II SA/Ke 515/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia 31 lipca 2024 r. znak: WOA.7721.59.2024 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Decyzją z 31.07.2024 r. znak: WOA.7721.59.2024 Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach (zwany dalej "ŚWINB"), po rozpatrzeniu odwołań B. G. i J. G. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta Kielce (dalej jako "PINB") z dnia 15.05.2024 r. znak: PINB-SO.5141.6.2024.IV nakazującej B. G. jako inwestorowi i współwłaścicielowi dwóch obiektów gospodarczych zlokalizowanych na działce o nr ewid. [...], wykonanie niezwłocznie po uprawomocnieniu się decyzji obowiązku polegającego na wykonaniu: ściany oddzielenia pożarowego o grubości 25 cm – od wschodniej strony działki nr ewid. [...], przy obiekcie nr 1 o konstrukcji metalowej i wymiarach w rzucie około 2,99 m x 4,03 m, ściany oddzielenia pożarowego o grubości 38 cm – od wschodniej strony działki nr ewid. [...], przy obiekcie Nr 2 o konstrukcji metalowej i wymiarach w rzucie około 3,0 m x 5,95 m, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie dwóch metalowych obiektów gospodarczych usytuowanych na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w wyniku interwencji inspektorzy PINB dla Miasta Kielce przeprowadzili w dniu 28.02.2024 r. kontrolę w sprawie budowy dwóch garaży metalowych oraz obiektu drewnianego (szopy) usytuowanych przy ul. [...], podczas której ustalono, iż działka o nr ewid. [...] zabudowana jest budynkiem mieszkalnym murowanym, zaś w części wschodniej działki znajdują się dwa obiekty metalowe. Jeden z nich posiada wymiary w rzucie około 3,0 m x 5,95 m i dach jednospadowy ze spadkiem w kierunku własnej działki. Wysokość obiektu do okapu wynosi od ok. 2,16 m do ok. 2,45 m. Zmierzona odległość obiektu do ogrodzenia z działką o nr [...] wynosi około 38 cm. Obiekt usytuowany jest w odległości około 12,90 m od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce o nr ewid. [...]. Podczas kontroli stwierdzono, że wewnątrz obiektu przechowywane są sprzęty gospodarstwa domowego i kosiarka. Obiekt ten posadowiony jest na podłożu betonowym. W odległości około 38 cm od ww. obiektu znajduje się drugi obiekt metalowy. Jest to obiekt o wymiarach w rzucie ok. 2,99 m x 4,03 m i zróżnicowanej wysokości od około 2,42 m przy granicy z działką o nr [...] do około 2,16 m. Obiekt ten został posadowiony na betonowych płytach chodnikowych. Odległość obiektu do ogrodzenia działki od strony wschodniej wynosi około 25 cm, natomiast jego odległość od budynku mieszkalnego wynosi około 9,40 m. Podczas kontroli stwierdzono, że wewnątrz tego obiektu składowane są narzędzia gospodarcze oraz suszarka na pranie. Wody opadowe z dachu obiektu odprowadzane są na teren własnej działki. Obydwa obiekty metalowe posiadają bramy dwuskrzydłowe od strony zachodniej. Na okoliczność przeprowadzonych czynności w terenie sporządzono szkic sytuacyjny oraz dokumentację fotograficzną. Uczestnicząca w czynnościach kontrolnych B. G. okazała do wglądu zaświadczenie Prezydenta Miasta Kielce z dnia 9.08.2021 r., znak: UA-IV.6743.318.2021, o niewniesieniu sprzeciwu do dokonanego w dniu 27.08.2012r. zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na budowie dwóch budynków gospodarczych, usytuowanych na działkach o nr ewid. [...] i [...]. Natomiast do protokołu kontroli B. G. zeznała, że szopa drewniana przy blaszaku od strony budynku mieszkalnego została rozebrana pod koniec października 2023 r. Natomiast dwa blaszaki znajdujące się na działce zostały wykonane w 2012 r., zgodnie ze zgłoszeniem, w miejscu starych szop. Przedmiotowe obiekty użytkowane są jako pomieszczenia gospodarcze. Pismem z dnia 12.03.2024 r. Urząd Miasta Kielce, Wydział Urbanistyki i Architektury poinformował PINB, że dokumentacja obejmująca szkice i mapy dołączona do zgłoszenia z dnia 27.08.2012 r. nie została odnaleziona w archiwum zakładowym. W sprawie wszczęte zostało postępowanie, w trakcie którego przy piśmie z dnia 29.04.2024 r. reprezentująca Z. K., J. P. przesłała do PINB stanowisko w sprawie oraz zdjęcia fotograficzne i satelitarne obiektów znajdujących się na działce o nr ewid. [...]