II SA/Ke 518/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 października 2009 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Wojewody na rzecz M.B. kwotę 290 (dwieście dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Ke 518/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania M.B., utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania za nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o pow. 0,0231 ha, położoną w O., zajętą pod drogę publiczną. Organ odwoławczy ustalił, że Starosta, na wniosek M.B., decyzją z dnia [...] ustalił na jej rzecz oraz pozostałych spadkobierców A.B., odszkodowanie z tytułu zajęcia opisanej wyżej nieruchomości pod drogę publiczną. Wskutek odwołania wniesionego przez wnioskodawczynię oraz D.Cz. i D.B., Wojewoda uchylił powyższą decyzję uznając, że organ I-szej instancji ustalając odszkodowanie na rzecz D.Cz. i D.B. (spadkobierców A.B.), orzekł w innym zakresie niż wynikało to z wniosku - złożonego jedynie przez M.B. Wskazał także na konieczność uzupełnienia opinii szacunkowej, stanowiącej podstawę ustalenia odszkodowania. Rozpatrując sprawę ponownie, Starosta decyzją z [...] umorzył postępowanie odszkodowawcze w części dotyczącej D.Cz. i D.B. z uwagi na brak ich wniosku w tej sprawie, zaś odrębną decyzją z dnia [...], skierowaną do M.B., ustalił na jej rzecz odszkodowanie, proporcjonalnie do udziału wnioskodawczyni we współwłasności nieruchomości. Pierwsza z wymienionych wyżej decyzji Starosty, na skutek odwołania wniesionego przez D.Cz. i D.B., utrzymana została w mocy przez Wojewodę decyzją z dnia [...]. Odwołanie od decyzji z [...] wniosła natomiast M.B. kwestionując wartość rynkową nieruchomości przyjętą za podstawę odszkodowania oraz ustalenie przez organ I-szej instancji, że pozostali spadkobiercy A.B., tj. D.Cz. i D.B., nie są osobami uprawnionymi do otrzymania stosownego odszkodowania. Rozpatrując odwołanie Wojewoda przytoczył treść art. 73 ust.1 i 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, podkreślając, że odszkodowanie, o jakim mowa w tym przepisie ustalane jest i wypłacane wyłącznie na wniosek byłego właściciela nieruchomości złożony w okresie od 1 stycznia 2001r. do 31 grudnia 2005r. Po upływie tego terminu roszczenie wygasa i nie może być dochodzone. Organ odwoławczy podkreślił, że w ustawowym terminie, o jakim mowa wyżej, wniosek złożyła jedynie M.B., dlatego Starosta rozpatrując sprawę ponownie, nie uznał pozostałych spadkobierców za strony postępowania. Nie podzielił przy tym stanowiska skarżącej, że złożenie wniosku przez nią jest wystarczające do uznania, że został on wniesiony również w imieniu pozostałych spadkobierców A.B. Przyjął także, że wystąpienie przez jednego ze współwłaścicieli w imieniu własnym o zapłatę odszkodowania, nie jest czynnością zachowawczą w rozumieniu art. 209 kc – jak zarzucała M.B. – i ma na celu ochronę własnych interesów tego współwłaściciela, który taki wniosek złożył. Wojewoda uznał również, iż sporządzony w sprawie operat szacunkowy, na podstawie którego organ ustalił wartość nieruchomości i wysokość odszkodowania, pozostaje w zgodzie z prawem, w szczególności z przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego. Zgodnie z zasadą obranej metody szacunkowej, rzeczoznawca oparł się na dwunastu przykładowych transakcjach obrotu nieruchomościami gruntowymi przeznaczonymi pod zabudowę mieszkaniową z terenu O., przyjmując przy tym dane zawarte w treści aktów notarialnych. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z art. 89 kpa w zw. z art. 118 § 1 ustawy z 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, w sprawie przeprowadzona została rozprawa administracyjna z udziałem rzeczoznawcy, który sporządził operat szacunkowy. Reasumując, Wojewoda uznał, że wysokość odszkodowania dla M.B. została określona zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Skargę od powyższej decyzji złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. B. zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy poprzez: a) nie uwzględnienie dyrektyw wyceny nieruchomości określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego, a w konsekwencji błędne ustalenie kwoty przyznanego odszkodowania tj. 7.723 zł., będące wynikiem oparcia go na wadliwym operacie szacunkowym, sporządzonym przy przyjęciu jednostronnych kryteriów wyceny 1 m2 gruntu w O. i braku uwzględnienia zasady słusznego odszkodowania, b) oparcie decyzji na niekompletnym materiale dowodowym, będącym konsekwencją przyjęcia za podstawę wyceny operatu szacunkowego nie uwzględniającego takich kryteriów, jak analizy rynku nieruchomości, opisu nieruchomości porównywalnych, a w konsekwencji analizy otrzymanego wyniku cenowego, analizy zagospodarowania działki i wyposażenia jej w infrastrukturę techniczną oraz kwestii utraty wartości pozostałej części działki wskutek jej znacznego pomniejszenia, c) obrazę przepisów prawa administracyjnego, a mianowicie art. 73 ust. 3 i 4 ustawy z 13 października 1998r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, poprzez uznanie, że pozostali współwłaściciele D.Cz. i D.B. nie są osobami uprawnionymi do otrzymania odszkodowania z tytułu zajęcia pasa gruntu pod drogę publiczną, albowiem nie złożyli stosownego wniosku w sytuacji, gdy jest to sprzeczne z treścią tego przepisu oraz art. 209 kc normującego zakres działania współwłaścicieli, gdy dochodzą oni roszczeń lub zmierzają do zachowania wspólnego prawa; II. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez: a) obrazę przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 28, 30 § 1 i art. 33 § 1 i 4 kpa wskutek pozbawienia pozostałych współwłaścicieli przyznanego prawa strony w sytuacji, gdy takie uprawnienia nabyli na mocy co najmniej pełnomocnictwa udzielonego skarżącej M.B., niezależnie od przysługującego im ustawowo takiego prawa, także w sytuacji gdy jako osoby najbliższe dla wymienionej nie musiały przedłożyć, czy to w formie pisemnej czy też do protokołu, żadnego szczególnego pełnomocnictwa, b) naruszenie art. 107 § 1 i 3 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia w zakresie nie uwzględniającym wszystkich kwestii podniesionych w odwołaniu od decyzji Starosty oraz w niepełnym zakresie co do wszystkich zarzutów. W oparciu o tak sprecyzowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji i "przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych decyzji administracyjnych, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując sprawę w granicach tak zakreślonej kognicji sądowo-administracyjnej podkreślić należy na wstępie, że podstawą materialnoprawną roszczenia odszkodowawczego zgłoszonego przez skarżącą jest przepis art. 73 ust. 2, 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną ( Dz.U. nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym odszkodowanie za nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, jest ustalane i wypłacane na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001r. do dnia 31 grudnia 2005r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Bezsporną w sprawie pozostaje okoliczność, że przedmiotem roszczenia odszkodowawczego jest nieruchomość, o jakiej mowa wyżej, położona w O. i oznaczona jako działka nr [...] o pow. 231 m2, której nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999r. przez Powiat, stwierdził Wojewoda decyzją z [...], znak [...]