II SA/Ke 509/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006r. sprawy ze skargi G. i R. małż. P. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. nałożył na podstawie art. 119 § 2, art. 121 § 4, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. Nr 110, poz. 968 z 2002 r. ze zm.) na G. i R. małżonków P. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 1000 zł z powodu uchylania się przez zobowiązanych od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, polegającego na dokonaniu rozbiórki samowolnie wybudowanej komórki drewnianej na posesji położonej w W. przy ul. S., w terminie 3 miesięcy pod rygorem wykonania zastępczego. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art 144 kpa ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane po rozpatrzeniu zażalenia G. i R. P. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że ostateczną decyzją z dnia [...] organ I instancji nakazał G. i R. małżonkom P. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej komórki drewnianej na posesji położonej w W. przy ul. S.. W wyniku nie wykonania nałożonego obowiązku organ w dniu 6 sierpnia 2004 roku doręczył zobowiązanym upomnienie wzywające do wykonania przedmiotowego obowiązku, a następnie wszczął postępowanie egzekucyjne w administracji wydając tytuł wykonawczy z dnia [...] i nakładając postanowieniem z dnia [...] na zobowiązanych grzywnę w celu przymuszenia. Na w/w postanowienie zażalenie wnieśli zobowiązani G. i R. P.. Organ II instancji postanowieniem z dnia [...] uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, ze względu na niewłaściwie przyjętą podstawę prawną do wyliczenia kwoty grzywny celem przymuszenia. W wyniku powtórnego rozpoznania sprawy organ w dniu 17 listopada 2004 r. dokonał kontroli na przedmiotowej nieruchomości i stwierdził, że obowiązek nie został wykonany. W związku z powyższym organ I instancji wydał w dniu [...] postanowienie, którym nałożył na podstawie art. 119 § 2, art. 121 § 4, art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji na G. i R. P. grzywnę w celu przymuszenia wykonania obowiązku rozbiórki samowolnie wybudowanej komórki w wysokości 1.000 zł. Równocześnie postanowieniem tym organ wyznaczył 3 miesięczny termin wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone postanowienie wydane zostało prawidłowo, a okoliczność że zobowiązani wnieśli skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję dotyczącą rozbiórki obiektu budowlanego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wnieśli G. i R. P., domagając się wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania skargi dotyczącej rozbiórki przedmiotowej komórki. Podnieśli, że złożyli w tamtej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, a wykonanie zaskarżonego postanowienia spowodowałoby utratę środków na zaspokojenie niezbędnych potrzeb. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Sytuacja rodzinna i materialna skarżącego nie może zatem wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż wbrew zarzutom skargi kwestionowane postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności. Skoro nałożony na zobowiązanych obowiązek polegający na rozbiórce samowolnie wybudowanej komórki drewnianej nie został wykonany Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie nałożył grzywnę w celu przymuszenia na podstawie art. 121 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie z którym jednorazowa grzywna nie może przekraczać kwoty 5000 zł. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, którą organ nałożył na skarżących, gdyż nie wykonali oni dobrowolnie rozbiórki samowolnie wybudowanej komórki. Badając zgodność tego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem uznać należy, że zostało ono wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami. Skarżący składając skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję dotyczącą nakazu rozbiórki komórki nie złożyli wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, również na etapie postępowania egzekucyjnego taki wniosek nie został złożony, zatem należy stwierdzić, że organ I instancji zasadnie wszczął postępowanie egzekucyjne celem przymuszenia do wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji. Złożony równocześnie z niniejszą skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o rozbiórce został rozpoznany przez ten sąd w dniu 28 lutego 2005 roku, a więc po wydaniu postanowienia przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, który orzekał w dniu [...] Tak więc wstrzymanie wykonania tej decyzji nie mogło być brane pod uwagę, albowiem rozpoznając niniejszą sprawę organ uwzględniał stan prawny i faktyczny na dzień wydania zaskarżonego postanowienia. Należy zauważyć, że aktualnie wobec wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczącej rozbiórki organ egzekucyjny winien zawiesić postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 56 § 1 pkt 1 ustawy z 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.