. W piśmie podniesiono, że analiza dostępnych map w Geoportalu wskazuje, że budynki na działce sąsiedniej pojawiły się około 2006 r., brak jest w aktach sprawy dokumentacji związanej z dokonanym zgłoszeniem budowy, co uniemożliwia stwierdzenie, że obiekty zostały wykonane zgodnie z tym zgłoszeniem. Następnie PINB dla Miasta Kielce wydał decyzję z dnia 15.05.2024 r., o której mowa na wstępie. Analizując sprawę w trybie odwoławczym ŚWINB stwierdził, że w aktach znajduje się pismo Prezydenta Miasta Kielce z dnia 9.08.2021 r., którym zawiadomiono na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. o niewniesieniu sprzeciwu do dokonanego w dniu 27.08.2012r. przez B. G. zgłoszenia wykonania robót budowlanych polegających na budowie dwóch budynków gospodarczych usytuowanych na działkach o nr ewid. [...], [...]. Ponadto w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Miasta Kielce, Wydziału Urbanistyki i Architektury z dnia 12 marca 2024 r., w którym poinformowano PINB, że dokumentacja zgłoszeniowa, tj. zgłoszenie z dnia 27.08.2012 r. wraz ze szkicem i z mapą nie została odnaleziona w archiwum zakładowym Urzędu. Wskazano, iż zgodnie z instrukcją kancelaryjną akta sprawy zaliczane są do dokumentacji archiwalnej kategorii B5, której okres przechowywania wynosi 5 lat od jej wytworzenia i po upływie tego czasu podlega zniszczeniu. Na podstawie tego pisma zdaniem ŚWINB można wywieść wniosek, iż inwestor przed wykonaniem przedmiotowych dwóch budynków legitymował się skutecznym zgłoszeniem złożonym w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Jakkolwiek w aktach sprawy nie znajduje się dokumentacja obrazująca w sposób graficzny usytuowanie przedmiotowych budynków w terenie, ale z uwagi na fakt, iż działka o nr ewid. [...] posiada szerokość ok. 14,5 m, a ustawodawca dopuścił możliwość usytuowania budynków bezpośrednio przy granicy na działkach o szerokości poniżej 16 m, takie usytuowanie obiektów mogło zostać uznane przez organ administracji architektoniczo-budowlanej za dopuszczalne. Ponadto na uwagę zasługuje fakt, iż w miejscu usytuowania obecnych budynków w przeszłości (od lat 70-tych) były usytuowane drewniane budynki gospodarcze, a także że na działce o nr [...] na wysokości przedmiotowych budynków metalowych znajduje się parking, a odległość od murowanego budynku zlokalizowanego na tej nieruchomości wynosi ok. 8,5 m. W związku z tym nie można stwierdzić aby funkcjonowanie przedmiotowych budynków uniemożliwiło zabudowę na działce sąsiedniej. Odnosząc się do kwestii usytuowania przedmiotowych budynków w stosunku do granicy z działką sąsiednią organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego w sprawie wynika, iż jeden z budynków posiada wymiary ok. 2,99 m x 4,03 m i znajduje się w odległości 25 cm od ogrodzenia działki, natomiast drugi budynek posiada wymiary ok. 3,0 m x 5,95 m i znajduje się w odległości 38 cm od ogrodzenia z działką o nr [...]. Natomiast przepis § 272 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, iż budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki powinien mieć od strony sąsiedniej działki ścianę oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej określonej w § 232 ust. 4 i 5. Powyższe oznacza, że ściana oddzielenia przeciwpożarowego wymagana jest dla budynków usytuowanych bezpośrednio w granicy działki budowlanej, a w przedmiotowej sprawie budynki oddalone są o 25 cm i 38 cm od betonowego ogrodzenia. Nawet gdyby przyjąć, że ogrodzenie usytuowane jest bezpośrednio w granicy i wyznacza