II SA/Ke 492/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi T.S. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 lipca 2025 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 15 lipca 2025 r., znak: [...], Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach (dalej "ŚWINB"), po rozpoznaniu odwołania T.S., utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce (dalej "PINB") z 7 kwietnia 2025 r. odmawiającą wydania decyzji nakładającej obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych polegających na przebudowie części hali garażowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...], obejmującej stanowiska postojowe nr [...], tj. wymurowaniu ściany działowej pomiędzy stanowiskami postojowymi nr [...] i wykonaniu drewnianego stropu nad stanowiskiem postojowym nr oraz zamontowaniu bram garażowych (rolety plastikowe) przy stanowiskach nr W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał w szczególności, że wyrokiem z 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 330/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił wydane uprzednio w tej sprawie postanowienia organów obu instancji o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek T.S. Sąd uznał, że istnieją podstawy do przyjęcia, że wykonane przez P.C. roboty budowlane mogą stanowić przebudowę, o jakiej mowa w art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (zwanej dalej "Prawem Budowlanym"). Konieczne jest zatem wyjaśnienie, czy wykonane roboty budowlane doprowadziły do zmiany parametrów istniejącego obiektu, zwłaszcza w zakresie zachowania warunków przewidzianych w ustawie z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 869 ze zm.), dalej "ustawa o ochronie p.poż." oraz w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz. U. z 2010 r. nr 109, poz. 719 ze zm.), dalej "rozporządzenie w sprawie p.poż.". W szczególności koniecznym jest ustalenie, czy wykonane roboty budowlane nie naruszają przeciwpożarowych wymagań techniczno-budowlanych, instalacyjnych i technologicznych, czy zapewniają osobom przebywającym w budynku bezpieczeństwo i możliwość ewakuacji (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o ochronie p.poż.), czy nie zmniejszają wymiarów drogi ewakuacyjnej poniżej wartości wymaganych w przepisach techniczno-budowlanych, a także czy uniemożliwiają lub ograniczają dostęp do gaśnic i urządzeń przeciwpożarowych lub wyjść ewakuacyjnych albo okien dla ekip ratowniczych (§ 4 ust. 1 pkt 16 oraz pkt 18 lit. a i c w/w rozporządzenia), a tym samym czy nie utrudniają - najogólniej rzecz ujmując - akcji ratowniczej w razie zagrożenia pożarowego. Stwierdzenie, że roboty budowlane wykonane przy stanowiskach postojowych nr 21 i 22 naruszają wymogi określone we wskazanych wyżej przepisach oznacza, że doszło do przebudowy obiektu budowlanego. Następnie po ustaleniu, w jakiej dacie roboty budowlane zostały zrealizowane możliwą będzie ocena, czy w świetle obowiązujących wówczas przepisów na wykonanie tych robót wymagane było pozwolenie na budowę, którego – jak wynika z akt - inwestor nie posiada. Sąd wskazał, że w okolicznościach sprawy istnieje zatem konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego z udziałem skarżącego jako strony, a tym samym - w świetle art. 53a ust. 1 Prawa budowlanego - odmowa wszczęcia postępowania była co najmniej przedwczesna, tym bardziej, że w dacie wydania postanowienia zaskarżonego w sprawie II SA/Ke 333/22 nie toczyło się postępowanie w przedmiocie legalności wykonanych robót budowlanych. Po wszczęciu z urzędu przez PINB postępowania w sprawie samowolnej przebudowy polegającej na wybudowaniu przez P.C. ściany działowej pomiędzy stanowiskami nr 20 i 21, wykonaniu drewnianego stropu nad stanowiskami nr oraz zamontowaniu bram garażowych (rolety plastikowe) przy stanowiskach nr w garażu podziemnym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul., inwestor P.C. 27 grudnia 2024 r. złożył w organie: a) protokół z badań powykonawczych instalacji elektrycznej odbiorczej z 18 czerwca 2021 r. stwierdzający, że instalacja elektryczna w hali garażowej w ww. budynku jest zgodna z obowiązującymi przepisami i nadaje się do eksploatacji; b) opinię z 7 stycznia 2022 r. rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych stwierdzającą, że antresola nad miejscem postojowym nr w garażu ww. budynku mieszkalnego jest zgodna z wymogami przepisów przeciwpożarowych pod warunkiem spełnienia wymagań NRO (nierozprzestrzeniania ognia), co oznacza konieczność wykonania impregnacji atestowanymi środkami ogniochronnymi palnych elementów antresoli lub posiadania atestu producenta zastosowanych płyt OSB o stopniu ich palności; c) pismo projektanta BMG Projekt informujące, że antresola nie będzie powodować zakłóceń przepływu powietrza w przestrzeni garażu. Antresola nie koliduje z ciągami kanałów wentylacyjnych. Spełnione są wymagania techniczne w zakresie przepływu powietrza wentylacyjnego dla antresoli nad miejscem postojowym nr; d) pismo z 1 lutego 2022 r. inwestora do Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej informujące, że elementy drewniane zabudowy wykonanej nad miejscem postojowym nr zostały zabezpieczone środkiem uniepalniającym o nazwie lakier Uniepal-drew Specjał FR, a do pisma załączony został protokół zabezpieczenia. 