II SA/Ke 496/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 września 2012r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata M.O. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć, 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć, 20/100) złotych - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania A. M. od decyzji Starosty S. z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. L. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o schody zewnętrzne na działce nr [...] położonej w S. przy ul. E., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Wojewoda ustalił, że w dniu 7 września 2010 r. K. L. wniosła o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę schodów zewnętrznych do istniejącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Do wniosku dołączyła m.in.: oświadczenie, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kserokopię "Postanowienia wstępnego" Sądu Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej Wydział I Cywilny, z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I Ns 271/06 upoważniającego K. L. do wybudowania schodów zewnętrznych o konstrukcji stalowej. Starosta S. decyzją z dnia [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił K. L. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego o schody zewnętrzne odkryte. Decyzja ta została uchylona przez Wojewodę w dniu [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. W ponownym postępowaniu, Starosta S. postanowieniem z dnia [...], nałożył na Inwestora obowiązek uzupełnienia wniosku o aktualne postanowienie Sądu stanowiące dokument dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym, a następnie wydał ww. decyzję z dnia [...] Rozpoznając odwołanie A. M. od tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza projekt budowlany pod kątem wymagań wskazanych w art. 35 ust. 1 prawa budowlanego. Ponieważ planowana inwestycja nie jest zaliczana do grupy przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymagała ona sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko i nie podlega żadnym procedurom z zakresu ochrony środowiska, a w konsekwencji podlega ona jedynie uregulowaniom prawa budowlanego. Dla przedmiotowego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "B." w S. uchwalony uchwałą Nr 6/11/2005 Rady Miejskiej z dnia 21 lutego 2005 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 18 kwietnia 2005 r. nr 80, poz. 1091. W wyniku dokonanej analizy stwierdzono, że przedłożony projekt budowlany pozostaje w zgodności z ustaleniami ww. planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie przedłożonego oświadczenia złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością - działką Nr [...] w S. na cele budowlane Wojewoda wskazał, że prawo do dysponowania tą działką wywiodła ona z tytułu współwłasności. Jako dokument potwierdzający powyższe prawo wskazała "Postanowienie wstępne" Sądu Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej, Wydział I Cywilny z dnia 17 grudnia 2009 r. sygn. akt I Ns 271/06, zmienione postanowieniami tego sądu z dnia 29 marca 2011 r. i 19 grudnia 2011 r. w części dotyczącej terminu wykonania objętych punktem I postanowienia prac. Zatem, zdaniem organu II instancji twierdzenie A. M., że nie wyrażała zgody na realizację przedmiotowej inwestycji, należy uznać za bezzasadne, gdyż z uwagi na zamiar współwłaściciela budynku mieszkalnego związany z podziałem obiektu na dwa oddzielne lokale mieszkalne, budowa schodów zewnętrznych stała się konieczna, o czym zadecydował Sąd. Z orzeczenia z dnia 17 grudnia 2009 r. m. in. wynika, że Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej, po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy z wniosku K. L. z udziałem m.in. A. M. postanowił udzielić K. L. upoważnienia do wybudowania przy budynku mieszkalnym położonym w S. przy ul. E. od strony ulicy klatki schodowej o konstrukcji stalowej z barierką i ze schodami ażurowymi poprzez jej dobudowanie do istniejącego tarasu - zgodnie z projektem przedstawionym na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. - prowadzącej do lokalu mieszkalnego znajdującego się na I piętrze z jednoczesnym wykonaniem zadaszenia nad całym podestem w wysokości I piętra poprzez posadowienie siedmiu słupków stalowych - po jednym w każdym z czterech rogów podestu oraz po jednym na ścianie północnej, zachodniej i wschodniej w części środkowej podestu, a następnie przykrycie podestu dachem jednospadowym ze spadkiem w kierunku ulicy wykonanym z blachy szwedzkiej w kolorze odpowiadającym kolorowi dachu nad całym budynkiem oraz wykonania podbicia zadaszenia od dołu, nadto do wykonania między wszystkimi stalowymi słupkami na podeście usztywnień w formie stalowej barierki na wysokości 85 cm, licząc od poziomu podestu. Organ odwoławczy uznał, że projekt budowlany przedstawiony w niniejszej sprawie jest zgodny z wymogami koncepcji wykonania schodów zewnętrznych przedstawionymi w w/w orzeczeniu sądowym. Zatem spełnione zostały wszystkie przesłanki niezbędne do wydania pozwolenia na budowę. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. M. wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji. Skarżąca zarzuciła niewyjaśnienie wszystkich okoliczności związanych ze stanem prawnym nieruchomości, pominięcie wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 16 września 2005 r., brak oceny prawnej co do wysokości dokonanych nakładów. W uzasadnieniu wskazała, że w świetle postanowienia Sądu Rejonowego w Skarżysku Kamiennej i Sądu Okręgowego w Kielcach K. L. nie była wyłącznym właścicielem nieruchomości i domu, gdyż również ona była i nadal jest współwłaścicielem tej nieruchomości w części jaką określa wyrok Sądu Okręgowego w Kielcach. W związku z powyższym zarzuciła, że: K. L. złożyła niezgodne z prawdą oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzja o nadbudowie poddasza i dobudowie klatki schodowej została wydana bez zgody współwłaściciela nieruchomości; wykonana przez K. L. nadbudowa poddasza została wykonana z pogwałceniem jej praw. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Sądem w dniu 26 września 2012 r. pełnomocnik skarżącej uzupełniając ww. skargę zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 1 oraz art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 prawa budowlanego w związku z § 3 ust. 12 i § 10 ust. 6 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta S.. Zatwierdzony projekt budowlany przewidział bowiem sprzecznie z § 3 ust. 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wybudowanie zadaszenia zewnętrznych schodów o charakterze schodkowego zwieńczenia w stosunku do bryły budynku i dachu. Ponadto odległość projektowanych schodów zewnętrznych od krawędzi jezdni nr 15 KL wynosi według projektu 3 metry, podczas gdy według § 10 ust. 6 pkt 3 planu powinno to być 12 metrów. Projekt budowlany poprawiony przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji, nie przewidział rozwiązania problemu wskazanego w pierwszej wersji projektu, polegającego na tym, że ściany oraz strop budynku nie są w stanie przenieść dodatkowych obciążeń powstałych w związku z ewentualnym wykonaniem zadaszenia. Poprawiony projekt przewiduje wymianę stropów przy pozostawieniu tych samych ścian. Organ I i II instancji nie wyjaśnił tego w sposób wystarczający dla zachowania wymogów bezpieczeństwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 poz. 270), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 p.p.s.a.). Zasadnicza wątpliwość będąca przedmiotem rozważań organów administracji rozstrzygających sprawę, a także stanowiąca główną podstawą skargi, dotyczyła prawidłowości zastosowania w sprawie art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U.2010.243.1623) dalej zwanej "ustawą", zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy administracji uznały bowiem, że przepis ten nie został naruszony, podczas gdy skarżąca twierdziła, że w sytuacji gdy ona jako współwłaścicielka nieruchomości, której dotyczy inwestycja nie wyraziła zgody na jej realizację, to oświadczenie inwestorki K. L. o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane - było niezgodne z prawdą. Z przedstawionym poglądem skarżącej nie można się zgodzić. Przede wszystkim niezasadny jest zarzut, że organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze stanem prawnym przedmiotowej nieruchomości, a w szczególności nie uwzględniły skutków prawnych wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 16 września 2005 r. Faktem jest, że w przypadku nieruchomości stanowiących współwłasność, a więc takich jak w niniejszej sprawie, na większość dotyczących jej robót budowlanych, wymagana jest zgoda współwłaścicieli. Inwestycja budowlana na nieruchomości, co do zasady stanowi bowiem czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu rzeczą wspólną i dlatego zastosowanie będzie miał art. 199 k.c. uzależniający skuteczność takiej czynności od zgody wszystkich współwłaścicieli. Z kolei inwestor składając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w przypadku współwłasności zobowiązany jest posiadać zgodę współwłaścicieli nieruchomości na realizację konkretnej inwestycji budowlanej. Zakwestionowanie przez choćby jednego ze współwłaścicieli nieruchomości, złożonego przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji kiedy jego zgoda na wykonywanie robót budowlanych jest wymagana, wyklucza możliwość wydania przez organ budowlany pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. Podkreślić jednak należy, że brak wymaganej zgody niektórych współwłaścicieli może być usunięty w drodze rozstrzygnięcia sądu powszechnego, zawierającego upoważnienie do dokonania czynności. Takie rozstrzygniecie stanowi prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (tak: Komentarze Becka, Prawo budowlane, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2009 r., str. 404, zob. także Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 25 listopada 2010 r., II SA/Ol 882/2010, Lex nr 754094 ). W świetle powyższego Sąd stwierdza, że organy architektoniczno budowlane