granicę, nie można stwierdzić, aby same budynki znajdowały w granicy działki. Z treści powołanego wyżej przepisu nie wynika, aby ustawodawca nałożył wymóg posiadania ściany oddzielenia przeciwpożarowego dla budynku usytuowanego w pewnej odległości od granicy działki. Ponadto ŚWINB zwrócił również uwagę na fakt, że przedmiotowe budynki o konstrukcji metalowej wykonane są w całości z blachy, która stanowi materiał nierozprzestrzeniający ognia, od strony granicy posiadają ściany pełne, bez otworów, nie stwarzając tym samym zagrożenia pożarowego, zostały posadowione na płytach betonowych, co wskazuje, iż są to obiekty o lekkiej konstrukcji. W związku z powyższym, zdaniem organu, "wydaje się być nieopatrznym nakładanie obowiązku wykonania ścian oddzielenia przeciwpożarowego przy budynkach lekkich, blaszanych, których ciężar nie jest w stanie zabezpieczyć stateczności samych ścian". ŚWINB wskazał, że zgodnie z nałożonym przez organ I instancji obowiązkiem jedna ze ścian miałaby mieć grubość 25 cm, a druga 38 cm, zaś zgodnie z treścią przepisu § 235 warunków technicznych ściany oddzielenia przeciwpożarowego powinny być usytuowane na własnym fundamencie i powinny być wysunięte co najmniej 30 cm poza lico ściany zewnętrznej, a mając na uwadze poziom ryzyka pożarowego oraz lekką konstrukcję obiektów, jak i stan zagospodarowania działki sąsiedniej, nałożenie obowiązku wykonania ściany przeciwpożarowej przy blaszaku jest działaniem nieuzasadnionym. Reasumując organ II instancji wskazał, że przedmiotowe budynki oddalone są od granicy z działką sąsiednią o ok. 25 cm – 38 cm, zwrócone są w stronę granicy ścianą pełną, wykonane z materiału nierozprzestrzeniającego ognia zarówno przy działaniu ognia wewnątrz, jak i od zewnątrz budynku, co minimalizuje zagrożenie pożarowe, w związku z czym nie ma podstaw do nakazania obowiązków w stosunku do przedmiotowych obiektów na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowalnego. Na marginesie ŚWINB podniósł, że w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji organ I instancji błędnie powołał jako podstawę prawną treść przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, odnoszącą się do nakładanego przez organ nadzoru budowlanego nakazu zaniechania dalszych robót budowlanych bądź rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części, zamiast przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dotyczącego obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. Ponadto zwrócono uwagę, że w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nastąpiła rozbieżność co do określenia wymiarów i usytuowania budynku nr 1 i nr 2 w odniesieniu do uzasadnienia decyzji, w którym przytoczono ustalenia kontroli przeprowadzonej przez inspektorów PINB dla Miasta Kielce w dniu 28 lutego 2024 r. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach Z. K. zarzuciła decyzji ŚWINB naruszenie: 1) przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 i art. 107 ust. 3 w zw. z art. 140 k.p.a. przez niezebranie i nierozważenie całego materiału dowodowego, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało błędnym uznaniem przez organ, że dwa przedmiotowe budynki zostały zrealizowane zgodnie ze zgłoszeniem B. G. z dnia 27.08.2012 r.; organ błędnie uznał, że akt wykonawczy - Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2022 poz. 1225 t.j. ze zm.), zwane dalej "r.w.t.", zawiera przepisy nadrzędne w stosunku do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz.725 t.j. ze zm.), zwanej dalej "u.P.b."; 2) przepisów prawa materialnego, tj. art. 84 ust. 1 pkt 1 i art. 84 a ust. 1 pkt 1 u.P.b. – poprzez uznanie dwóch budynków gospodarczych wybudowanych na podstawie zgłoszenia jako obiektów wybudowanych zgodnie ze zgłoszeniem, mimo braku dokumentów potwierdzających usytuowanie budynków zgodnie z tym zgłoszeniem; w toku postępowania przed organem II instancji B. G. oświadczyła, że istniejące budynki zlokalizowane przy granicy z sąsiednią działką budowlaną rozebrała; 3) przepisów prawa materialnego, tj. art. 31 ust. 1 pkt 1 u.P.b. – albowiem rozbiórka budynków i budowli o wysokości poniżej 8 m wymaga zgłoszenia, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości; zgłoszenie należy złożyć przed terminem zamierzonego rozpoczęcia prac budowlanych. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o: - stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji jako wydanej z naruszeniem prawa, bo utrzymującej w mocy decyzję PINB obarczoną wadą nieważności – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine k.p.a.; - ewentualnie z ostrożności procesowej – na wypadek nieuznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa miało charakter rażący – o uchylenie zaskarżonej decyzji ŚWINB w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a., oraz – w każdym przypadku – o stwierdzenie nieważności poprzedzającej zaskarżoną decyzję ŚWINB decyzji PINB – jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 135 p.p.s.a. i wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowych budynków gospodarczych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że budowa budynku w granicy z sąsiednią działką budowlaną powoduje objęcie obszarem oddziaływania sąsiedniej działki budowlanej. Garaże stalowe wykonane są z materiału nierozprzestrzeniającego ognia, ale nie stanowią ściany oddzielenia pożarowego. Stal pod wpływem temperatury może doprowadzić do zapalenia się liści na dachu garażu lub trawy za garażami na działce B. G. Dodatkowo takie usytuowanie budynków ogranicza skarżącej możliwość użytkowania działki. Ponadto zdaniem skarżącej organ nadzoru budowlanego powinien kontrolować prowadzenie prac budowlanych w kontekście zgodności z ustaleniami bądź warunkami określonymi w przepisach. Organ I instancji naruszył ten obowiązek, poprzestając jedynie na kontroli formalnej zgodności tylko z pozwoleniem budowlanym. Organ II instancji, uchylając decyzję PINB, nie skorygował ani decyzji I instancji ani nie zbadał prawidłowości postępowania administracyjnego przed organem administracji architektoniczno-budowlanej oraz wydanych w jego toku decyzji i postanowień. Dodatkowo skarżąca zwróciła uwagę, że zastosowanie § 12 ust. 5 r.w.t. ma charakter bezwzględny, co znaczy że jest niezależne od uznania organu administracji architektoniczno-budowlanej, a także przyjętego trybu realizacji zamierzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja ŚWINB uchylająca w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i umarzająca postępowanie administracyjne prowadzone w sprawie dwóch metalowych obiektów gospodarczych usytuowanych na działce o nr ewid. [...] przy ul. [...]. W ocenie Sądu decyzja ŚWINB, jak również decyzja organu I instancji, zostały wydane przedwcześnie, bez wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. W pierwszej kolejności należy podnieść, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego opiera się na sprzecznych wewnętrznie założeniach. Z jednej strony bowiem ŚWINB odwołał się w nim do regulacji zawartej w § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t., który dopuszcza m.in. w zabudowie jednorodzinnej budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Organ przyjął, że w związku z tym takie usytuowanie przedmiotowych budynków (bezpośrednio przy granicy działki) mogło zostać uznane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej za dopuszczalne. Z drugiej zaś strony, odnosząc się do nałożonego przez organ I instancji obowiązku wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego i związanej z tym treści przepisu § 272 ust. 3 r.w.t., gdzie mowa jest o tym, że taką ścianę powinien posiadać budynek usytuowany bezpośrednio