28 stycznia 2025 r. pracownicy PINB przeprowadzili oględziny, podczas których ustalono, że w nawiązaniu do protokołu oględzin z 7 grudnia 2020 r. stan istniejący nie uległ znaczącej zmianie, tj. ścianka pomiędzy stanowiskami nr 21 i 20 nadal jest, stanowisko nr jest w takim samym stanie jak opisano 7 grudnia 2020 r. i jest w nim wcześniej istniejąca instalacja elektryczna oświetleniowa i zasilająca. Dodatkowo wykonano w dole drzwi stalowych do pomieszczenia technicznego (po zmianie sposobu użytkowania komórki lokatorskiej na pomieszczenie techniczne) kratkę wentylacyjną. Pomieszczenie techniczne nie posiada wywiewu. Wewnątrz tego pomieszczenia zamontowano klimatyzator, którego jednostka zewnętrzna znajduje się w stanowisku postojowym nr, z tej jednostki skropliny wyprowadzane są rurką poza stanowisko garażowe nr, do pomieszczenia technicznego hydroforni do odpływu znajdującego się w tym pomieszczeniu przez ścianę wewnętrzną pomiędzy stanowiskami garażowymi nr, a pomieszczeniem technicznym hydroforni. Stanowisko nr jest w takim samym stanie jak opisano w protokole z 7 grudnia 2020 r. Jest tu lodówka, rower, worek do ćwiczeń z uchwytami. Na wysokości 1,9 m zamontowano 2 kamery osobno na każde stanowisko wraz z instalacją niskoprądową. Na stropie drewnianym składowane są opony, regalik, krzesło, hulajnoga itp. Nad stanowiskiem nr zamontowano w stropie garażu 4 uchwyty na rowery. W czasie oględzin stwierdzono, że instalacja wyciągowa spalin samochodowych w garażu zastawiona jest regałami w stanowisku nr. Wykonano szkic sytuacyjny przedstawiający wymiary miejsca postojowego nr, które wynoszą: szerokość licząc od wymurowanej pomiędzy słupami murowanej ścianki to 2,83 m i długość to 5,18 m. Odległość w osiach wymalowanych linii wynosi 2,30 m. W piśmie z 7 lutego 2025 r. P.C wyjaśnił, że ponieważ budynek był oddany do użytkowania w styczniu 2018 r. to oczywistym jest, że prace nad wybudowaniem ścianki pomiędzy miejscami postojowymi nr, które były prowadzone bezpośrednio po odbiorze, musiały być wykonane na początku roku 2018, a nie jak zeznał podczas oględzin w roku 2019. 19 lutego 2025 r. P.C. złożył opinię "wpływu zabudowy miejsc postojowych nr 21 i nr 22 w garażu przynależnym do mieszkania nr 16 w budynku mieszkalnym wielorodzinnym [...] na warunki ochrony przeciwpożarowej całego garażu". Opinia wykonana została przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych z listy Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej – Z.D. W wyniku wizji lokalnej i analizy przepisów przeciwpożarowych autor opinii podsumował, że wykonanie ściany działowej pomiędzy stanowiskami postojowymi nr, wykonanie pośredniego stropu drewnianego nad miejscem postojowym nroraz zamontowanie bram garażowych w postaci rolet przy stanowiskach postojowych nr nie narusza przepisów przeciwpożarowych, w tym w szczególności art. 4 ust. 1 pkt 1 i 4 ustawy o ochronie p.poż. (w brzmieniu opublikowanym w Dz.U. z 2025 r., poz. 188), rozporządzenia w sprawie ochrony p.poż. (w brzmieniu opublikowanym w Dz.U. z 2023 r., poz. 822 ze zm.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225 ze zm.). Zdaniem rzeczoznawcy, ściana działowa między stanowiskami postojowymi nr została wykonana jako murowana, spełnia klasę odporności ogniowej E l 30 i jest nierozprzestrzeniająca ogień (NRO), co jest zgodne z § 216 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto postawienie dodatkowej ścianki działowej pomiędzy stanowiskami pozytywnie wpływa na zmniejszenie rozprzestrzeniania ognia w czasie pożaru, co ma odzwierciedlenie w przepisach § 277 ww. rozporządzenia. Według rzeczoznawcy, drewniany pośredni strop, zaimpregnowany przez właściciela środkami ogniochronnymi do stopnia NRO (nierozprzestrzeniania ognia) nad stanowiskiem nr, wyczerpuje znamiona antresoli i zgodnie z § 216 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ze względu na fakt, że antresola nie jest przeznaczona na pobyt ludzi, nie musi spełniać wymagań wynikających z klasy odporności pożarowej budynku. Instalacja elektryczna na stanowiskach postojowych posiada aktualne pomiary ochronne z czerwca 2021 r., co świadczy o prawidłowości jej wykonania (okres ważności pomiarów 5 lat). Wykonana zabudowa nie zmniejszyła wymiarów drogi ewakuacyjnej oraz przejść ewakuacyjnych, co wynika z § 4 ust. 1 pkt 16 rozporządzenia w sprawie ochrony p.poż. oraz nie spowodowała ograniczenia dostępu do gaśnic i hydrantów, wyjść ewakuacyjnych, co wynika z § 4 ust. 1 pkt 18 lit. a i e tego rozporządzenia. W tym stanie rzeczy PINB wydał decyzję będącą przedmiotem postępowania odwoławczego. Rozpoznając niniejszą sprawę w trybie odwoławczym