II SA/Ke 498/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 października 2011r. sprawy ze skargi M.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...], nr rej. [...], wydaną z upoważnienia Starosty S. przez Zastępcę Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S. orzeczono o utracie przez M. P. statusu osoby bezrobotnej z dniem 27.04.2011r. – na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, iż strona odmówiła udziału w zajęciach aktywizacyjnych – bez uzasadnionych przyczyn. W odwołaniu od powyższej decyzji M. P. podniosła, iż na dzień jej wydania nie miała obowiązku stawienia się w Powiatowym Urzędzie Pracy i tym samym nie odmówiła przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie. W skierowanym na jej adres w dniu 14.04.2011r. wezwaniu do stawiennictwa w siedzibie organu w celu wzięcia udziału w zajęciach aktywizacyjnych podano bowiem datę 27.06.2011r. Ponadto strona zgłosiła się w urzędzie pracy w dniu 18.05.2011r., jednakże odmówiono jej wówczas możliwości podpisania listy obecności. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podzielając w całości ustalenia faktyczne i podstawę prawną powołaną przez organ I instancji. W szczególności wskazano, że M. P., rejestrując się jako osoba bezrobotna, została pisemnie pouczona, że w przypadku odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji innej formy pomocy określonej w ustawie zostanie pozbawiona tego statusu. Podobnie w wezwaniu do stawiennictwa w dniu 27.04.2011r. o godz. 9.00 (odebranym przez stronę w dniu 14.04.2011r.) wskazano, że odmowa udziału w wyznaczonych na ten dzień zajęciach aktywizacyjnych będzie skutkować utratą statusu osoby bezrobotnej. Odnosząc się do twierdzeń M. P. dotyczących daty zajęć organ II instancji przyznał, że odręczna data na w/w wezwaniu nie została zapisana wyraźnie i można ją odczytać zarówno jako 27.04.2011r. jak i jako 27.06.2011r., jednakże w ostatnim wersie wezwania wyraźnie zapisano: "zajęcia aktywizacyjne w dniach 27 - 29.04.2011r." Tym samym, zdaniem organu, nie można uznać, że strona została błędnie poinformowana o dacie zgłoszenia się na zajęcia aktywizacyjne, a jej nieobecność była nieusprawiedliwiona. Dodatkowo Wojewoda wyjaśnił, że ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, złożony po upływie 120 dni od dnia odmowy przyjęcia propozycji innej formy pomocy, w wyniku ponownej rejestracji. Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego stawiennictwa strony w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 18.05.2011r. organ II instancji wskazał, że przebieg tego spotkania nie ma wpływu na rozstrzygnięcie wydane w niniejszej sprawie, a złożenie przez M. P. podpisu potwierdzającego jej stawiennictwo w tym dniu nie miałoby prawnego znaczenia dla zakwestionowanego rozstrzygnięcia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. P. zarzuciła decyzji organu II instancji: 1) sprzeczność istotnych ustaleń z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego poprzez ustalenie, że skarżąca nie dopełniła obowiązku zgłoszenia się w dniu 27.04.2011r. na zajęcia aktywizacyjne i przyjęcie, że data stawiennictwa na wezwaniu jest datą pewną i jednoznacznie określoną na ten dzień oraz naruszenie art. 7, 8, 9, 10, 11, 14 i 67 k.p.a.; 2) naruszenie prawa materialnego, to jest art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez brak wskazania konkretnego przepisu jaki miała naruszyć strona oraz okresu na jaki została pozbawiona statusu bezrobotnego. W uzasadnieniu wskazano, że wydanie decyzji o utracie statusu bezrobotnego winno być poprzedzone zawiadomieniem o wszczęciu postępowania w tej sprawie – który to wymóg nie został spełniony. Dodatkowo strona zarzuciła organowi I instancji, że czynności wyjaśniające w jej sprawie zostały powzięte dopiero w dniu 18.05.2011r. – po jej osobistym stawiennictwie i zostały utrwalone w formie notatki urzędowej, nie zaś protokołu – niezgodnie z przepisami k.p.a. Ponadto nie przyjęto składanych wyjaśnień, nie przeprowadzono rozprawy administracyjnej ani nie przesłuchano świadków. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do meritum sprawy poprzez uznanie jej za osobę bezrobotną, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się głównie do kwestii prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie zaistnienia przesłanki pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Z akt administracyjnych wynika, że wezwaniem z dnia 11.04.2011r. (k. 6), doręczonym w dniu 14.04.2011r. (zwrotne poświadczenie odbioru - k. 5), Powiatowy Urząd Pracy w S. wezwał M. P. do stawiennictwa w dniu 27.04.2011r. o godz. 9.00 w siedzibie Urzędu w celu wzięcia udziału w zajęciach aktywizacyjnych. Jakkolwiek wpisana pismem ręcznym data w/w zajęć może być odczytana zarówno jako 27.04.2011r. jak i 27.06.2011r., to z ostatniego wersu wezwania jednoznacznie wynika, że zajęcia aktywizacyjne odbędą się "w