. Nie ulega także wątpliwości, że wniosek o ustalenie odszkodowania za tę nieruchomość w terminie określonym w art. 73 ust.4 przytaczanej ustawy, złożyła M. B., będąca jej współwłaścicielką i jednocześnie jedną ze spadkobierców po byłym właścicielu A.B. Pozostali współwłaściciele to spadkobiercy A.B. - jego dzieci D. B. i D.Cz., co do których postępowanie w przedmiocie ustalenia odszkodowania zostało ostateczną decyzją, podjętą w innej sprawie, umorzone. Dlatego przy ocenie legalności decyzji objętej niniejszą skargą, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł pominąć faktu, że wyrokiem tego Sądu z dnia 22 października 2009r. w sprawie II SA/Ke 449/09, uchylona została zarówno decyzja Wojewody z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty o umorzeniu postępowania w sprawie wypłaty odszkodowania na rzecz D.Cz. i D.B., jak i poprzedzająca ją decyzja organu I-szej instancji z dnia [...]. Wyrok z dnia 22 października 2009r. oznacza, że sprawa odszkodowania na rzecz pozostałych spadkobierców A.B. (współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości) jest otwarta i postępowanie w tym zakresie toczyć się będzie od początku. Taka sytuacja nie może zaś nie rzutować na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej, dotyczącej ustalenia odszkodowania za tę samą nieruchomość na rzecz innego byłego jej współwłaściciela. U podstaw rozstrzygnięcia Sądu, jakie zapadło w sprawie II SA/Ke 449/09 legła ocena, iż z naruszeniem art. 7, 8, 9 i 77 § 1 kpa organ nie wyjaśnił, czy wniosek o ustalenie odszkodowania za zajętą pod drogę publiczną nieruchomość, M.B. złożyła w imieniu własnym, czy także dzieci: D.Cz. i D.B., będących spadkobiercami A.B. Wątpliwości organu w tym zakresie winny wzbudzić następujące okoliczności: - treść wniosku, w którym M.B. nie wskazuje, że ustalenie i wypłata odszkodowania ma nastąpić tylko i wyłącznie na jej rzecz, - brak sprzeciwu M.B, co do przyznania odszkodowania na rzecz pozostałych spadkobierców w decyzji Starosty z dnia [...] oraz uznania tych osób za strony postępowania administracyjnego, - wniesienie przez M.B., D.Cz. i D.B. "wspólnego" odwołania od powyższej decyzji w zakresie wysokości przyznanego odszkodowania, - złożenie wniosku w ostatnim dniu terminu, o jakim mowa w art. 73 ust.4 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną. W uzasadnieniu wyroku w sprawie II SA/Ke 449/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny podkreślił, że przepis art. 77 § 1 kpa nakładający na organy administracji publicznej obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, obejmuje także ustalenie treści rzeczywistego żądania strony, przy wyjaśnieniu jej rzeczywistej woli, jeżeli charakter pisma budzi wątpliwości. Podzielając w całości pogląd wyrażony przez Sąd w sprawie II SA/Ke 449/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny dodatkowo zauważa, że w aktach administracyjnych niniejszej sprawy znajduje się kserokopia dokumentu pełnomocnictwa z dnia 30 grudnia 2005r., zawierającego upoważnienie dla M.B., do występowania w imieniu D.Cz. i D.B. przed organami administracji w sprawie złożonego wniosku o odszkodowanie za zajętą nieruchomość pod ulicę [...] w O., "na czas sądowego uregulowania sprawy spadkowej". Jak wynika z akt, dokument ten złożony został wprawdzie już po ostatecznym umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania na rzecz D.Cz. i D.B., wraz ze skargą na decyzję Wojewody z dnia [...], (data wpływu do Urzędu Wojewódzkiego - 13 lipca 2009r.), jednak dzień przed podjęciem decyzji będącej przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, co powinno skłonić organ odwoławczy do zweryfikowania oceny w zakresie uczestnictwa w niej w charakterze stron pozostałych spadkobierców A.B. Bez wyjaśnienia kręgu osób zainteresowanych w rozumieniu art. 28 kpa, postępowanie administracyjne w przedmiocie ustalenia i wypłaty odszkodowania za zajętą nieruchomość, nie mogło się toczyć i zakończyć decyzją ustalającą to odszkodowanie tylko na rzecz jednego ze spadkobierców. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał zatem, że uchybienie przez organy obu instancji art. 7 i 77 § 1 kpa w przedstawionym wyżej zakresie, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, że naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa procesowego organy obu instancji dopuściły się także przy ustaleniu wartości rynkowej nieruchomości będącej przedmiotem roszczenia odszkodowawczego (co ma bezpośredni związek z wysokością odszkodowania); dotyczy to mianowicie oceny zgodności z prawem opracowanego operatu szacunkowego i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 §1 pkt 1c p.p.s.a.). Przytoczony na wstępie art. 73 ust. 4 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, odsyła w zakresie zasad i trybu ustalania oraz wypłacania odszkodowania, do przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( Dz.U. 04.261.2603 ze zm.), zwanej w dalszym ciągu ugn. Zgodnie zaś z art. 156 ust.1 ugn, wycena wartości nieruchomości dla potrzeb odszkodowania może nastąpić tylko formie operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę majątkowego, tj. osobę posiadającą uprawnienia zawodowe w zakresie szacowania nieruchomości (art. 174 ust. 2 ugn). Ustawa o gospodarce nieruchomościami w art. 149 i nast. określa podstawowe zasady wyceny nieruchomości, których rozwinięcie znajduje się w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego ( Dz.U. nr 207, poz. 2109 ze zm.). Stosownie do treści § 36 ust. 5 w zw. z ust. 1 i 2 pkt 2 tego rozporządzenia, w przypadku ustalania odszkodowania o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, rzeczoznawca przy określeniu wartości rynkowej danej nieruchomości zajętej pod drogę publiczną stosuje podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne, przy czym stan tych nieruchomości przyjmuje się na dzień 29 października 1998 r., a ceny na datę wydania decyzji o ustaleniu odszkodowania. Stosownie do § 36 ust.2 pkt 2 rozporządzenia, w przypadku braku cen, o których mowa wyżej, wartość gruntów zajętych pod drogi publiczne określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni, z tym, że jeżeli przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że ich wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak określoną wartość powiększa się o 50%. Jak widać z powyższego, operat szacunkowy sporządzany jest wedle konkretnych zasad, określonych tak w ugn jak i w rozporządzeniu z 21 września 2004 r., przy czym jeśli chodzi o wycenę nieruchomości na potrzeby ustalenia odszkodowania w trybie art. 73 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, rzeczoznawca nie dokonuje wyboru właściwego podejścia, jak stanowi art. 154 ugn, stosując podejście porównawcze. Podejście porównawcze polega na określeniu wartości nieruchomości przy założeniu, że wartość ta odpowiada cenom, jakie uzyskano za nieruchomości podobne, które były przedmiotem obrotu rynkowego. Ceny te koryguje się ze względu na cechy różniące nieruchomości podobne od nieruchomości wycenianej oraz uwzględnia się zmiany poziomu cen wskutek upływu czasu (art. 153 ust. 1 ugn). Przy stosowaniu podejścia porównawczego konieczna jest znajomość cen transakcyjnych nieruchomości podobnych do nieruchomości będącej przedmiotem wyceny, a także cech tych nieruchomości wpływających na poziom ich cen (§ 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia). Ustawowy rygoryzm w określeniu zasad wedle których sporządzony ma być operat szacunkowy nie pozbawia go waloru opinii biegłego, o jakiej mowa w art. 84 § 1 kpa. Oznacza to, że do organu orzekającego w sprawie należy ostatecznie merytoryczna ocena operatu, a w szczególności prawidłowość i zgodność z prawem zastosowanej przez rzeczoznawcę majątkowego metody oszacowania nieruchomości. Jak wynika z treści operatu złożonego w sprawie, do określenia wartości przedmiotowej nieruchomości rzeczoznawca nie zastosował sposobu szacowania opisanego w § 36 ust.1 rozporządzenia przyjmując, że "w obowiązującym stanie prawnym przepis ten nie ma zastosowania praktycznego, ponieważ określenie wysokości wartości gruntów zajętych pod drogi publiczne jest wykonywane wyłącznie dla celu ustalenia odszkodowania". Mimo niejasnego umotywowania tego stanowiska, należy się z