ŚWINB powołał treść art. 3 pkt 7 i pkt 7a, art. 28 ust. 1 oraz art. 29 ust. 2 pkt 1aa Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania robót objętych postępowaniem tj. od początku 2018 do 2019 i uznał, że inwestor wykonując samowolnie murowane ścianki gr. 12 cm odgradzające miejsca postojowe nr 22 i nr 21 od pozostałej części hali garażowej zmienił parametry użytkowe, a ponieważ budynek przy ul. Domaniówka 5 w Kielcach należy do budynków niewymienionych w art. 29 ust 1 Prawa budowlanego zbadać należało, czy projekt budowlany wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Przytaczając treść art. 6b i art. 6g pkt 1 ustawy o ochronie p.poż. (w brzmieniu opublikowanym w Dz.U. z 2017 r., poz. 736), a następnie § 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2117) ŚWINB podkreślił, że hala garażowa, w której wykonano przebudowę znajduje się w budynku mieszkalnym o jednej kondygnacji podziemnej i czterech kondygnacjach nadziemnych, zaliczonym do budynków niskich (§ 8 warunków technicznych) kategorii zagrożenia ludzi ZL IV i ma powierzchnię zabudowy 600,28 m2. Z tego względu wykonanie przebudowy tego budynku nie wymagało uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. Mając na uwadze powyższe ŚWINB stwierdził, że wykonanie przebudowy w hali garażowej nie wymagało pozwolenia na budowę, ani nie wymagało zgłoszenia, bowiem art. 29 ust 2 pkt 1aa Prawa budowlanego nie jest wymieniony w art. 30 tej ustawy - obowiązującym w okresie wykonywania przebudowy. ŚWINB wskazał dalej, że do robót budowlanych i obiektów budowlanych, które nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę i nie są objęte obowiązkiem zgłoszenia mogą być stosowane przepisy art. 50 - 51 Prawa budowlanego, jeżeli roboty budowlane zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 lub pkt 4 ww. ustawy, tj. w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach, co wynika z uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 3 października 2016 r., sygn. akt II OPS 1/16. Działając zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku WSA w Kielcach z 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 330/22, ŚWINB stwierdził, że należy skorzystać z ustaleń dokonanych przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych Z.D. – autora opinii złożonej przez P.C. Autor tej opinii stwierdził, że wykonanie ściany działowej pomiędzy stanowiskami postojowymi nr, wykonanie pośredniego stropu drewnianego nad miejscem postojowym nr oraz zamontowanie bram garażowych w postaci rolet przy stanowiskach postojowych nr nie narusza przepisów przeciwpożarowych, których sprawdzenie zalecił Sąd w powyższym wyroku, a zatem nie ma konieczności wykonania jakichkolwiek naprawczych robót budowlanych. Zdaniem ŚWINB, w sytuacji kiedy stwierdzone zostało, że wykonane przez inwestora samowolne roboty budowlane nie naruszają przepisów ustawy o ochronie p.poż., rozporządzenia w sprawie ochrony p.poż. i rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, to organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do nakazania inwestorowi wykonania, na podstawie art. 51 P.b., określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. ŚWINB stwierdził zatem, że stosując a contrario art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 7 (roboty budowlane są zakończone) PINB zasadnie odmówił wydania nakazu wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję organu odwoławczego wniósł T.S., zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, że w sprawie nie zachodzą podstawy do wydania przez organ nakazu wykonania czynności lub robót budowlanych "w celu doprowadzenia hali garażowej w budynku przy ul. [...] do stanu zgodnego z prawem wykonanych robót budowlanych."; 2) naruszenie art. 7 i art. 77 ust. 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie zaoferowanego materiału dowodowego, a przy tym nieprzeprowadzenie we własnym zakresie żadnych czynności zmierzających do ustalenia, czy w sprawie nie zachodzi przypadek samowoli budowlanej; 3) odmowę rozpoznania istoty sprawy poprzez całkowite zaniechanie rozpoznania wytycznych zawartych w wyroku WSA w Kielcach z 3 sierpnia 2022 r. II SA/Ke 330/22, w którym nakazano przeprowadzenie postępowania w zakresie samowoli budowlanej dokonanej przez P.c., który bez uzyskania wymaganych prawem pozwoleń wykonał roboty budowlane w użytkowym lokalu. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztów opłaty od skargi. Zdaniem skarżącego, na nieruchomości przy ul. [...] (w garażu podziemnym) doszło do samowolnej zabudowy stanowisk postojowych, która jest niezgodna z przepisami ustawy Prawo budowlane. Wykonane tam roboty budowlane nie były objęte żadną procedurą (m.in. nie uzyskano na nie pozwolenia na budowę), co należało potraktować jako ewidentną samowolę budowlaną - powyższe zostało potwierdzone dwiema prywatnymi opiniami technicznymi, których kopie skarżący załączył do podania wszczynającego postępowanie w sprawie. Skarżący wskazał, że P.C. samowolnie zajął i zabudował powierzchnię około 35 m2 hali garażowej, choć przysługuje mu własność jedynie względem 23 m2 (jest właścicielem dwóch stanowisk). Mimo, że deweloperski projekt budowlany nie zawierał żadnych ścian rozdzielających stanowiska, bram odgradzających stanowiska od reszty hali ani instalacji elektrycznych służących do obsługi takich urządzeń, P.C. zajął część wspólną nieruchomości całkowicie nielegalnie ją zabudowując. W opinii skarżącego, zasadniczej kwestii dotyczącej zaistnienia na nieruchomości samowoli budowlanej, tak organ I jak i II instancji w ogóle nie zbadał. Mimo, że w aktach sprawy zalegają akty notarialne oraz dwie opinie rzeczoznawców budowlanych autorstwa inż. J.W. i inż. S.Ż, w których wykazano istnienie oczywistej samowoli budowlanej na nieruchomości organ w swojej decyzji do dowodów tych w ogóle się nie odniósł. Mimo, że P.C. nie posiada żadnego projektu budowlanego, żadnych uzgodnień, nie legitymuje się pozwoleniem na budowę ani żadną zgodą współwłaścicieli nieruchomości, PINB w ogóle nie ocenił przez pryzmat przesłanek z art. 51 ustawy Prawo budowlane, faktu wykonania robót budowlanych dokonanych bez spełnienia obowiązków wynikających z ustawy. Skarżący podniósł, że w hali garażowej budynku przy ul. [...] nie wolno montować żadnych instalacji elektrycznych poza projektem, nie wolno wznosić ogrodzeń, ścian ani innych konstrukcji (prowizoryczny strop, bramy elektryczne). Jego zdaniem to, że samowolnie skonstruowany strop jest zaimpregnowany nie ma znaczenia w świetle faktu, że obecny stan na nieruchomości jest niezgodny z projektem budowlanym. Ingerencja P.C. w strukturę budowli (hali garażowej) jest olbrzymia. Nie tylko zajął on 12 m2 części wspólnych nieruchomości, ale przede wszystkim wzniósł w lokalu ścianę, zamontował bramy, oświetlenie i klimatyzator, który zanieczyszcza środowisko. Wszystkie te elementy zostały ujawnione w toku oględzin, lecz mimo tego w uzasadnieniu decyzji nie ma mowy o sporządzonym z tej czynności protokole i faktach ujawnionych w toku kontroli. Organ w ogóle powyższych kwestii nie analizował choćby przez pryzmat norm art. 34 i art. 36 Prawa budowlanego. PINB pozostał bierny choć obowiązany był natychmiast wstrzymać roboty budowlane, które zostały wykonane bez wymaganego pozwolenia oraz w sposób mogący sprowadzić niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia wobec oczywistego faktu, że budowa obiektu budowlanego odbiega w sposób istotny od projektu oraz warunków określonych w pozwoleniu na budowę. PINB był związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w wyroku WSA w Kielcach z 3 sierpnia 2022 r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 330/22. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym rozpoznaniu sprawy (wydaniu decyzji) do oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w wyroku narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt jest oczywiście wadliwy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie podkreślić należy, że sprawa dotycząca wykonanych robót budowlanych polegających na przebudowie części hali garażowej w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy [...] jest ponownie rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. W prawomocnym wyroku z 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 330/22, WSA uchylił postanowienia organów obu instancji o odmowie wszczęcia – na wniosek T.S. - postępowania administracyjnego w tej sprawie. Przywołanie tej okoliczności jest istotne w kontekście oceny realizacji przez organ wskazań i stanowiska wyrażonego przez Sąd w ww. wyroku. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024 poz. 935 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zasada związania wyrażona w przytoczonym przepisie oznacza, że organ administracji, a następnie sąd orzekający w sprawie, w której już raz wypowiedział się w prawomocnym wyroku sąd administracyjny, nie może odstąpić od stanowiska prawnego wyrażonego przez ten sąd zarówno w zakresie wykładni prawa, jak i jego zastosowania w stanie faktycznym konkretnej sprawy, chyba że nastąpiła zmiana przepisów lub zmiana stanu faktycznego. Najistotniejsze dla rozstrzygnięcia sprawy wskazania WSA, zawarte w wyroku z 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 330/22, zostały przytoczone w zaskarżonej decyzji i nie ma potrzeby ich powtarzać. Wynika z nich, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zobowiązane były ustalić, czy wedle przepisów obowiązujących w dacie wykonywania robót przy stanowiskach postojowych nr, polegających na wymurowaniu ściany działowej pomiędzy stanowiskami postojowymi nr, wykonaniu drewnianego stropu nad stanowiskiem postojowym nr oraz zamontowaniu bram garażowych (rolety plastikowe) przy stanowiskach nr, doszło do przebudowy obiektu budowlanego, a jeśli tak, czy na wykonanie tego rodzaju robót wymagane było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. Ustalenie, czy