II SA/Ke 511/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 1 lipca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Kielcach utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] o wymierzeniu [...] (zwanej dalej Spółką) kary pieniężnej w wysokości 24.000 zł za urządzanie gry poza kasynem gry na automatach do gier [...]. Skargę na ww. decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła ww. Spółka, domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania tego rozstrzygnięcia. Uzasadniając ten ostatni wniosek strona podała, że nie zachodzą żadne przesłanki negatywne wymienione w art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a., in fine, stojące na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku. W szczególności zaskarżona decyzja jest decyzją ostateczną i w związku z tym wykonalną, a nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie jej wykonania. Następnie Spółka stwierdziła, że wobec fakultatywnego charakteru instytucji przewidzianej w art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., uzasadnia wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności brakiem jednolitego stanowiska w organach Służby Celnej odnośnie charakteru gier na urządzeniach, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego.Ponadto wnosząca wniosek przytoczyła liczne wyroki sądów administracyjnych wydane w 2012r. i 2013r., w których orzeczono o zasadności skargi i uchyleniu zaskarżonej decyzji organów celnych obu instancji, które w jej opinii miały wskazywać na zasadność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji przez organ lub sąd. Reasumując tę część uzasadnienia wniosku Spółka uznała, że słuszny jest wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przez organ na podstawie art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Z kolei odnośnie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd strona skarżąca podała, że na dzień dzisiejszy ponosi duże straty finansowe i nie osiąga planowanych zysków. Zdaniem Spółki uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania, kiedy nie zostało udowodnione dokonanie czynu z art. 107 k.k.s., dodatkowo pogorszy jej sytuację finansową. Ponadto strona dodała, że w art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi nie tylko o szkodę grożącą skarżącej, ale również szkodę grożącą Skarbowi Państwa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających wystąpienie którejś z tych przesłanek. Złożony w niniejszej sprawie wniosek nie spełnia tego wymogu. Jego autor skupił się głównie na okolicznościach mających uzasadniać uwzględnienie wniosku przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., które jednak nie stanowią podstawy do uwzględnienia wniosku przez sąd. Natomiast okoliczności mające wykazać, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody czy też, że trudne do odwrócenia skutki, zostały podane w sposób bardzo ogólny, bez powołania żadnych konkretnych danych, co uniemożliwiło faktyczną ocenę możliwości wystąpienia ww. przesłanek. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.