II SA/Ke 5/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 lutego 2009r. sprawy ze skargi D. W. i T. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją Nr [...] z dnia [...] znak: [...] Starosta zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. W. pozwolenia na budowę budynku gospodarczo-garażowego (cztery stanowiska garażowe) – z instalacją elektryczną na działce nr 102/2 i nr 102/6 w M., gm. M. W podstawie prawnej powołano art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 i art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż decyzją z dnia 26.05.2008r. udzielił w niniejszej sprawie pozwolenia na budowę, jednakże rozstrzygnięcie to zostało uchylone przez Wojewodę decyzją z dnia 16.07.2008r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Uwzględniając zalecenia organu odwoławczego postanowieniem z dnia 30.07.2008r. Starosta nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości występujących w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym, poprzez: 1. przedstawienie posadowienia ławy fundamentowej istniejącego budynku inwestora z projektowaną budową budynku gospodarczego, 2. przedłożenie prawidłowej analizy zacienienia działki sąsiedniej nr 102/5 przez projektowany budynek gospodarczo-garażowy, 3. dokonanie analizy wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych w ewentualnym budowanym w przyszłości budynku mieszkalnym na działce nr 102/5 usytuowanym naprzeciw projektowanego budynku gospodarczo-garażowego, 4. złożenie ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego na działce Inwestora, 5. wyeliminowanie niespójności pomiędzy rzutem przyziemia, elewacją frontową i zestawieniem stolarki (dot. wrót do poszczególnych segmentów projektowanego budynku gospodarczo-garażowego). W wyznaczonym terminie A. W. przedłożył uzupełnioną dokumentację przedmiotowej inwestycji. Pismem z dnia 7.05.2008r. D. i T. W., wnieśli zastrzeżenia dotyczące planowanej inwestycji, nie zgadzając się na wyznaczoną lokalizację i proponując jej inne usytuowanie. W dalszej części uzasadnienia organ wskazał, że w/w zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a budynek jest usytuowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690). Odwołanie od powyższej decyzji wniósł T. W., wskazując, że usytuowanie budynku o wysokości 5,84 m i długości 25,86 m w granicy działki i bezpośrednio przy jego budynku mieszkalnym naruszy zasady współżycia społecznego oraz zakłóci swobodne korzystanie z jego działki, poprzez nadmierne zacienienie. Natomiast rozmiary działek nr 102/2 i 102/6 pozwalają na inną lokalizację projektowanego budynku poprzez odsunięcie go na odległość 3 m od granicy działki lub przesunięcie w głąb działki inwestora. Ponadto zdaniem skarżącego gabaryty obiektu wskazują, iż będzie to "hala przemysłowa", a nie garaż. Wskazał także, iż istniejący budynek gospodarczy, bezpośrednio przylegający do jego budynku został wybudowany niesolidnie, przez co powstały w nim rysy i pęknięcia. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy podkreślił, iż o możliwości usytuowania przedmiotowego budynku bezpośrednio przy granicy z działkami skarżącego nr 102/1 i nr 102/5 rozstrzyga § 3 ust. 1 pkt 9 Zmiany nr 1 w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego części sołectwa M. w zw. z § 12 ust 3 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. Odnosząc się do kwestii wielkości przedmiotowego obiektu wskazano, iż w planie miejscowym zawarto jedynie ograniczenie wielkości budynków gospodarczych i garażowych do 1 kondygnacji oraz dopuszczono wykonanie dachów o kącie nachylenia min. 20°. Ponadto działki nr 102/2 i 102/6 posiadają bezpośredni dostęp do drogi powiatowej (działki nr 101). Została także zachowana wymagana odległość linii zabudowy (45 m przy wymaganych min. 20 m od krawędzi jezdni). Z kolei z uwagi na fakt, iż działki nr 102/1 i 102/5 znajdują się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MN1, projekt budowlany zawiera analizę nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w ewentualnym, budowanym w przyszłości (hipotetycznym) budynku mieszkalnym na tych działkach. Z przedmiotowej analizy wynika, iż spełnione są wymogi § 60 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. Przy najniekorzystniejszym usytuowaniu okna pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi czas nasłonecznienia pokoju mieszkalnego wyniesie bowiem 3 godziny w dniach równonocy. Z kolei w analizie