w danym przypadku mamy do czynienia z samowolą budowlaną, jest bowiem możliwe jedynie w kontekście oceny zgodności realizacji kontrolowanych robót budowlanych z przepisami obowiązującymi w dacie ich wykonania. Wbrew zarzutom skargi, rozpatrując sprawę ponownie organy nie naruszyły art. 153 p.p.s.a. i przeprowadziły postępowanie z uwzględnieniem stanowiska wyrażonego w wyroku z 3 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Ke 330/22. Zgodnie z przywołanym w zaskarżonej decyzji art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonania robót budowlanych tj. w 2018 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 z późn. zm.), przez przebudowę należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. W świetle zacytowanej wyżej ustawowej definicji przebudowy prawidłową jest ocena organu, że inwestor zmienił parametry użytkowe obiektu budowlanego poprzez wydzielenie otwartą ścianką działową oraz bramami garażowymi dwóch stanowisk postojowych nr w hali garażowej budynku przy ul. [...]. Niewątpliwie zatem doszło do przebudowy w rozumieniu art. 3 pkt 7a Prawa budowlanego. Zasadą jest, że wszelkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które wprowadzają wyjątki od tej reguły (art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1a Prawa Budowlanego (w wersji obowiązującej na datę wykonania robót budowlanych w tej sprawie), pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie obiektów, o których mowa w ust. 1. Ponieważ budynek wielorodzinny przy ul. [...], w którego hali garażowej wykonano kontrolowane roboty budowlane nie został wymieniony w art. 29 ust. 1 ustawy, zastosowanie ma art. 29 ust. 2 pkt 1aa Prawa budowlanego, wedle którego pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na przebudowie budynków, innych niż budynki, o których mowa w ust. 1, z wyłączeniem ich przegród zewnętrznych oraz elementów konstrukcyjnych, a także z wyłączeniem przebudowy, której projekt budowlany wymaga uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Niewątpliwie roboty objęte postępowaniem nie polegały na przebudowie przegród zewnętrznych budynku oraz jego elementów konstrukcyjnych, a zatem organ słusznie badał, czy ewentualny projekt budowlany przebudowy obiektu (jeśli koniecznym byłoby jego opracowanie), polegającej na wygrodzeniu stanowisk postojowych nr, w dacie realizacji tych robót wymagał uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej. Zgodnie z art. 6b ustawy o ochronie p.poż. (w wersji obowiązującej na datę wykonania robót, opublikowanej w Dz. U. z 2018 r. poz. 620 z późn. zm.), projekt budowlany obiektu budowlanego istotnego ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem oraz projekt urządzenia przeciwpożarowego wymagają uzgodnienia z rzeczoznawcą pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej. Z kolei rodzaje tych ostatnich obiektów, czyli obiektów budowlanych istotnych ze względu na konieczność zapewnienia ochrony życia, zdrowia, mienia lub środowiska przed pożarem, klęską żywiołową lub innym miejscowym zagrożeniem, których projekty budowlane wymagają uzgodnienia pod względem zgodności z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej, określało rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 grudnia 2015 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. poz. 2117). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 i 6 tego rozporządzenia, obiektami, o jakich mowa wyżej, są m.in.: - budynek niski zawierający strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 1000 m2, zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, obejmującą kondygnację nadziemną inną niż pierwsza (pkt 3), - garaż wielokondygnacyjny, garaż zamknięty jednokondygnacyjny wymagający zastosowania samoczynnego urządzenia oddymiającego lub stałego samoczynnego urządzenia gaśniczego wodnego oraz garaż ze stanowiskami postojowymi wielopoziomowymi o więcej niż 10 stanowiskach postojowych (pkt 6). Przepis § 3 ust. 2 tego rozporządzenia nakazywał uzyskanie uzgodnienia projektu budowlanego nie tylko w przypadku budowy, ale także m.in. przebudowy obiektu budowlanego, o którym mowa w ust. 1, gdy sporządzenie projektu budowlanego, którego rozwiązania projektowe dotyczą warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu, jest niezbędne ze względu na charakter lub rozmiar robót. § 8 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422), w dacie realizacji kontrolowanych robót budowlanych zaliczał budynek przy ul. [...] do budynków niskich - do 12 m włącznie nad poziomem terenu lub o wysokości do 4 kondygnacji nadziemnych włącznie. Stosownie więc do treści § 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 2 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, projekt przebudowy takiego budynku (pod warunkiem, że był wymagany ze względu na charakter lub rozmiar robót) wymagałby uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej tylko wówczas, gdyby zawierał strefę pożarową o powierzchni