II SA/Ke 488/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 listopada 2009r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił w całości zaskarżoną decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą nakazano J.S. wykonanie w terminie do 31 lipca 2009 r. robót budowlanych polegających na budowie ściany oddzielenia przeciwpożarowego od strony zachodniej tj. od strony działki nr [...], materiałem o odporności ogniowej E I 30 oraz zabezpieczenie elementów drewnianych konstrukcji więźby dachowej od strony zachodniej obróbką blacharską przy istniejącej wiacie usytuowanej na działce nr [...] w K., gm. G. z zastrzeżeniem, że roboty budowlane należy wykonać zgodnie ze sztuką budowlaną i pod nadzorem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane, a po ich zakończeniu złożyć pisemne oświadczenia potwierdzające wykonanie powyższych robót budowlanych sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane - i na podstawie art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 1974r. nr 38, poz. 229 ze zm.) w zw. z art. 103 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) nakazał J.S. dokonanie w terminie do 30 lipca 2009r. przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia istniejącej wiaty usytuowanej na działce nr [...] w K. gm. G. do stanu zgodnego z przepisami polegających na: wykonaniu od strony działki nr [...], w miejscu istniejących dotychczas (pomiędzy murowanymi słupami) drewnianych ścian z drewna, ścian z niepalnych materiałów budowlanych (do których zalicza się naturalne lub sztuczne materiały nieorganiczne - §175 rozporządzenia MAGTiOŚ z dnia 3 lipca 1980 r.) takich jak cegła, beton komórkowy, bloczki betonowe lub prefabrykowane elementy z betonu oraz zabezpieczeniu drewnianej konstrukcji dachu tej wiaty, tj. nadaniu w/w drewnianym elementom tej wiaty właściwości materiału niezapalnego bądź trudno zapalnego, w celu zapewnienia ograniczenia rozprzestrzeniania ognia i pożaru na sąsiednie budynki, poprzez zastosowanie dostępnego na rynku impregnatu ogniochronnego do drewna, przeznaczonego do zabezpieczenia ogniochronnego więźby dachowej. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał, iż w wyniku wszczętego na wniosek A.M. postępowania administracyjnego, Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] odmówił wydania J.S. nakazu przebudowy budynku gospodarczego, tak aby jego ściana zachodni oddalona była minimum 3m od granicy działki od strony zachodniej. W trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] uchylił tę decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Na podstawie ustaleń dokonanych podczas ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał decyzję z dnia [...] odmawiającą wydania J.S. nakazu wykonania robót budowlanych mających na celu przesunięcie wiaty na odległość 3m od granicy działki od strony zachodniej, która decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] została uchylona w całości, a sprawa przekazana została do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, ponieważ jej rozstrzygnięcie wymagało uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części. WINB stwierdził w dalszym ciągu, że usytuowana w linii istniejącego ogrodzenia od strony zachodniej wiata o drewnianej konstrukcji, oparta jest na słupach wykonanych z cegły silikatowej. Drewniana konstrukcja jej jednospadowego dachu pokryta jest płytami falistymi, ściana północna wykonana jest z bloczków betonowych, natomiast ściany od strony zachodniej pomiędzy tymi murowanymi słupami są z desek. Stan techniczny tej wiaty jest dobry. Z otrzymanych z Urzędu Gminy dokumentów wynika, że działka, na której znajduje się przedmiotowa wiata znajduje się na terenach oznaczonych symbolem 12.4 MR- teren zabudowy zagrodowej. Obowiązują wskazania zawarte w ustaleniach generalnych pkt 8, 9 i 10. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z lat 1981-1991 oraz symbolem 12.2 MR- teren zabudowy zagrodowej- do adaptacji trwałej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego z lat 1992-2003, z czego wynika, że usytuowanie przedmiotowej wiaty przy granicy działki nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy na terenie Gminy. Podczas przeprowadzonej w dniu 30 kwietnia 2009 r. rozprawy ustalono, że obiekt ten wybudowany został w latach 1990-1994, a więc przed rokiem 1995. Faktem wykluczającym możliwość rozbudowy przedmiotowej wiaty w 2002 r. może być informacja otrzymana z Wydziału Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa, że na mapach sytuacyjno wysokościowych aktualizowanych w 1997 roku jest naniesiony budynek gospodarczy o wymiarach ok. 16 x 4,5 m, jak również przedłożony przez J.S. dokument ubezpieczenia obowiązkowego budynków i odpowiedzialności cywilnej rolników, wystawiony przez PZU