przesłaniania dotyczącej umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi przy uwzględnieniu przyszłej zabudowy stwierdzono spełnienie wymogów określonych w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. Odległość pomiędzy wewnętrznym licem ściany budynku hipotetycznego a licem zewnętrznym ściany projektowanego budynku wynosiłaby bowiem 4,30m > 4,29m. Ponadto między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna budynku hipotetycznego nie znajduje się żadna przesłaniająca część projektowanego obiektu. Zdaniem Wojewody przedmiotowy budynek spełnia również wymogi dotyczące bezpieczeństwa pożarowego określone w § 271 ust. 10 oraz § 235 ust. 3 cyt. rozporządzenia. W projekcie inwestycji zawarto także – stosownie do § 204 ust. 5 i § 206 rozporządzenia – ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego, w którego bezpośrednim sąsiedztwie ma być wzniesiony nowy obiekt. Z opinii tej wynika, iż inwestycja nie będzie miała ujemnego wpływu na elementy konstrukcyjne prawidłowo wykonanego budynku istniejącego oraz jego właściwości funkcjonalne. Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazano, iż kwestia nieodpowiedniego stanu technicznego budynku bezpośrednio przylegającego do budynku T. W. oraz jego negatywnego oddziaływania na sąsiedni budynek wykracza poza zakres niniejszego opracowania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję organu odwoławczego wnieśli D. i T. W., domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucili zakwestionowanemu rozstrzygnięciu: - próbę obejścia prawa wynikającego z uchwał Rady Gminy w M. nr XXXII/254/06 z 28.04.2006r. i uchwały nr V/32/07 z dnia 12.04.2007r., w następstwie niewłaściwej interpretacji pojęcia "garaż – 1 kondygnacja naziemna", - "pogwałcenie ich praw podmiotowych" w następstwie wydania decyzji ograniczającej ich prawa własnościowe, - błędne przyjęcie na podstawie "analizy zaciemnienia", iż projektowany budynek inwestora usytuowany byłby od strony północnej w stosunku do działki odwołujących się, a tym samym, iż nie stwarzałby ograniczenia dla właściwego nasłonecznienia zarówno nieruchomości jak też i ewentualnego budynku mieszkalnego, który miałby na niej powstać. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 11.02.2009r. skarżący popierając skargę, oświadczył, iż mieszka w budynku gospodarczym. Na dzień dzisiejszy nie posiada decyzji o zmianie sposobu użytkowania obiektu. Natomiast jego budynek mieszkalny jest bliżej drogi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, w świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., że tylko ustalenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji. Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1.zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27.03.2001r. - Prawo ochrony środowiska; 2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi; 3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowywania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Nawiązując do treści tego przepisu podnieść trzeba, iż w razie spełnienia wymagań w nim określonych, jak również w art. 32 ust. 4 ustawy, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Jak wynika bowiem z art. 4 ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tym samym ustawa Prawo budowlane nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, iż na terenie objętym planowaną inwestycją obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części sołectwa M. na terenie gminy M., uchwalony przez Radę Gminy uchwałą Nr XXXII/254/06 z dnia 28.04.2006r., ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 12.07.2006r. Nr 171, poz. 2028, zmieniony uchwałą Nr V/32/07 Rady Gminy w M. z dnia 12.04.2007r. – Zmiana nr 1, ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia 1.06.2007r. Nr 97, poz. 1456. Zgodnie z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2.04.1997r. (Dz. U. nr 78, poz. 483), źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe, rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego. Te ostatnie są źródłami prawa powszechnie obowiązującego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Stosownie do art. 14 ust. 8 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) plan miejscowy jest aktem prawa miejscowego, co oznacza, że ma moc wiążącą tak jak każdy inny akt normatywny i musi być respektowany bez względu na to, czy jego rozwiązania budzą kontrowersje, dopóki nie zostanie uchylony lub zmieniony. Zasadność