przekraczającej 1000 m2, zakwalifikowaną do kategorii zagrożenia ludzi ZL III, obejmującą kondygnację nadziemną inną niż pierwsza. Jak ustalił organ w zaskarżonej decyzji, budynek przy ul. [...] ma powierzchnię zabudowy 600,28 m2 i został zaliczony do kategorii zagrożenia ludzi ZL IV. Dopuszczalna strefa pożarowa dla takiego budynku wynosi 8.000 m2 (§ 209 ust. 2 pkt 4 w zw. z § 227 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – w brzmieniu obowiązującym w dacie wykonywania robót budowlanych objętych postępowaniem, opublikowanym w Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 z późn. zm.). Przebudowa stanowisk postojowych nr 21 i 22 nie spełniała także warunków określonych w § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzania w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, gdyż garaż, w którym roboty te wykonano nie wymagał – w świetle przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, obowiązujących w dacie realizacji robót - zastosowania samoczynnego urządzenia oddymiającego lub stałego samoczynnego urządzenia gaśniczego wodnego. Stałe samoczynne urządzenie gaśnicze wodne należało stosować jedynie w garażu zamkniętym obejmującym więcej niż dwie kondygnacje podziemne lub znajdującym się poniżej drugiej kondygnacji podziemnej (§ 277 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Wprawdzie organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie analizował wykonanej przebudowy pod kątem zastosowania § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, jednak okoliczność ta nie ma wpływu na wynik sprawy, gdyż – jak wykazano wyżej – warunki określone tym przepisem nie zostały spełnione. Podsumowując, prawidłowo ŚWINB ocenił, że kontrolowane roboty budowlane, stanowiące przebudowę, wedle przepisów obowiązujących w dacie ich wykonania nie wymagały pozwolenia na budowę, gdyż ewentualny projekt budowlany dla tych robót nie był objęty obowiązkiem uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej (art. 29 ust. 2 pkt 1aa Prawa budowlanego). Art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nie wymieniał również tych robót jako wymagających zgłoszenia, w związku z czym nie miał do nich zastosowania art. 50 ust. 1 pkt 1 i 3 Prawa budowlanego. Ponieważ zrealizowane przez P.C. roboty nie stanowiły samowolnego wykonywania obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, do zakwalifikowania ich pod kątem ewentualnego postępowania naprawczego organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały art. 50 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418). W razie zaistnienia jednego z przypadków wymienionych w art. 50 ust. 1, organ wydaje decyzję na podstawie art. 51 ust. 1 tej ustawy, także w stosunku do robót już wykonanych, tak jak w tym przypadku (art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 50 ust. 1, w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49f organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 29 ust. 1 i 3, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu, projekcie architektoniczno-budowlanym lub w przepisach. Konsekwencją prawidłowego ustalenia, że kontrolowane w tej sprawie roboty budowlane nie wymagały pozwolenia na budowę ani zgłoszenia, było następnie zbadanie przez organy nadzoru budowlanego, czy roboty te zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia lub zagrożenia środowiska bądź w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach (art 50 ust. 1 pkt 2 i 4). Należy jednocześnie wyjaśnić, że w stanie tej sprawy nie można mówić o przypadku określonym w art. 50 ust. 1 pkt 4 tj. zrealizowania robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w decyzji o pozwoleniu na budowę, projekcie zagospodarowania działki lub terenu i projekcie architektoniczno-budowlanym. Jak wynika bowiem z akt sprawy, roboty objęte postępowaniem zostały wykonane już po oddaniu do użytku budynku przy ul. [...] i nie stanowiły realizacji projektu budowlanego opracowanego dla tego obiektu. Dokonując ustaleń w tym zakresie słusznie organ powołał się na opinię rzeczoznawcy do spraw zabezpieczeń pożarowych z listy Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej Z.D. z 14 lutego 2025 r., dotyczącą "wpływu zabudowy miejsc postojowych nr w garażu przynależnym do mieszkania nr w budynku mieszkalnym wielorodzinnym w [...] na warunki ochrony przeciwpożarowej całego garażu". Opinia została wydana po przeprowadzeniu wizji lokalnej i analizie aktualnych przepisów przeciwpożarowych, z uwzględnieniem rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Przepisy tego ostatniego rozporządzenia dotyczące bezpieczeństwa pożarowego, wymiarów schodów, o których mowa w § 68 ust. 1 i 2, a także oświetlenia awaryjnego, o którym mowa w § 181, stosuje się, z uwzględnieniem § 2 ust. 2, również do użytkowanych budynków istniejących, które na podstawie przepisów odrębnych uznaje się za zagrażające życiu ludzi (§ 207 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych). Opinia