dniach 27 – 29.04.2011r." Tym samym za niezasadny należy uznać zarzut skargi co do błędnej daty stawiennictwa określonej w wezwaniu. M. P., dokładając należytej staranności przy prowadzeniu swoich spraw, winna bowiem przeczytać w/w pismo w całości, a w przypadku powzięcia wątpliwości co jego treści zwrócić się do organu o wyjaśnienie ewentualnych nieścisłości. Podkreślenia wymaga, że w przedmiotowym wezwaniu zostało zawarte pouczenie, że odmowa udziału bez usprawiedliwionej przyczyny w zajęciach aktywizacyjnych będzie skutkować utratą statusu osoby bezrobotnej. Identyczna informacja została zawarta w części I pkt 22 oświadczenia podpisanego przez M. P. przy rejestracji jako osoby bezrobotnej (k. 14). Z akt sprawy wynika, iż skarżąca nie stawiła się na w/w zajęcia aktywizacyjne i nie usprawiedliwiła swojej nieobecności, co potwierdza odpowiednia adnotacja na "karcie aktywizacji zawodowej osoby bezrobotnej/poszukującej pracy" z dnia 5.05.2011r.,zaopatrzona podpisem pracownika organu I instancji (k. 10). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowe. Wbrew zarzutom skargi, dla dokumentowania tego rodzaju czynności organów przepisy postępowania administracyjnego ( k.p.a.) nie przewidują wymogu sporządzania protokołu (art. 67 k.p.a.). Tak więc uznać należy, iż omawiana adnotacja został sporządzona zgodnie z art. 72 k.p.a., stosownie do którego czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika, który dokonał tych czynności. Za niezasadną należy także uznać argumentację strony dotyczącą notatki służbowej, będącej formą adnotacji, sporządzonej na okoliczność jej stawiennictwa w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 18.05.2011r. (celem potwierdzenia gotowości do pracy), zwłaszcza że przebieg tego spotkania nie mógł mieć wpływu na wydaną wcześniej decyzję o utracie statusu bezrobotnego. Odnosząc się do zarzutów skarżącej o braku skierowania do niej zawiadomienia o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie wskazać trzeba, że strona nie wykazała, aby między brakiem zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania, a treścią decyzji administracyjnej zachodził związek przyczynowy, co przesądza o uznaniu tego zarzutu za niezasadny. Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić trzeba, że organy – zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, wyrażoną w art. 7 k.p.a. – zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Zakwestionowane rozstrzygnięcie nie uchybia przepisom postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ze względu na prawidłowe ustalenie w niniejszej sprawie stanu faktycznego należy przejść do oceny zaskarżonej decyzji pod kątem zgodności z przepisami prawa materialnego. W tym zakresie należy wskazać, że podstawę tego rozstrzygnięcia stanowi art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20.04.2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Jak wynika z tego przepisu Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 w/w ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Takie brzmienie tego przepisu oznacza, że samodzielną przesłanką pozbawienia statusu bezrobotnego jest odmowa udziału takiej osoby w zajęciach aktywizacyjnych – stanowiących stosownie do art. 39 ust. 1 pkt 2 ustawy – formę pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, polegającą na przygotowywaniu bezrobotnych i poszukujących pracy do lepszego radzenia sobie w poszukiwaniu i podejmowaniu zatrudnienia. Podnieść również należy, że osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne (co nie jest czynnością obligatoryjną) muszą poddać się pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie mogą zatem dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy te przedstawiają bezrobotnym propozycje pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, oferty szkoleń lub prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami. Natomiast nieuzasadniona odmowa skorzystania z tych świadczeń jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw wynikających z posiadanego statusu, co w konsekwencji wiąże się z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę. Za niezasadny należy uznać zarzut braku wskazania okresu, na jaki strona została pozbawiona statusu bezrobotnego. W decyzji organu I instancji wskazano bowiem – zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy – że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy przyjęcia odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie, 180 dni w przypadku drugiej odmowy, 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy. Dodatkowo w zaskarżonej decyzji wyjaśniono skarżącej, że ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej może nastąpić wyłącznie na wniosek strony, złożony po upływie 120 dni od dnia odmowy przyjęcia propozycji innej formy pomocy, w wyniku ponownej rejestracji. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.