rozwiązań planu miejscowego nie może być przedmiotem oceny przez Sąd w granicach skargi złożonej na konkretną decyzję czy też postanowienie organu administracji (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. prof. Zygmunta Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006r., str. 143). Jak wynika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki o nr 102/2 i nr 102/6, na których planowana jest realizacja inwestycji, znajdują się na terenie oznaczonym symbolem: MN1 – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i istniejącej zagrodowej z dopuszczeniem usług podstawowych. Z kolei zgodnie z § 27 pkt 2 planu jako przeznaczenie podstawowe określa się mieszkalnictwo jednorodzinne i zagrodowe z towarzyszącymi zabudowaniami gospodarczymi i garażami. Stosownie do § 3 ust. 1 uchwały z dnia 12.04.2007r. – Zmiana Nr 1, na terenie objętym ustaleniami planu wprowadzono następujące wymogi architektoniczno – przestrzenne dotyczące budynków gospodarczych i garażowych: - gabaryty nowobudowanych budynków garażowych i gospodarczych – 1 kondygnacja nadziemna (§ 11 ust. 2 pkt 1); - nachylenie połaci dachowych dachów jednospadowych na budynkach gospodarczych i garażach w przypadku lokalizacji takiego budynku w granicy działki lub w odległości 1,5 m od granicy działki – min. 20° (§ 11 ust. 2 pkt 8); - dopuszczalność zabudowy budynków gospodarczych i garaży w granicy działki lub 1,5 m od granicy działki (§ 11 ust. 2 pkt 9). Mając na uwadze treść art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy stwierdzić trzeba, iż organy administracji publicznej, powołując cyt. wyżej postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, trafnie ustaliły, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z materiału dowodowego zebranego w aktach sprawy wynika bowiem iż: - po pierwsze, obiekt – zgodnie z zmienionym § 11 ust. 2 pkt 1 planu – ma zaprojektowaną 1 kondygnację nadziemną. Stosownie do § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), przez kondygnację należy rozumieć poziomą nadziemną lub podziemną część budynku, zawartą między górną powierzchnią stropu lub warstwy wyrównawczej na gruncie, a górną powierzchnią stropu lub stropodachu znajdującego się nad tą częścią, w tym poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą wysokość w świetle nie mniej niż 2,0 m, z wyjątkiem nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, klimatyzacyjna lub kotłownia gazowa. Przepis ten określa zatem jedynie minimalną wysokość kondygnacji – 2 m w świetle (różnica pomiędzy poziomem posadzki a sufitem), nie określając jednocześnie jej maksymalnej wysokości. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajduje także § 102 cyt. rozporządzenia, który – w stosunku do garaży – ustanawia jedynie minimalną wysokość w świetle konstrukcji – co najmniej 2,2 m i do spodu przewodów i urządzeń instalacyjnych 2 m. Z przedłożonego projektu wynika, iż wymogi te zostały zachowane. Przepisy cyt. rozporządzenia nie określają wymogów co do maksymalnej wysokości takich pomieszczeń. W świetle definicji "kondygnacji" zawartej w § 3 pkt 16 rozporządzenia brak podstaw by przyjąć – jak chcą tego skarżący – iż projektowany do realizacji budynek ma posiadać 2 kondygnacje. Z kolei powoływany w skardze § 3 ust. 1 uchwały – Zmiana nr 1 stanowi jedynie, iż jako kondygnację należy traktować podpiwniczenie o wysokości ponad 1,5 m. Tymczasem w planowanym obiekcie nie przewidziano podpiwniczenia, wobec czego cyt. § 3 ust. 1, na gruncie niniejszej sprawy, nie znajduje zastosowania; - po drugie, przewidziany w projekcie spadek połaci dachowej dachu jednospadowego o 20° jest zgodny z § 11 ust. 2 pkt 8 planu – po jego zmianie przez § 3 ust. 1 uchwały - Zmiana nr 1. Podkreślić trzeba, iż konieczność zaprojektowania kwestionowanej przez skarżących zachodniej ściany szczytowej o wysokości 5,89 m spowodowana została wymogiem zachowania kąta nachylenia połaci min. 20°; - po trzecie, przedmiotowy budynek został zaprojektowany w granicy działki w zgodzie z postanowieniami § 11 ust. 2 pkt 9 planu w brzmieniu ustalonym przez § 3 ust. 1 uchwały – Zmiana nr 1. Jak wynika bowiem z § 12 ust. 3 pkt 1 cyt. rozporządzenia dopuszcza się sytuowanie ściany budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy, w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną lub bezpośrednio przy granicy jeżeli wynika to – tak jak w niniejszej sprawie – z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnosząc się do kwestii uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w zakresie wskazanym przez Wojewodę w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] wskazać należy, iż organ I instancji zadośćuczynił zaleceniom tego organu w całości. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu inwestor przedłożył analizę nasłonecznienia oraz analizę przesłaniania. Uwzględniono przy tym okoliczność, iż należące do skarżących działki nr 102/1 i 102/5 znajdują się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MN1, co przesądza o możliwości ich zabudowy budynkiem z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W oparciu o powyższe analizy organy trafnie stwierdziły, iż projektowany budynek nie naruszy wymogów dotyczących naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, wynikających z przepisów § 13 w zw. z § 57 oraz § 60 cyt. rozporządzenia. Z akt sprawy wynika, iż budynek w którym mieszkają skarżący ( usytuowany w granicy z działką inwestora) jest budynkiem gospodarczym. Taki jego charakter potwierdza w szczególności jego oznaczenie na mapie do celów projektowych symbolem "i". Symbol ten (w świetle brzmienia § 65 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.) w związku z § 86 ust. 4 pkt. 10 Instrukcji technicznej G-5 – ewidencja gruntów i budynków wprowadzonej na podstawie art. 7a pkt. 5 ustawy z 17.05.1989r.Prawo geodezyjne i kartograficzne przez Głównego Geodetę Kraju w dniu 3.11.2003r.) - oznacza "inne budynki niemieszkalne". Okoliczności tej nie kwestionuje skarżący, który na rozprawie w dniu 11.02.2009r. popierając skargę, oświadczył, iż mieszka w budynku gospodarczym i nie posiada decyzji o zmianie sposobu użytkowania tego obiektu. Natomiast budynek mieszkalny posadowiony jest bliżej drogi. Skoro zatem ustawodawca w § 13 ust. 1 w zw. z § 60 oraz § 57 cyt. rozporządzenia ustanowił wymogi dotyczące naturalnego oświetlenia i nasłonecznienia w odniesieniu do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, to uwzględniając okoliczność, iż działki nr 102/1 i 102/5 znajdują się na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem MN1, zasadnie organy poddały ocenie analizę nasłonecznienia i naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w ewentualnym, budowanym w przyszłości (hipotetycznym) budynku mieszkalnym na tych działkach i prawidłowo ustaliły, iż wymogi w/w przepisów rozporządzenia zostały spełnione. Z analizy tej wynika, iż przy najniekorzystniejszym usytuowaniu okna pomieszczenia przeznaczonego na stały pobyt ludzi czas nasłonecznienia pokoju mieszkalnego wyniesie bowiem 3 godziny w dniach równonocy. Z kolei w analizie przesłaniania dotyczącej umożliwienia naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi przy uwzględnieniu przyszłej zabudowy stwierdzono spełnienie wymogów określonych w § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Odległość pomiędzy wewnętrznym licem ściany budynku hipotetycznego a licem zewnętrznym ściany projektowanego budynku wynosiłaby bowiem 4,30m > 4,29m. Nadto między ramionami kąta 60° wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna budynku hipotetycznego nie znajduje się żadna przesłaniająca część projektowanego obiektu. Wymaga także wskazania, iż projekt budowlany zawiera ekspertyzę techniczną stanu obiektu istniejącego ( § 204 ust. 5 i § 206 rozporządzenia). Z opinii tej wynika, że obiekt istniejący został wykonany zgodnie z obowiązującymi normami i przepisami. Jego stan techniczny jest dobry, a budowa projektowanego budynku nie będzie miała ujemnego wpływu na elementy konstrukcyjne budynku istniejącego oraz jego właściwości funkcjonalne. Z kolei zaprojektowana w granicy zachodniej ściana planowanej inwestycji spełnia wymogi ściany oddzielenia przeciwpożarowego, przewidziane w § 235 oraz § 271 ust. 10 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe podzielić należy ustalenia organów, iż projekt budowlany spełnia wymogi określone w art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Na gruncie rozpoznawanej sprawy spełnione zostały także pozostałe wymagania, określone w art. 35 ust. 1 pkt 3 i 4 cyt. ustawy. Projekt budowlany jest bowiem kompletny, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się, aktualnym na dzień opracowania projektu, zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Jednocześnie projektanci dołączyli oświadczenia o sporządzeniu tego projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.