II SA/Ke 498/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Referendarz sądowy Małgorzata Długońska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2007 sprawy ze skargi A w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta odmówił na podstawie art. 59, art. 60 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. ustalenia na wniosek W. S. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami techniczno – budowlanymi: parkingiem na około 10 miejsc postojowych, zjazdem z [...] - na działkach o nr ewid. [...] przy [...] w K. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż wnioskiem z dnia 12 grudnia 2006r. W. S. wystąpił do organu I instancji o ustalenie warunków zabudowy dla w/w inwestycji. Granice analizowanego obszaru przebiegały osią [...], [...] oraz pionową linią łączącą budynki: szkołę, przedszkole i budynki nr [...]. Oceniając zgodność wnioskowanej inwestycji z art. 61 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy organ I instancji podniósł, że w analizowanym obszarze budynki usytuowane wzdłuż [...] nie wyznaczają linii zabudowy jednolitej, ich odległości od krawędzi jezdni są zróżnicowane i wahają się w przedziale od 5,5 m do 18,5 m, przy czym najdalej od krawędzi jezdni znajduje się budynek przy [...], położony na działce nr [...], graniczącej z terenem inwestycji. Ze względu na powyższe linię zabudowy można wyznaczyć w odległości 18,5 m od krawędzi jezdni [...]. Nie ma możliwości wyznaczenia linii zabudowy w odległości 13 m od krawędzi jezdni, czyli linii wnioskowanej przez inwestora. Ponadto położone w analizowanym obszarze budynki są ekstensywnie rozmieszczone na terenie osiedla w odległościach sięgających od 25 do 60 m pomiędzy nimi, natomiast wnioskowany do realizacji budynek projektuje się w odległości 10 i 14 m od budynków sąsiednich. Takie usytuowanie, zdaniem organu I instancji, stworzyłoby niczym nieuzasadnione i nie występujące w tym obszarze skupienie budynków na stosunkowo małym obszarze przy zachowaniu zaledwie minimalnych odległości zapewniających spełnienie przepisów techniczno - budowlanych. Z kolei ustalenie wskaźnika zabudowy w proponowanej przez inwestora wielkości 0,22 stanowiłoby zagrożenie dla ładu przestrzennego istniejącego osiedla zabudowy wielorodzinnej w zieleni, gdyż średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 0,15. W treści decyzji wskazano, że pozostałe wymagania dotyczące nowej zabudowy, jej cech i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej są możliwe do ustalenia, ale odstępuje się od ich wyznaczenia ze względu na brak możliwości wyznaczenia linii zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora oraz wskaźnika zabudowy. Jednocześnie stwierdzono, iż teren inwestycji, oznaczony w ewidencji gruntów literą "B" ma dostęp do drogi publicznej, gdyż przylega do [...], a istniejące uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego na warunkach określonych przez Wodociągi Sp. z o.o. w K. w piśmie z dnia 5 grudnia 2006 r. oraz Zakład Energetyczny w K. w piśmie z dnia 29 listopada 2006 r. Teren nie wymaga także uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne, o której mowa w ustawie z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.). W odwołaniu od decyzji z dnia [...] [...] i [...] domagali się jej uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucili naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 kpa oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) – z uwagi na brak załącznika do decyzji oraz jej części graficznej. Skarżący wyrazili pogląd, iż spełnienie przez inwestora przesłanek określonych w art. 61 cyt. ustawy wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Wynika to z faktu, że inwestor przygotowując wniosek nie ma możliwości przewidzenia, jakie cechy zabudowy dla danego obszaru ustali organ po przeprowadzeniu analizy. Inwestor wobec braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla danego terenu nie jest w stanie przewidzieć dokładnie jaką zabudowę na wskazanym obszarze można dopuścić i co wyniknie z analizy, która zostanie przeprowadzona. W treści odwołania wskazano także, iż kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej w gminie należy do zadań administracji publicznej, a zaskarżoną decyzją w sposób niedopuszczalny przerzucono na inwestora ciężar i ryzyko wykonania odpowiednich analiz. Zarzucono ponadto, iż organ I instancji nie rozważył możliwości wyznaczenia innej linii zabudowy oraz innego wskaźnika zabudowy. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania [...] i [...] od decyzji z dnia [...] Prezydenta Miasta, odmawiającej ustalenia na wniosek W. S. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z urządzeniami techniczno - budowlanymi: parkingiem na około 10 miejsc postojowych, zjazdem z [...] na działkach o nr ewid. [...], obręb [...] przy [...] w K., na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. - uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji wydając decyzję odmowną i podając w podstawie prawnej art. 59, 60 i 61 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie przytoczył odrębnego przepisu prawa naruszonego przez wnioskodawcę, który uniemożliwia ustalenia warunków zabudowy. Przepis art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Stwierdzenie Prezydenta Miasta, iż w przedmiotowej sprawie zostały zachowane minimalne odległości spełniające wymogi obowiązujących przepisów techniczno - budowlanych pozwala na uznanie, iż przedmiotowa inwestycja nie naruszy tych regulacji. Bezspornym jest, że w przedmiotowej sprawie występuje kontynuacja funkcji z uwagi na znajdujące się w pobliżu budynki mieszkalne wielorodzinne. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że Prezydent Miasta nienależycie wypełnił dyspozycję § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), gdyż analizowany obszar od strony północnej ustalony został w odległości mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Wielkość tę określa bowiem część działki przylegająca do [...] z uwagi na to, iż wjazd na posesję będzie odbywał się właśnie od strony [...]. Ponadto organ odwoławczy, powołując się na przepis § 4 cyt. rozporządzenia, wskazał, że jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego z tym, że dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o jakiej mowa w § 3 ust. 1. Jeżeli zatem organ I instancji nie skorzystał z możliwości dopuszczonej w przepisie § 4 pkt 3, to powinien swoją decyzję uzasadnić. Nadesłany materiał dowodowy nie zawiera jakiegokolwiek uzasadnienia rezygnacji z możliwości ustalenia innej linii zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło także, że organ I instancji uznał, że niemożliwe jest ustalenie zgodnego z wnioskiem inwestora wskaźnika intensywności zabudowy na 0,22, gdyż wnioskowany budynek usytuowany w odległości 10 i 14 m od budynków sąsiednich tworzyłby nieuzasadnione skupienie budynków na stosunkowo małym obszarze, przy zachowaniu minimalnych odległości zapewniających spełnienie przepisów techniczno-budowlanych. Ustalenie wskaźnika zabudowy wielkości 0,22 proponowanego przez inwestora stanowiłoby zagrożenie dla ładu przestrzennego istniejącego osiedla zabudowy wielorodzinnej w zieleni. Wskazując na treść § 5 ust. 1 rozporządzenia organ odwoławczy wskazał, że wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego z tym, że rozporządzenie dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika, jeżeli wynika to z analizy. Jednak z analizy, ani z treści uzasadnienia decyzji nie wynika, w jakim zakresie ład przestrzenny lub przepis prawa zostałby zagrożony, przy ustaleniu innego niż średni wskaźnik zabudowy. Organ odwoławczy uznał za zasadny zarzut odwołania dotyczący odmowy ustalenia warunków zabudowy bez uprzedniej możliwości weryfikacji wniosku przez inwestora i bez wyjaśnienia inwestorowi, jaka inwestycja, tzn. o jakich parametrach może zostać zrealizowana na wnioskowanym terenie. Wskazał na treść art. 52 ust. 1 cyt. ustawy, który stanowi, że treść decyzji musi być zgodna z wnioskiem inwestora, a decyzja nie może wykraczać poza zakres inwestycji wskazany w tym wniosku, jak również na treść art. 9 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego, udzielania stronom niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w celu uniknięcia szkody z powodu nieznajomości prawa. Znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa z dnia 2 lutego 2007r. nie stanowi, zdaniem organu odwoławczego dowodu, że organ poinformował inwestora, jaką zabudowę (o jakich parametrach) może on zrealizować na terenie objętym wnioskiem. Ponadto z akt sprawy nie wynika, co spowodowałaby zaproponowana przez organ I instancji zmiana wniosku inwestora jedynie w zakresie linii zabudowy, skoro - jak twierdzi ten organ - niemożliwe jest ustalenie proponowanego przez inwestora wskaźnika intensywności zabudowy. Mając na uwadze powyższe okoliczności organ odwoławczy uznał, iż dla podjęcia przez Kolegium decyzji niezbędne jest przeprowadzenie przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego w znacznej, wskazanej części. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu, w przypadku ustalenia i udokumentowania przez organ I instancji niemożności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji o parametrach proponowanych obecnie przez inwestora, organ ten - kierując się dyspozycją art. 9 kpa - powinien poinformować inwestora o dopuszczalnych parametrach wnioskowanej inwestycji oraz ewentualnie umożliwić mu weryfikację wniosku w tym zakresie, dokumentując te czynności w aktach sprawy. Za niezasadne natomiast organ odwoławczy uznał zarzuty odwołania, dotyczące dowolności ustalania przez organ parametrów nowej zabudowy, gdyż ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora (art. 52 ustawy) oraz nie ustalenia w decyzji odmownej parametrów wykraczających poza wniosek inwestora, gdyż z treści decyzji wynika jaka linia zabudowy występuje w obszarze analizowanym oraz jaki jest średni wskaźnik intensywności zabudowy na tym terenie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję z dnia [...] wniosła A., domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61, art. 52, art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jej zdaniem art. 52 i art. 56 nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż odnoszą się jedynie do inwestycji celu publicznego, którą przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest. W motywach skargi przytaczając treść art. 61 ust. 1 cyt. ustawy oraz § 3, § 4 i § 5 cyt. rozporządzenia stwierdzono, iż organ I instancji w sposób prawidłowy ustalił obszar analizowany oraz dokonał jego analizy, zasadnie ustalając niespełnienie warunku linii zabudowy i wskaźnika intensywności zabudowy. Ponadto wskazano, iż brak jest podstaw do twierdzenia, iż na organie administracji ciąży obowiązek doprowadzenia do korekty wniosku przez zainteresowanego, bowiem taka korekta jest prawem, a nie obowiązkiem inwestora. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, bądź też przepisów postępowania, które daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.) Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji należało przede wszystkim odnieść się do zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa, który jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ wyższego stopnia. Stosownie do tego przepisu, organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. W sprawie niniejszej mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588), zwanego dalej rozporządzeniem. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powoduje, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych, wymaga wydania decyzji. Warunki zabudowy i możliwość jej powstania określa przepis art. 61, który urasta do rangi głównego przepisu normującego gospodarowanie przestrzenią pozbawioną miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzależniając wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy od spełnienia łącznie następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Te wymagania miał na uwadze zarówno organ I instancji, jak i organ odwoławczy. Jednak nie ulega wątpliwości, że uchybienia organu I instancji, na jakie trafnie zwrócił uwagę organ odwoławczy, nie mogły zostać sanowane w postępowaniu odwoławczym, albowiem wymagały przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Organ odwoławczy słusznie podniósł, że przy ustalaniu linii zabudowy oraz wskaźnika intensywności zabudowy dla terenu inwestycji organ I instancji nie dostosował się do wymagań określonych w § 4 i § 5 rozporządzenia. Zgodnie z § 4 obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1), w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się zgodnie z tymi przepisami (ust. 2), w przypadku zaś, gdy linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Zdaniem organu I instancji w analizowanym obszarze budynki usytuowane wzdłuż [...] nie wyznaczają linii zabudowy jednolitej, ich odległości od krawędzi jezdni są zróżnicowane i wahają się w przedziale od 5,5 m do 18,5 m, przy czym najdalej od krawędzi jezdni znajduje się budynek przy [...], położony na działce nr [...], graniczącej z terenem inwestycji, dlatego linię zabudowy można wyznaczyć w odległości 18,5 m od krawędzi jezdni [...], nie zaś - jak chce tego inwestor - 13 m od krawędzi jezdni. Słusznie zatem organ odwoławczy wskazał na treść ust. 4 § 4 rozporządzenia, dopuszczającego inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Ta możliwość nie była w ogóle poddana analizie organu I instancji. Natomiast § 5 rozporządzenia określa sposób wyznaczania wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Również i ten przepis dopuszcza w ust. 2 możliwość wyznaczenia innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Organ I instancji uznał, iż z uwagi na to, że położone w analizowanym obszarze budynki są ekstensywnie rozmieszczone na terenie osiedla w odległościach sięgających od 25 do 60 m pomiędzy nimi, to usytuowanie projektowanego budynku w odległości 10 i 14 m od budynków sąsiednich spowoduje nieuzasadnione i nie występujące w tym obszarze skupienie budynków na stosunkowo małym obszarze, przy zachowaniu zaledwie minimalnych odległości zapewniających spełnienie przepisów techniczno - budowlanych. Z kolei ustalenie wskaźnika zabudowy w proponowanej przez inwestora wielkości 0,22 stanowiłoby zagrożenie dla ładu przestrzennego istniejącego osiedla zabudowy wielorodzinnej w zieleni, gdyż średni wskaźnik w obszarze analizowanym wynosi 0,15. Słusznie zatem organ odwoławczy wskazał, że z treści uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, w jakim zakresie ład przestrzenny lub przepis prawa zostałby zagrożony, przy ustaleniu innego niż średni wskaźnik zabudowy. Wyjaśnienie tych okoliczności dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części, co uzasadnia prawidłowość zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa. Zasadne jest także wskazanie zaskarżonej decyzji dotyczące nieprawidłowo wytyczonego obszaru analizowanego. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia obszar analizowany dla przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy wyznacza się wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, przy czym granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Z wniosku inwestora wynika, że wjazd na działkę będzie się odbywał z [...], zatem frontem działki jest ta część działki, która przylega do tej ulicy. Za niezasadny uznać należy zarzut skargi wskazujący na to, iż w sprawie nie mogą mieć zastosowania przepisy art. 52 i art. 56 ustawy, ponieważ odnoszą się one jedynie do inwestycji celu publicznego. Przepis art. 64 ust. 1 ustawy stanowi bowiem wyraźnie, że art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Zatem na podstawie art. 56 ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, zaś zgodnie z przepisem art. 52 ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora (ust. 2 określa, co powinien zawierać wniosek). Oznacza to, że treść decyzji nie może być niezgodna z wnioskiem inwestora i nie może wykraczać poza zakres inwestycji wskazany we wniosku. Tym niemniej należy podzielić stanowisko organu odwoławczego, że organ administracji powinien umożliwić inwestorowi weryfikację wniosku w toku postępowania, stosownie do wyników analizy dokonanej w sprawie przez uprawnionego architekta. Stosownie bowiem do treści art. 9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego i czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa - poprzez udzielanie im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.