II SA/Ke 488/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Żak po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.C. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Wojewody z dnia [...], znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości p o s t a n a w i a : oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Prawomocnym postanowieniem z dnia 30 września 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił sprzeciw A. C. od postanowienia Referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach z dnia 1 września 2010r. oddalającego wniosek A. C. o ustanowienie adwokata z urzędu. W dniu 15 października 2010r. A. C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, a następnie złożyła wypełniony formularz PPF, w którym wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowieniem z dnia 10 listopada 2010r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach oddalił wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata z urzędu. W sprzeciwie od ww. postanowienia A. C. cofnęła wniosek o ustanowienie adwokata podtrzymując wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Podniosła, że podnosi duże wydatki na leczenie, lecz nie może ich potwierdzić ponieważ nie otrzymuje rachunków. Wskazała ponadto na koszty związane z utrzymaniem nieruchomości, podatkami, opłatami, dojazdami do sądów. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje. Na gruncie obowiązujących przepisów dotyczących postępowań sądowych, obowiązuje zasada, zgodnie z którą koszty sądowe jak również koszty wynagrodzenia fachowego pełnomocnika pokrywa strona dochodząca swych roszczeń. Regulacje postępowania sądowoadministracyjnego pozwalają skarżącym, nie posiadającym wystarczających środków finansowych koniecznych do ochrony ich interesu prawnego na ubieganie się o przyznanie tzw. prawa pomocy. Na prawo pomocy składa się zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie fachowego pełnomocnika. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy przysługuje osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (prawo pomocy w zakresie całkowitym) bądź osobie, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (prawo pomocy w zakresie częściowym). W niniejszej sprawie A. C. złożyła już dwa formularze PPF zawierające oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Wynika z nich, że wnioskodawczyni ma 84 lata, jest osobą niepełnosprawną, pozostaje w separacji z mężem i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1720 zł. Skarżąca wykazała własność nieruchomości rolnych o powierzchni 1,25 ha i 5 ar, domu wielkości 72 m kw, stodoły i obory. Skarżąca podała, że cierpi na liczne schorzenia, w tym choroby stawów i układu ruchu oraz białaczkę, co potwierdzają kopie złożonych zaświadczeń lekarskich. Wnioskodawczyni oświadczyła, że większość dochodu przeznacza na zakup leków, przedstawiła faktury na zakup leków nie przekraczające kwoty 200 zł miesięcznie. Z dołączonych faktur wynika również, że skarżąca korzystała w 2000r. z zabiegów rehabilitacyjnych tens za 5 zł i masażu za 150 zł. Wnioskodawczyni przedłożyła także faktury: z dnia 5 lutego 2009 r. za usługę prawną na kwotę 1000 zł oraz z dnia 1 lipca 2010 r. za reprezentowanie przez adwokata przed sądem w sprawie o rozgraniczenie na kwotę 1830 zł. Dodała, że od 2001r. prowadzi sprawy sądowe o rozgraniczenie i wciąż wydaje część dochodu na koszty z tym związane, łącznie z honorarium dla adwokatów. Zdaniem Sądu A. C. nie wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku utrzymania koniecznego. Tym samym, oceniając sytuację majątkową wnioskodawczyni, w świetle przesłanek art. 246 p.p.s.a., stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności, które dają podstawę do zwolnienia jej od kosztów sądowych. A. C. dysponuje stałym dochodem z emerytury, a wykazane przez nią wydatki na leki, leczenie i rehabilitację nie przekraczają jej możliwości finansowych. Dodatkowo wnioskodawczyni z osiąganego dochodu jest w stanie pokryć koszty prowadzonych od kilku lat postępowań sądowych i honorarium dla adwokatów. Wobec powyższego wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych podlega oddaleniu jako bezzasadny. Uwzględniając powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 245 § 1 i 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.