dokonały prawidłowej oceny oświadczenia skarżącej o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uwzględniając przy tej ocenie treść postanowienia wstępnego z dnia 17 grudnia 2009 r., sygn. akt I NS 271/06 Sądu Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej, w którym udzielono K. L. upoważnienia do wybudowania schodów zewnętrznych w budynku położonym w S. przy ul. E.. Z treści wskazanego postanowienia jednoznacznie wynika, że K. L. wykazała swoje prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w niniejszej sprawie. Zarzuty skargi dotyczące wadliwych ustaleń co do wielkości udziałów współwłaścicieli nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja objęta zaskarżonym pozwoleniem na budowę, oparte na podważaniu ważności umów zawieranych pomiędzy spadkodawcą współwłaścicieli tej nieruchomości, a jednym z nich, mogły mieć wpływ na losy postępowania przed sądem cywilnym w sprawie o dział spadku po Z.M. W tamtym więc postępowaniu powinny być zgłaszane i - o ile można wywnioskować z niezbyt precyzyjnych sformułowań skargi - były zgłaszane, ale nie zostały uwzględnione przez Sąd Rejonowy w Skarżysku-Kamiennej. Organy administracji architektoniczno – budowlanej nie są natomiast uprawnione do kontroli prawomocnych orzeczeń sądów powszechnych. Skoro więc wnioskodawca dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę odpis prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej z dnia 17 grudnia 2009 r., stanowiącego wystarczające potwierdzenie prawdziwości oświadczenia inwestora, o jakim mowa w art. 33 ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego, to zarzuty podważające to postanowienie nie mogły odnieść skutku. Dołączenie przez inwestorkę wspomnianego postanowienia oznacza również, że ustalenia faktyczne organów administracji odnośnie stanu prawnego nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja objęta zaskarżonym pozwoleniem na rozbudowę, wbrew zarzutowi skargi były wystarczające. Również bezzasadne były zarzuty skargi dotyczące wadliwości decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...], na podstawie której uczestniczka K. L. dokonała nadbudowy poddasza użytkowego i od wschodniej części budynku wybudowała klatkę schodową, w miejsce rozebranej wewnętrznej klatki schodowej. Przedmiotem niniejszej sprawy nie była bowiem tamta decyzja, ani objęte nią roboty budowlane, ale inna inwestycja. Jeżeli nawet inwestycje te powiązane są w ten sposób, że druga jest następstwem pierwszej, to dopóki w obrocie prawnym pozostaje pozwolenie pierwszą z nich, powoływanie się na jego wadliwość nie może być skuteczne w sprawie dotyczącej pozwolenia na drugą inwestycję. Natomiast zarzuty skargi dotyczące kwestii nakładów jako nie związane z niniejszym postępowaniem dotyczącym pozwolenia na rozbudowę nie mogą być przedmiotem oceny przez Sąd. Z kolei odnosząc się do zarzutów podniesionych na rozprawie w dniu 20 września 2012 r. przez pełnomocnika skarżącej to stwierdzić należy, że również nie zasługują one na uwzględnienie. Przede wszystkim należy stwierdzić, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, organ architektoniczno-budowlany jest związany postanowieniem sądu powszechnego zastępującym zgodę współwłaścicieli nieruchomości na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu tą nieruchomością, polegającej na rozbudowie znajdującego się na niej budynku - w takim sensie, że udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego jest możliwe w takim kształcie, jaki wynika z takiego postanowienia. Wynika to z faktu, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, znaczenie postanowienia sądu powszechnego udzielającego jednemu ze współwłaścicieli nieruchomości, (na której ma być realizowany obiekt objęty wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę) upoważnienia do wybudowania takiego obiektu, polega na zastąpieniu i potwierdzeniu przez postanowienie sądu oświadczenia wnioskodawcy o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jakie musi być dołączone do wniosku o pozwolenie na budowę w myśl art. 33 ust. 2 pkt. 2 Prawa budowlanego. Jakakolwiek modyfikacja obiektu opisanego w takim postanowieniu oznacza więc, że inwestor nie dysponuje konieczną zgodą współwłaściciela na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu wspólną nieruchomością, zastąpioną w razie braku zgody współwłaściciela, przez upoważnienie zawarte w stosownym postanowieniu sądu powszechnego, co czyni oświadczenie inwestora o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane niezgodnym z rzeczywistym stanem prawnym. Organ administracji architektoniczno budowlanej może więc albo udzielić pozwolenia na taką rozbudowę, do jakiej upoważniony został inwestor w postanowieniu sądu cywilnego, albo odmówić jego udzielenia, na przykład wtedy, gdy planowana rozbudowa byłaby sprzeczna z przepisami powszechnie obowiązującymi. Taka sytuacja jednak w sprawie nie zachodzi. W § 10 ust. 6 pkt. 3 lit. d). obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "B." w S. uchwalonego przez Radę