przy granicy działki, ŚWINB uznał że przepis ten nie znajduje zastosowania w rozpatrywanym przypadku ponieważ oba analizowane budynki położone są w pewnym oddaleniu od granicy działki – tj. odpowiednio w odległości 25 i 38 cm. W zależności zatem od sytuacji i analizowanego przepisu organ odwoławczy przyjął różne ustalenia jeśli chodzi o położenie budynków, raz przyjmując że są położone bezpośrednio przy granicy, innym razem że w pewnym oddaleniu od niej. Rozstrzygnięcie oparte na tak istotnej rozbieżności nie może być uznane za prawidłowe. W zależności bowiem od ustalenia czy budynki są położone bezpośrednio przy granicy, czy też nie, bądź to spełnione są przesłanki odległościowe wynikające z § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t., bądź wyczerpana dyspozycja § 272 ust. 3 r.w.t. Co prawda przepis § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t. dopuszcza budowę budynku ścianą bez okien i drzwi na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej również nie bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, ale w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz jednocześnie nie może to być odległość mniejsza niż 1,5 m. Niezależnie od powyższego jednak należy podnieść, że organy w żaden sposób nie ustosunkowały się do podnoszonej przez skarżącą w toku postępowania daty realizacji przedmiotowych obiektów. Skarżąca twierdziła bowiem, powołując się na przedkładane zdjęcia satelitarne (por. m.in. fotografia na k. 43 akt sądowych), że budynki te istniały już w maju 2012 roku, podczas gdy zgłoszenie, na które powołuje się B. G. , zostało dokonane 27.08.2012 r. Okoliczność ta wymagała dokładnego sprawdzenia i analizy, w sytuacji bowiem gdyby tak postawiona teza okazała się prawdziwa, nie można byłoby uznać – jak dokonał tego ŚWINB – że budynki zostały zrealizowane na podstawie zgłoszenia i że nie stanowią samowoli budowlanej. Poza tym, w zależności od ustalonego czasu realizacji obiektów, należało dokonać analizy przepisów obowiązujących w tym okresie w aspekcie tego, czy wykonanie określonych robót (których rodzaju i istoty organy zresztą też nie ustaliły, a nie można wykluczyć że do realizacji obiektów doszło np. w wyniku remontu czy przebudowy istniejących uprzednio w tym samym miejscu drewnianych budynków gospodarczych) wymagało dokonania zgłoszenia, czy może pozwolenia na budowę. Nota bene, organ I instancji przyjął w tym zakresie, że na wykonanie obiektów wymagane było właśnie pozwolenie na budowę. Uzasadnienie decyzji ŚWINB w ogóle nie zawiera analizy tej kwestii, zaś organ ten uznał, że inwestor przed wykonaniem budynków legitymował się skutecznym zgłoszeniem złożonym w organie administracji architektoniczno-budowlanej. Zabrakło jednak w ogóle ustaleń co do tego, jak kwalifikować wykonane roboty i czy wymagały one tylko zgłoszenia, czy też pozwolenia na budowę – jak przyjął organ I instancji, ze wskazaniem odpowiednich przepisów obowiązujących w dacie realizacji obiektów. Właściwe ustalenia w tym zakresie determinowały zaś dalszy tok postępowania. Nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut dotyczący niezgłoszenia rozbiórki obiektów budowlanych, zagadnienie to nie było bowiem objęte zakresem niniejszego postępowania. Niemniej jednak, jak wykazano, postępowanie przeprowadzone przez organy wykazuje istotne braki, a stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, mające uzasadniać umorzenie postępowania, dodatkowo zawiera wewnętrzną sprzeczność. Sąd uznał zatem, że doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 i art. 107 ust. 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni powyższą argumentację, wyeliminuje dotychczasowe uchybienia w prowadzonym postępowaniu i dokona niezbędnych ustaleń w zakresie, o jakim była mowa, a następnie wyda rozstrzygnięcie, które w sposób należyty uzasadni.