S.A., potwierdzający iż w 1999 r., przedmiotowa wiata miała wymiary 16,30 x 4,50m. Z dokumentu tego wynika również, iż przedmiotowa wiata została wybudowana w 1990r. Organ II instancji ustalił również, że obecna właścicielka tej wiaty nie przedstawiła żadnego dowodu świadczącego o tym, że jej budowa była objęta jakimkolwiek pozwoleniem na budowę. Dlatego organ uznał, że wiata została wybudowana samowolnie. W tak ustalonym stanie faktycznym organ II instancji stwierdził, że zgodnie z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r., w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zrealizowana bez pozwolenia na budowę i zakończona przed 1 stycznia 1995r., a więc także w stosunku do przedmiotowej wiaty mają zastosowanie przepisy dotychczasowej ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz.U. z 1974 r. Nr 38, poz. 229 ze zm.). W dacie budowy tej wiaty (lata 1990-1994) obowiązywało rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17. poz. 62). Przepis art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia dopuszczał sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego ze ścianami z materiałów niepalnych i z dachem o pokryciu z materiałów niepalnych lub trudno zapalnych, pod warunkiem zabezpieczenia tego budynku ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, co wynika z § 14 tego rozporządzenia. W myśl zaś ust. 2 w wypadkach określonych w ust. 1 ściany budynku gospodarczego, graniczące z działką sąsiednią nie powinny mieć okien i drzwi, a wody opadowe z dachu od strony granicy działki nie mogą być odprowadzane na teren działki sąsiedniej. Przedmiotowa wiata z jednospadowym dachem na teren własnej działki, posiadająca pełne drewniane ściany wypełniające przestrzenie między murowanymi słupami, usytuowana przy zachodniej granicy działki, nie posiada ściany oddzielenia ppoż., co oznacza, że narusza przepisy obowiązujące w dacie jej budowy, jak również narusza przepisy obowiązujące obecnie, powodując niebezpieczeństwo ludzi i mienia (zagrożenie pożarem). Organ uznał jednak, że istnieją możliwości doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie zmian i przeróbek wskazanych w zaskarżonej decyzji. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 40, Prawa budowlanego z 1974 r., tj. w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Zatem w celu doprowadzenia przedmiotowej wiaty do zgodności z obowiązującymi przepisami, w tym przepisami bezpieczeństwa pożarowego niezbędne jest m.in. zapewnienie w razie pożaru ograniczenia rozprzestrzeniania ognia i pożaru na sąsiednie budynki. Przy drewnianych ścianach pomiędzy murowanymi słupami ograniczenie rozprzestrzeniania ognia i pożaru można uzyskać poprzez zastąpienie tych ścian ścianą z materiałów budowlanych niepalnych natomiast przy drewnianych elementach konstrukcji dachu ograniczenie rozprzestrzeniania ognia i pożaru można uzyskać jedynie przez nadanie tym drewnianym elementom właściwości materiału niezapalnego bądź trudno zapalnego. Odpowiadając na argumenty odwołania WINB wyjaśnił, że skoro w niniejszej sprawie istnieje możliwość doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z przepisami poprzez wykonanie określonych w rozstrzygnięciu decyzji zmian i przeróbek, nie ma podstaw prawnych do wydania rozstrzygnięcia zgodnego z oczekiwaniem skarżącego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A.M. Nie formułując żadnych konkretnych zarzutów stwierdził on, że "wydana decyzja dotyczy wybudowania niezgodnie z prawem obiektu budowlanego na działce nr [...], który swą zabudową również znajduje się na działce nr 425" i "stanowi zagrożenie". Podniósł też, że wydane decyzje naruszają prawo budowlane, prawo ochrony środowiska, prawo postępowania administracyjnego, a skarga dotyczy również stosowania prawa, wykładni prawa, braku odpowiedzi na jego pytania, pomijania dowodów wnoszonych w sprawie, braku bezstronności przy analizie zeznań świadków, ich prawdomówności i "złamania prawa prawdomówności". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji. Na wstępie konieczne było wyjaśnienie, czy ustalenia organu co do daty wykonanie przedmiotowego obiektu budowlanego znajdowały oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Ustalenie to determinowało bowiem zastosowanie w sprawie odpowiednich przepisów prawa materialnego. Ponadto było konieczne w związku z zarzutami formułowanymi przez skarżącego w toku postępowania, choć już nie powtórzonymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji z dnia [...], ani w skardze. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, swoje ustalenia odnośnie daty wykonania wiaty organ II instancji oparł na dowodach przeprowadzonych w czasie rozprawy w dniu 30 kwietnia 2009 r., na informacji z Wydziału Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa, dotyczącej faktu naniesienia na mapach sytuacyjno wysokościowych aktualizowanych w 1997 r. budynku gospodarczego o wymiarach ok. 16 x 4,5 m, oraz na dokumencie ubezpieczenia obowiązkowego budynków i odpowiedzialności cywilnej rolników, wystawionym przez PZU S.A., potwierdzającym, że przedmiotowa wiata wybudowana w 1990r., miała w 1999r wymiary 16,30 x 4,50m. Oceniając wskazane dowody należy zauważyć, że przeprowadzone w dniu 30 kwietnia 2008 r. w obecności stron, dowody z przesłuchania świadków M.P., H.K., M. K., Z.S. oraz w dniu 17 kwietnia 2008 r. z przesłuchania świadka J.J., istotnie potwierdzają przyjętą przez organ datę wybudowania wiaty przed 1 stycznia 1995 r. Należy przy tym pamiętać, że z uwagi na datę wejścia w życie Prawa budowlanego z 1994 r., tylko wyjaśnienie czy wiatę wybudowano przed, czy po 1 stycznia 1995 r. było w sprawie istotne. Warto zauważyć, że dwóch spośród przesłuchanych świadków, tj. M.K. i H.K., zostało zawnioskowanych przez skarżącego (pisemne oświadczenia tych świadków dołączone do pisma A.M. z 25 marca 2008 r.), co ich zeznaniom przydaje wiarygodności. Wnioski wynikające z zeznań świadków zostały potwierdzone przez dowody z dokumentów, które rozwiewają też wynikającą z zeznań świadka K. wątpliwość co do tego, czy cała przedmiotowa wiata została wykonana przed 1995 r., czy też była ona w okresie późniejszym rozbudowywana. Z informacji uzyskanej z Wydziału Geodezji, Katastru i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa wynika bowiem, że budynek gospodarczy o wymiarach 16,35x4,52 m, którego dotyczy postępowanie, został naniesiony na mapie sytuacyjno-wysokościowej aktualizowanej w 1997 r. Równocześnie z dokumentów z 1999 r. dotyczących obowiązkowego ubezpieczenia budynków w gospodarstwie rolnym Z.K. (poprzednika J.S.) wynika, że od 4 marca 1994 r. podlegał temu ubezpieczeniu "budynek drewniany" o wymiarach 16,30x4,5 m usytuowany w miejscu, gdzie znajduje się obecnie przedmiotowa wiata. Skoro więc już w 1994 r. w dokumentacji ubezpieczeniowej PZU została odnotowana wiata o wymiarach 16,30x4,50 m, która istniała również w 1997 i 1999 r. oraz stoi do chwili obecnej (kilkucentymetrowe różnicy w wymiarach tej wiaty pomiędzy dokumentacją ubezpieczeniową, a pomiarami z oględzin z 21 sierpnia 2008 r. wynikają z zaokrąglenia miar w dokumentacji ubezpieczeniowej do pełnych dziesiątek centymetrów i nie mają dla sprawy znaczenia), to nie można mieć wątpliwości, że przedmiotowa wiata została w całości wybudowana przed 1 stycznia 1995 r. i nie była po tej dacie rozbudowywana. W związku z takim ustaleniem oraz z uwagi na niesporny w sprawie fakt nieprzedstawienia przez J.S. pozwolenia na budowę przedmiotowej wiaty, zasadnie organ II instancji przyjął, że w sprawie mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego z 1974 r. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 prawa budowlanego z 1994 r. przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy lub w stosunku do których przed tym dniem zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Do takich obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Zgodnie z art. 28 prawa budowlanego z 1974 r. roboty budowlane, z wyjątkiem rozbiórek, można było rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia (art. 37 ust. 1). W wypadku jednak wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Odnośnie wymogu usytuowania przedmiotowej wiaty na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym był w dacie jej wykonania przeznaczony pod tego typu zabudowę, należy podzielić ustalenie organu II instancji, że okoliczność ta wynika z dołączonych do akt sprawy wypisów z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego Gminy z lat 1981-1991 i 1992-2003. Zgodnie bowiem z tymi dokumentami przedmiotowa działka znajduje się na terenach oznaczonych: symbolem 12.4 MR- teren zabudowy zagrodowej, dla którego obowiązują wskazania zawarte w ustaleniach generalnych pkt 8, 9 i 10 oraz symbolem 12.2 MR- teren zabudowy zagrodowej - do adaptacji trwałej. Z zapisów tych wynika, że przedmiotowa wiata znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową tj. pod zabudowę takiego rodzaju, jak przewidziany w obowiązującym w dacie budowy miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co świadczy o zgodności tej budowy z przepisami o planowaniu przestrzennym, a więc o spełnieniu warunku określonego w art. 37 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego z 1974 r. pozwalającego na odstąpienie od orzeczenia przymusowej rozbiórki przewidzianej w tym przepisie i zalegalizowanie obiektu budowlanego na podstawie art. 40 prawa budowlanego z 1974 r. Należy podkreślić, że w takim właśnie sensie trzeba odczytywać stwierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "usytuowanie