II SA/Ke 510/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wykonania zastępczego obowiązku objętego tytułem wykonawczym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca Z. K. we wniosku z 21 sierpnia 2017 r., wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia. Wskazała, że postanowieniem tym została zobowiązana do wpłacenia kwoty 48.500 zł na poczet zastępczego wykonania w swoim domu następujących robót: zamurowania otworów okiennych w ścianie zachodniej budynku, przebudowania drewnianej ściany zachodniej ganku na ścianę murowaną spełniającą warunki ściany przeciwpożarowej oraz przebudowania dachu dwuspadowego w sposób zapewniający ścianie zachodniej odporność ogniową wymaganą dla ściany przeciwpożarowej. Wnioskodawczyni podkreśliła, że nie stać jej na wpłacenie powyższej kwoty. Jest bowiem osobą w podeszłym wieku (79 lat) i utrzymuje się z niskiej emerytury. Razem z mężem nie posiada takich środków finansowych, które pozwalałyby wykonać roboty nakazane przez organy, czy też pokryć ich koszty. Przymusowe wyegzekwowanie wskazanej kwoty spowoduje, że pozostaną bez środków do życia nie mogąc realizować nie tylko podstawowych potrzeb życiowych, ale również ponosić kosztów związanych z dolegliwościami zdrowotnymi. Ponadto poprzez wykonanie nakazanych robót zostaną wyrządzone skutki, które będą wymagały znacznych sił i środków finansowych w celu ich odwrócenia w razie pozytywnego uwzględnienia złożonej skargi. Bez wątpienia w takiej sytuacji przywrócenie stanu pierwotnego budynku w znacznej części będzie niemożliwe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku, okoliczności uzasadniających wystąpienie co najmniej jednej z wyżej wymienionych przesłanek. Podkreślić należy, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą Sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. Domagając się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżący musi więc wykazać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia tym aktem znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niezbędne jest wskazanie na konkretne okoliczności pozwalające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podniesienia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Złożony wniosek spełnia powyższe wymogi. W jego uzasadnieniu skarżąca wskazała na okoliczności, które pozwalają na przyjęcie, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia może ją narazić na powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody majątkowej. Mając na uwadze wielkość zaliczki, do jakiej została zobowiązana skarżąca oraz jej sytuację majątkową (wysokość emerytury k.19), usprawiedliwiona jest wyrażana przez nią obawa, że wyegzekwowanie zaskarżonego orzeczenia doprowadzić może, do pozostawienia jej bez środków do życia. Mając to wszystko na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.