została wydana przez specjalistę do spraw przeciwpożarowych, a więc osobę posiadającą stosowne kwalifikacje merytoryczne do oceny, czy wykonane przez P.C. roboty stanowią zagrożenie pożarowe dla garażu i przebywających w nim osób. Rzeczoznawca odniósł się do klasy odporności ogniowej wykonanej ścianki działowej i bezpieczeństwa - z punktu widzenia ewentualnego zagrożenia pożarowego - stropu pośredniego zaimpregnowanego przez inwestora środkami ognioochronnymi, zgodnie z wcześniejszym zaleceniem rzeczoznawcy z 7 stycznia 2022 r. oraz protokołem ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z 10 stycznia 2022 r., przeprowadzonych przez pracowników Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach. We wnioskach końcowych opinii rzeczoznawca stwierdził, że wykonana zabudowa nie narusza przepisów przeciwpożarowych, nie zmniejszyła wymiarów drogi ewakuacyjnej oraz przejść ewakuacyjnych. Instalacja elektryczna na stanowiskach postojowych posiada aktualne pomiary ochronne, wykonywane raz na 5 lat. Rzeczoznawca podkreślił, że postawienie dodatkowej ścianki działowej pomiędzy stanowiskami pozytywnie wpływa na zmniejszenie rozprzestrzeniania ognia w czasie pożaru, co ma odzwierciedlenie w przepisach § 277 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 277 ust. 1 i 2 pkt 2 tego rozporządzenia, powierzchnia strefy pożarowej w nadziemnym lub podziemnym garażu zamkniętym nie powinna przekraczać 5000 m,2 przy czym może być ona powiększona o 100%, jeżeli jest spełniony jeden z poniższych warunków: 1) zastosowano ochronę strefy pożarowej stałymi samoczynnymi urządzeniami gaśniczymi wodnymi; 2) wykonano, oddzielające od siebie nie więcej niż po 2 stanowiska postojowe, ściany o klasie odporności ogniowej, w części pełnej co najmniej E I 30, od posadzki do poziomu zapewniającego pozostawienie prześwitu pod stropem o wysokości 0,1 do 0,5 m na całej ich długości. Roboty wykonane przez P.C. odpowiadają warunkom określonym w § 277 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia, co oznacza, że zabudowa dwóch stanowisk postojowych nr 21 i 22 nie tylko nie narusza przepisów przeciwpożarowych, ale także zmniejsza rozprzestrzenianie ognia w razie pożaru i przez to pozwala na zwiększenie powierzchni strefy pożarowej w garażu. W ocenie Sądu, przedłożona opinia mogła stanowić dla organów podstawę do oceny, że wykonana zabudowa stanowisk postojowych nr nie stanowi zagrożenia pożarowego i nie narusza przepisów przeciwpożarowych tj. ustawy o ochronie p.poż., rozporządzenia w sprawie p.poż., a także rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, w aktach administracyjnych sprawy znajduje się także stanowisko [...] z 12 stycznia 2022 r., że projektowana antresola nad miejscem postojowym nr nie będzie powodować zakłóceń przepływu powietrza wentylacyjnego w przestrzeni garażu i nie koliduje z ciągami kanałów wentylacyjnych. Również z protokołu ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z 10 stycznia 2022 r., przeprowadzonych przez pracowników Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach, nie wynika, aby poza koniecznością zaimpregnowania drewnianego stropu w przegrodzie, kontrolujący zakwestionowali zabudowę stanowisk postojowych nr jako zagrażającą bezpieczeństwu ludzi. W protokole nie stwierdzono nieprawidłowości powodujących bezpośrednie niebezpieczeństwo powstania pożaru bądź występowania elementów zagrożenia życia ludzi (pkt 6 i 7 protokołu). W odniesieniu do zarzutów skargi w zakresie braku ustosunkowania się organów do złożonych przez skarżącego opinii technicznych rzeczoznawców budowlanych S.Ż. i J.W. Sąd zauważa, że w tym zakresie organy rzeczywiście naruszyły art. 107 § 3 k.p.a., jednak naruszenie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a więc nie skutkowało uwzględnieniem skargi (art 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). Jeśli chodzi o opinię sporządzoną przez S.Ż., to postawione w niej wnioski o pogorszeniu bezpieczeństwa pożarowego w hali garażowej oraz o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę przed wykonaniem robót objętych postępowaniem, nie zostały poprzedzone analizą prawną obowiązujących wówczas przepisów Prawa budowlanego oraz przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Autor opinii powołuje jedynie art. 3 pkt 7a, art. 28 ust. 1 i 2 oraz art. 51 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, pomijając treść art. 29, 30 i 50 tej ustawy. Na wstępie powołano rozporządzenie w sprawie ochrony p.poż. oraz w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jednak nie wskazano na żaden przepis, który zostałby naruszony w wyniku dokonanej przebudowy, poza § 102 ostatniego z wymienionych rozporządzeń, który zawiera definicję garażu. Jeśli zaś chodzi o opinię J.W. ze stycznia 2022 r., to wprawdzie jest ona bardziej rozbudowana niż opinia S.