II SA/Ke 502/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2017 r. sprawy ze skargi W. C. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 2 lutego 2017r. w sprawie sygn. akt II SA/Ke 929/16 w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę o wznowienie postępowania. Wyrokiem z [... r., sygn. akt II SA/Ke 929/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego. Pismem z 4 kwietnia 2017 r. W. C. wniósł o wznowienie postępowania sądowego zakończonego powyższym wyrokiem. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż Kierownik GOPS w P. poświadczył nieprawdę, albowiem w aktach znajdują się dane dotyczące wysokości środków pieniężnych na 2016 r. na zasiłki celowe, a kwota ta wynosiła 30.000 zł, co wg. skarżącego jest kłamstwem. Podniósł, że w piśmie z 23 marca 2017 r. podpisanym przez Wójta Gminy wskazano bowiem, iż na zasiłki celowe w 2016 r. przeznaczono 91.595 zł. W piśmie procesowym z 17 sierpnia 2017 r. skarżący wniósł o zmianę wyroku z dnia 2 lutego 2017 r. poprzez uchylenie decyzji SKO w Kielcach z 28 września 2016 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., w przypadkach przewidzianych w dziale VII można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Warunkiem skargi o wznowienie jest zatem istnienie prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego, kończącego postępowanie w sprawie, którym w rozpatrywanej sprawie jest opisany na wstępie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 2 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 929/16. Podstawy skargi o wznowienie wymienione są w art. 271-273 p.p.s.a. Podkreślenia wymaga, iż skuteczne wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego uzależnione jest m.in. od złożenia jej w ściśle określonym terminie. Jak wynika bowiem z dyspozycji art. 277 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym liczonym od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Z kolei zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia. Mając na względzie treść skargi oraz załączonego do niej pisma z 23 marca 2017 r. przyjąć należało, że W. C. oparł swoją skargę o podstawę wznowienia opisaną w art. 273 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Okolicznością faktyczną, o której mowa w tym przepisie miał być – wedle twierdzeń skargi – ujawniony w piśmie z 23 marca 2017 r. fakt, że w roku 2016 na zasiłki celowe przeznaczona została inna kwota aniżeli ta, którą organ, a później także i Sąd w wyroku z 2 lutego 2017 r., przyjął za podstawę swojego rozstrzygnięcia. Wymogi formalne skargi o wznowienie postępowania zostały w niniejszej sprawie spełnione. W. C. wniósł skargę opierając ją o ustawową podstawę wznowienia, złożył ją także w terminie, licząc go od daty sporządzenia dołączonego do skargi pisma Wójta Gminy P. z 23 marca 2017 r., w którym wskazano kwotę 91.595,00 zł jako przeznaczoną na wypłatę zasiłków celowych. Dokonując oceny zasadności skargi w oparciu o wskazaną wyżej podstawę wznowienia zauważyć należy, iż, jak wynika z uzasadnienia wyroku z 2 lutego 2017 r., skarżący spełniał ustawowe przesłanki do przyznania zasiłku celowego i taki został mu przyznany, jednakże w wysokości mniejszej niż wnioskowana, co było podyktowane ograniczonymi środkami finansowymi, które, zgodnie z informacjami organu, na rok 2016 wynosiły 30.000 zł. Powołane przez skarżącego pismo Wójta Gminy P. z 23 marca 2017r. i wskazana w nim okoliczność, iż w 2016 r. na wypłatę zasiłków celowych GOPS w P. przeznaczył kwotę 91.595 zł, a nie 30.000 zł, mogłyby istotnie wyczerpywać dyspozycję art. 273 § 2 p.p.s.a, jednakże nie w stanie faktycznym niniejszej sprawy. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych, pismem z 4 kwietnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach zwróciło się do Kierownika GOPS w P. o wyjaśnienie rozbieżności co do wysokości kwoty przeznaczonej w 2016 r. na pomoc w formie zasiłków celowych wskazanej w pismach: - z 28 lipca 2016 r. skierowanym do SKO, stanowiącym podstawę ustaleń faktycznych decyzji kontrolowanej przez Sąd w sprawie II SA/Ke 929/16, - z 23 marca 2017 r. skierowanym do skarżącego, dołączonym do skargi o wznowienie. W odpowiedzi Kierownik GOPS, pismem z 19 kwietnia 2017 r. poinformował, iż w 2016 r. Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w P. w ramach zadań własnych z działu 852, rozdział 85214, na wypłatę zasiłków celowych wynikających z art. 31-41 ustawy o pomocy społecznej, zaplanował 30.000,00 zł, z czego wydatkowano 18.941,00 zł. Dodatkowo w ramach realizacji wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" realizowanego z działu 852, rozdział 85295, na wypłatę zasiłków celowych na zakup posiłków lub żywności Ośrodek wydatkował kwotę 72.654 zł. Jak zasadnie zauważyło SKO w piśmie z 25 kwietnia 2017 r., suma powyższych kwot daje łącznie kwotę 91.595 zł, a więc tę, którą podał Wójt Gminy P. w piśmie skierowanym do skarżącego z 23 marca 2017 r. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że nie jest możliwym sięganie przez gminę, celem realizacji zadań z zakresu pomocy społecznej, określonych w art. 36-41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 930 ze zm.) tj. m.in. przy przyznawaniu zasiłków celowych z art. 39 ww. ustawy, do środków przeznaczonych na realizację programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania, ustanowionego uchwałą Nr 221 Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2013 r. w sprawie ustanowienia wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" na lata 2014-2020 (t.j. M. P. z 2015 r. poz. 821). Zgodnie z pkt I załącznika do tej uchwały, określającym podstawę prawną programu, wieloletni program rządowy "Pomoc państwa w zakresie dożywiania", jest programem wspierania finansowego gmin w zakresie realizacji zadań własnych o charakterze obowiązkowym, określonych w art. 17 ust. 1 pkt 3 i pkt 14 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163, ze zm.). Stosownie do § 3 ust. 1 uchwały w zw. z pkt I załącznika, program jest finansowany ze środków budżetu państwa i jest programem wieloletnim w rozumieniu art. 136 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, z późn. zm.). Wsparcie finansowe dla gmin z Programu udziela się na podstawie art. 115 ustawy o pomocy społecznej, a niewykorzystana dotacja podlega zwrotowi na zasadach przewidzianych w ustawie o finansach publicznych (pkt VI.1 i 6 załącznika). Z celami programu korespondują sposoby jego realizacji. Zgodnie z pkt V.1 załącznika do uchwały, ze środków przekazywanych gminom w ramach programu udziela się bowiem wsparcia w szczególności: 1) dzieciom do czasu podjęcia nauki w szkole podstawowej, 2) uczniom do czasu ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej, 3) osobom i rodzinom znajdującym się w sytuacjach wymienionych w art. 7 ustawy o pomocy społecznej, w szczególności osobom samotnym, w podeszłym wieku, chorym lub niepełnosprawnym - w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Innymi słowy rzecz ujmując, dotacja celowa udzielana z budżetu państwa w ramach programu objętego uchwałą Rady Ministrów z 10 grudnia 2013 r., przeznaczona być może przez gminę jedynie na wsparcie jej zadań własnych w zakresie udzielania schronienia, zapewnienia posiłku oraz niezbędnego ubrania osobom tego pozbawionym oraz dożywiania dzieci (art. 17 ust. 1 pkt 3 i pkt 14 ustawy o pomocy społecznej). Objęta programem pomoc udzielana jest w formie posiłku, świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności albo świadczenia rzeczowego w postaci produktów żywnościowych. Wykorzystanie przez gminę środków przeznaczonych na powyższy program, na zasiłki celowe inne niż nim objęte, nastąpiłoby zatem z naruszeniem przepisów ustawy o finansach publicznych. Jak wynika z ustaleń poczynionych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 2 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 929/16, skarżący wystąpił dnia 12 maja 2016 r. do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z wnioskiem o przyznanie mu środków finansowych na uregulowanie opłaty za prąd w wysokości 236 zł, zakup 1 tony węgla, na utrzymanie czystości oraz prowadzenie domu. Kontrolowaną przez Sąd decyzją z 28 września 2016 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o przyznaniu W. C. zasiłku celowego z przeznaczeniem na zakup opału w kwocie 100 zł jednorazowo. Jak widać zatem, w stanie faktycznym sprawy, przedmiotem pomocy społecznej udzielonej skarżącemu na skutek wniosku z 12 maja 2016 r., w następstwie którego wydana została decyzja zaskarżona do Sądu w sprawie II SA/Ke 929/16, nie były zadania własne gminy, o których mowa w programie wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Pomoc państwa w zakresie dożywiania". Rozpoznając wniosek W. C., gmina nie mogła w związku z tym skorzystać z dotacji przyznanej jej na cele realizowane w tym programie, określonej – jak wynika z pisma Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P. z 19 kwietnia 2017 r. – na kwotę 72.654 zł. Tym samym, do oceny możliwości pomocy społecznej, o jakich mowa w art. 3 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, prawidłowo przyjęto kwotę 30.000 zł, jakim dysponował Ośrodek w roku 2016 na zasiłki celowe przyznawane na podstawie tej ustawy. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że okoliczności przedstawione przez skarżącego w skardze o wznowienie nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 2 lutego 2017 r., sygn. akt II SA/Ke 929/16, a więc w stanie faktycznym sprawy nie zaszły przesłanki wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a. Z tych przyczyn skarga o wznowienie podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a.