Miejską w dniu 21 lutego 2005 r. (Dz. Urz. Województwa Świętokrzyskiego Nr 80/2005 poz. 1091), stwierdzono, że "w skład istniejących i planowanych ulic wchodzą: (...) teren 15.KL – o powierzchni ok. 0,65 ha, stanowiący istniejącą ulicę lokalną (ul. E. Peck), pozostającą poza granicami obowiązywania planu. Brak szczegółowych wymagań w odniesieniu do tej ulicy powoduje, że postuluje się dla nie następujące parametry techniczne i ograniczenia w jej obudowie, przy zachowaniu istniejących linii rozgraniczających (...) minimalna odległość planowanych budynków od krawędzi jezdni – 12 m." Przytoczony zapis nie ogranicza, w ocenie Sądu, rozbudowy objętej zaskarżoną decyzją z trzech powodów. Po pierwsze wynika z niego, że ulica E., przy której leży przedmiotowa działka nr [...], położona jest poza granicami obowiązywania planu, w związku z czym brak jest szczegółowych wymagań w odniesieniu do tej ulicy i dlatego postuluje się dla niej tylko ograniczenia w jej obudowie, ale przy zachowaniu istniejących linii rozgraniczających. Oznacza to, że wskazana w przytoczonym przepisie odległość planowanych budynków od krawędzi jezdni nie ma charakteru wiążącego, ale postulatywny. Po drugie wskazana w § 10 ust. 6 pkt. 3 lit. d). planu odległość dotyczy budynków planowanych, a nie - jak w niniejszej sprawie - już istniejących, dla których zgodnie z przytoczonym zapisem zachowuje się istniejące linie rozgraniczające. Należy bowiem zauważyć, że planowana rozbudowa nie powoduje zmiany odległości planowanego do rozbudowy budynku od krawędzi jezdni ulicy E., ponieważ istniejący obecnie front ganku tego budynku znajduje się w odległości 3 metrów od granicy pasa drogowego tej ulicy, a projektowane schody zewnętrzne nie przekraczają tej linii. Po trzecie trzeba zwrócić uwagę, że określona w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19/07 poz. 115 ze zm.) odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni, której zmniejszenie w myśl art. 43 ust. 2 tej ustawy w zw. z art. 32 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego wymaga uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi, wydanego przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę, odnosi się do nowej zabudowy (por. R. Strachowska Komentarz LEX do art. 43 ustawy o drogach publicznych). Niezasadne jest również zarzut sprzeczności zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu rozbudowy z § 3 ust. 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mającej polegać na zaplanowaniu wybudowania zadaszenia zewnętrznych schodów o charakterze schodkowego zwieńczenia w stosunku do bryły budynku i dachu. Zgodnie z powołanym przepisem § 3 ust. 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, "Zakazuje się realizacji budynków z takimi rozwiązaniami architektonicznymi jak (...) dachy pulpitowe, schodkowe zwieńczenia ścian(...). Wbrew zarzutowi skargi zatwierdzony projekt budowlany, mimo niezręcznego i nieścisłego sformułowania zawartego w jego tytule i w pierwszym zdaniu punktu 4 Opisu technicznego będącego częścią zatwierdzonego projektu budowlanego (k. 1 i 26 Projektu), nie przewidział wybudowania zadaszenia zewnętrznych schodów, a tylko zadaszenie nad istniejącym podestem, co jest zgodne z postanowieniem wstępnym Sądu Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej z dnia 17 grudnia 2009 r. Wynika to niewątpliwie z treści tego projektu, a w szczególności z dalszej części opisu technicznego, gdzie jest mowa jedynie o zadaszeniu nad gankiem oraz z rzutu dach (k. 36). Jeżeli natomiast w omawianym zarzucie chodzi o zadaszenie na tym podestem, to należy zauważyć, że choć zostało ono zaprojektowane jako jednospadowe, a więc pulpitowe (o jednej połaci dachowej), to nie narusza zakazu określonego w przytoczonym § 3 ust. 12 miejscowego planu, gdyż zakaz ten dotyczy dachu pulpitowego nad całym budynkiem. Tymczasem istniejący już przedmiotowy budynek ma dach wielospadowy, a nie pulpitowy, a planowane zadaszenie nad podestem podtrzymuje ten charakter zadaszenia budynku. Drugi podniesiony przez pełnomocnika skarżącej zakaz dotyczy schodkowego zwieńczenia ścian. Tymczasem zatwierdzony projekt nie dotyczy budowy jakichkolwiek ścian, a tylko schodów zewnętrznych z zadaszeniem nad istniejącym gankiem. Zasygnalizowany w skardze (za oceną stanu technicznego będącą częścią projektu budowlanego - k. 24-25), problem niemożliwości przeniesienia przez ściany oraz strop budynku dodatkowych obciążeń powstających w związku z projektowanym zadaszeniem całości stropu ganku, został w zatwierdzonym projekcie rozwiązany przez zaprojektowanie – zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w Skarżysku-Kamiennej – siedmiu słupów stalowych podtrzymujących podest i zadaszenie ganku. Dlatego i ten zarzut skargi okazał się niezasadny. Ponieważ więc podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie zawarte w pkt II wyroku oparto na podstawie § 2 ust. 3 i § 18 ust. 1 pkt 1c). rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1348 ze zm.) oraz na podstawie art. 250 p.p.s.a.