przedmiotowej wiaty przy granicy działki nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie budowy na terenie Gminy". Nie chodzi bowiem o to, że plan przewiduje budowę wiaty przy granicy, ale że co do zasady dopuszcza budowę na tym terenie. Należy ponadto pamiętać, że nakaz przymusowej rozbiórki z przyczyn określonych w art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229 z późn. zm.) powinien być stosowany tylko wówczas, gdy brak jest możliwości usunięcia określonych w tym przepisie zagrożeń lub pogorszeń na zasadzie art. 40 tej ustawy (wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1989 r. IV SA 83/89 LEX 10062). Obiekt budowlany wzniesiony w wyniku samowoli budowlanej, nie spełniający przesłanek orzeczenia przymusowej rozbiórki na podstawie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., podlega wyłącznie rygorom przewidzianym w art. 40 tej ustawy, które umożliwiają jego legalizację niezależnie od tego, czy został zrealizowany na gruncie w całości pozostającym w dyspozycji inwestora, czy też częściowo na cudzej nieruchomości (wyrok NSA z dnia 23 lutego 1994 r., sygn. akt IV SA 1659/93). Ostatni pogląd należy podzielić w kontekście zarzutu skargi dotyczącego domniemanego usytuowania przedmiotowego obiektu budowlanego w części na działce skarżącego oznaczonej numerem 425. Pomijając bowiem brak jakiegokolwiek wykazania przez A.M. tej zarzucanej okoliczności należy zauważyć, że gdyby rzeczywiście została ona wykazana, to i tak nie miała by wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Częściowe bowiem usytuowanie obiektu budowlanego na sąsiedniej nieruchomości należącej do skarżącego mogłoby być jedynie podstawą dochodzenia przez właściciela tej działki jego roszczeń w postępowaniu cywilnym przed sądem powszechnym. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skarżącego zgłaszanego w toku postępowania, a także powtórzonego na rozprawie przed Sądem, należy podzielić pogląd organu nadzoru budowlanego II instancji, że nie było w sprawie podstaw do żądania odsunięcia przedmiotowej wiaty o 3 metry od granicy (sprowadzającego się w istocie do żądania jej rozbiórki), ponieważ usytuowanie tej wiaty bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego było zgodne z przepisami obowiązującymi w dacie jej wzniesienia. W okresie od 1 stycznia 1981 r. do 2 kwietnia 1995 r., a więc również w dacie budowy przedmiotowej wiaty obowiązywało Rozporządzenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 3 lipca 1980 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (Dz. U. Nr 17/80 poz. 62 ze zm.), które istotnie w § 13 ust. 1 dopuszczało sytuowanie bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego pod warunkiem spełnienia wymogów, o jakich mowa w tym przepisie oraz w § 13 ust. 2. Organ trafnie też ustalił, że przedmiotowa wiata nie spełnia wymogów odnoszących się do bezpieczeństwa przeciwpożarowego zarówno obowiązujących w dacie jej budowy, jak i obecnie, co jest istotne z uwagi na treść § 207 ust. 2 obecnie obowiązującego Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75/02 poz. 690 ze zm. – "Przepisy rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, (...) stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2 i 3a, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi"). Zasadnie więc organ II instancji nałożył na J.S. obowiązek wykonania takich zmian i przeróbek, których zakres nie był w sprawie przez nikogo kwestionowany i które spowodują spełnienie przez tę wiatę zarówno wymogów określonych w §13 ust. 1 rozporządzenia z 3 lipca 1980 r., jaki w § 272 ust. 3 obecnie obowiązującego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. W ten sposób obiekt ten nie będzie powodował niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia spełniając wymóg o jakim mowa w art. 37 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego z 1974 r., warunkujący możliwość legalizacji przedmiotowej wiaty w trybie art. 40 tej ustawy. Zasadnie też WINB, stosując art. 138 § 1 pkt 2 kpa zreformował nieprecyzyjne nakazy dotyczące wykonania koniecznych robót budowlanych, co również nie było kwestionowane przez strony. Odnosząc się do pozostałych twierdzeń skargi należy wyjaśnić, że nie wskazanie konkretnych przepisów prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska i prawa postępowania administracyjnego, które miały zostać naruszone, jak również nie wyjaśnienie na czym miałyby polegać naruszenia prawa przy jego stosowaniu, wykładni, przy analizie zeznań świadków, ich wiarygodności oraz przy braku reakcji administracji na zagrożenie bezpieczeństwa i na łamanie prawa – uniemożliwia odniesienie się do takich stwierdzeń w inny sposób, niż to uczyniono wyżej. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.