II SA/Ke 496/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 października 2011r. sprawy ze skarg S.K. i S.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargi. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zmianami) uchyliło decyzję działającego z upoważnienia Wójta Gminy, Inspektora do spraw świadczeń rodzinnych Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] o odmowie przyznania J. P. prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad babcią – S. K. legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Skargę na decyzję organu II Instancji wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. K. i S. K., domagając się, aby ich wnuczka J. P. została ustanowiona ich opiekunką. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 50 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Konieczną przesłanką posiadania legitymacji skargowej określonej w tym przepisie jest wykazanie przez podmiot wnoszący skargę interesu prawnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 czerwca 1996r. sygn. akt II SA 74/96, opublikowane ONSA 1997/2/89 "Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu (...) przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Na rzecz innych osób mogą działać tylko: prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i niektóre organizacje społeczne". Pojęcie interesu prawnego należy zaś ujmować w kategoriach obiektywnych. Istnieje on wtedy, kiedy można wskazać przepis prawa materialnego, z którego można wywieść dla danego podmiotu określone prawa lub obowiązki. Stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz. U. z 2006 nr 139 poz. 992 z późn. zm.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej jest przyznawane opiekunowi osoby niepełnosprawnej, a nie osobie wymagającej opieki. Istotą świadczenia jest zrekompensowanie opiekunowi rezygnacji z aktywności zawodowej poprzez wypłacenie mu określonej przepisami kwoty oraz opłacenie składki na ubezpieczenie emerytalne i rentowe (art. 2a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych – tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.). Zatem interes prawny do wniesienia skargi na decyzję w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego ma jedynie opiekun osobowy niepełnosprawnej. W rozpoznawanej sprawie jedyną osobą legitymowaną do zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] była J. P. Natomiast S. K. i S. K., którzy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, posiadają jedynie interes faktyczny w przyznaniu ich wnuczce J. P. świadczenia pielęgnacyjnego. Nie mają oni natomiast interesu prawnego, dającego legitymację do skutecznego zaskarżenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w tej sprawie. Osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu (tak uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005r., sygn. akt OPS 1/04; opublikowana w ONSAiWSA 2005, z.4, poz.62). Biorąc pod uwagę, że skarga została wniesiona przez osoby niemające legitymacji skargowej, Sąd uznał skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.