Ż., jednak przepisy Prawa budowlanego i rozporządzeń przywołane są wyrywkowo, co prowadzi biegłego do błędnego wniosku, że na wykonane w garażu roboty budowlane wymagane było pozwolenie na budowę. Opinia zawiera oceny nieistotne z punktu widzenia organów nadzoru budowlanego, dotyczące np. zgodności wykonanych robót budowlanych z uchwałą nr 11/2018 Wspólnoty Mieszkaniowej, z instrukcją przeciwpożarową dla garażu, w którym zrealizowane zostały roboty budowlane, braku zgody T.S. i B.S. jako współwłaścicieli garażu na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, pozbawienia kierowcy komfortu wsiadania do samochodu i wysiadania z niego, czy różnicy poziomów pomiędzy komunikacją od strony dźwigu osobowego, a przedsionkiem przeciwpożarowym, przez co hala garażowa nie jest dostępna dla osób niepełnosprawnych. Ponadto z treści przywołanych w opinii art. 29 ust. 1 pkt 19 i art. 29 ust. 2 pkt 7 ustawy Prawo budowlane wynika, że biegły przytacza na poparcie swoich twierdzeń przepisy, które nie obowiązywały w dacie wykonania robót budowlanych, przez co już w samym założeniu ocena biegłego o konieczności uzyskania na wykonaną przebudowę pozwolenia na budowę jest obarczona błędem. Niezależnie od tego powiedzieć trzeba, że prawnej kwalifikacji kontrolowanych robót budowlanych pod kątem zastosowania art. 50 i 51 Prawa budowlanego dokonują organy nadzoru budowlanego i w tym zakresie nie ma konieczności sięgania po opinie rzeczoznawców budowlanych. Obie opinie powstały jeszcze przed złożeniem opinii przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i z uwagi na jej specjalistyczną wartość nie mogą być kontrdowodem przydatnym do rozstrzygnięcia sprawy, zwłaszcza, że postawione w opiniach wnioski co do zwiększenia zagrożenia pożarowego, w przeciwieństwie do opinii Zbigniewa Dyka, nie opierają się na konkretnych przepisach ustawy o ochronie p.poż. czy rozporządzenia w sprawie ochrony p.poż. Z tych powodów obie opinie nie są przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy, dlatego brak ustosunkowania się do nich przez organy nadzoru budowlanego nie ma wpływu na prawidłowość podjętych decyzji. Nie są zasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 153 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skargi, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i dowodowe uwzględniające wskazania zawarte w wyroku WSA z 3 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 330/22, co dawało podstawę do wydania decyzji o odmowie nałożenia na P.C. obowiązków wymienionych w art. 51 Prawa budowlanego. Argumentacja zawarta w uzasadnieniu skargi, dotycząca zabudowania przez P.C. powierzchni przekraczającej jego udział we współwłasności garażu, ma charakter cywilnoprawny i nie może być przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego. Myli się autor skargi zarzucając, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji "nie ma nawet słowa" o protokole sporządzonym z przeprowadzonych oględzin. Na str. 5 decyzji organu II instancji znajduje się szczegółowy opis oględzin przeprowadzonych 28 stycznia 2025 r., zgodny z treścią znajdującego się w aktach sprawy protokołu. Nie poddaje się merytorycznej weryfikacji twierdzenie zawarte w uzasadnieniu skargi, że "(...) Organ w ogóle powyższych kwestii nie analizował choćby przez pryzmat norm art. 34 i 36 Prawa budowlanego.", przy czym owe "powyższe kwestie" to opis robót wykonanych przez inwestora, których zakres nie był kwestionowany przez żadną ze stron i został prawidłowo ustalony w zaskarżonej decyzji. Co do zarzutu braku zastosowania art. 34 (zawierającego 8 rozbudowanych jednostek redakcyjnych, określających m.in. wymogi, jakie powinien spełniać projekt budowlany) oraz art. 36 (określającego elementy decyzji o pozwoleniu na budowę) trudno się odnieść, gdyż z treści skargi nie wynika powiązanie stanu faktycznego sprawy z powyższym przepisami, które kierowane są do inwestora i do organu administracji architektoniczno-budowlanej w trakcie postępowania z wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę. Organy nadzoru budowlanego nie stosują tych przepisów, więc nie można im skutecznie zarzucić, że nie rozważały ich zastosowania. Podobnie niezrozumiałym jest zarzut, że organ winien był "natychmiast wstrzymać roboty budowlane (...) wobec oczywistego faktu, że budowa obiektu budowlanego odbiega w sposób istotny od projektu oraz warunków określonych w pozwoleniu na budowę." Przedmiotem kontrolowanej sprawy nie była budowa obiektu budowlanego, lecz wykonanie robót budowlanych niebędących budową obiektu budowlanego, a stanowiących przebudowę. W tym kontekście nie wiadomo, o który projekt budowlany i o jakie pozwolenie na budowę chodzi autorowi skargi. Powtórzyć jedynie należy, że w sprawie nie można mówić o istotnym odstąpieniu od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż z akt sprawy wynika, że roboty objęte postępowaniem zostały wykonane już po oddaniu do użytku budynku przy ul. [...] i nie stanowiły realizacji projektu budowlanego opracowanego dla tego obiektu. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.