nim zgodzić, gdyż aktualnie nie ma możliwości obrotu prawnego nieruchomościami przeznaczonymi lub zajętymi pod drogi publiczne, skoro stanowią one własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego (art. 2a ust.1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych - Dz.U.07.19.115 - tekst jedn. ze zm.). Przy zastosowaniu do wyceny nieruchomości objętej wnioskiem podejścia porównawczego, nie ma zatem możliwości przyjęcia cen transakcyjnych uzyskiwanych ze sprzedaży tego typu gruntów – jak nakazuje § 36 ust.1 rozporządzenia. W takiej sytuacji zastosowanie ma zacytowany wyżej ust.2 pkt 2 tego przepisu w zw. z § 36 ust.5 – co słusznie zauważył rzeczoznawca w opracowanym operacie (str.9). W kolejnym zdaniu jednak, autorka operatu stwierdza, że "wartość rynkową nieruchomości zajętej pod drogę publiczną, określono na podstawie wartości nieruchomości, z których wydzielono tą nieruchomość", co sugerowałoby przyjęcie sposobu szacowania opisanego w § 36 ust.1 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni. Jak wynika jednak z § 36 ust.5, do określenia wartości nieruchomości lub ich części dla ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust.4 ustawy – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, stosuje się odpowiednio przepisy ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, nie zaś ust.2 pkt 1. Wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości winna być zatem ustalona na podstawie ceny 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych do zajętej nieruchomości, a nie w oparciu o wartość 1 m2 nieruchomości, z których wydzielono działki gruntu przeznaczone pod drogę publiczną. Wątpliwości co do prawidłowości przyjętego przez rzeczoznawcę sposobu szacowania przedmiotowej nieruchomości wzbudza także dalsza treść operatu, która wskazuje na to, że rzeczoznawca dokonał wyceny wartości nieruchomości "na podstawie przeprowadzonej analizy transakcji gruntów nie zabudowanych będących w obrocie na lokalnym rynku nieruchomości" (str.16), przy czym zawartość operatu nie wyjaśnia, dlaczego do porównania przyjęto wartości nieruchomości nie zabudowanych, skoro na str. 5 stwierdza się : "wokół zabudowa mieszkaniowa oraz szkoła podstawowa. Podczas przeprowadzonej wizji na gruncie stwierdzono, że z dotychczasowej działki budowlanej zabudowanej budynkiem mieszkalnym został wydzielony pas gruntu zajęty pod drogę powiatową". Jeżeli zatem wśród gruntów przyległych do nieruchomości zajętej pod drogę powiatową przeważają grunty zabudowane, to przyjęcie przez rzeczoznawcę - jako podstawę wyceny - cen nieruchomości nie zabudowanych, wymagało co najmniej wyjaśnienia, czego organ zaniechał nie zauważając tych sprzeczności i uniemożliwiając zweryfikowanie oceny, że operat sporządzony został zgodnie z prawem. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I-szej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uznając, że wskazane wyżej uchybienia w zakresie spoczywającego na organach obowiązku wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, naruszają art. 7 i 77 § 1 kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na jej wynik. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o art. 152 p.p.s.a., zaś w pkt III - o art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się kwota wpisu uiszczonego przez M. B. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ I-szej instancji ustali w pierwszej kolejności zakres podmiotowy wniosku o odszkodowanie za zajętą nieruchomość, a w szczególności wyjaśni, czy skarżąca składała go wyłącznie w imieniu własnym, czy także w imieniu pozostałych spadkobierców A.B. W razie pozytywnej odpowiedzi na to pytanie, organ przeprowadzi stosowne postępowanie z udziałem wszystkich zainteresowanych stron i ustali wysokość odszkodowania dla każdego ze spadkobierców adekwatnie do wielkości jego udziału we współwłasności zajętej nieruchomości. Przy ocenie operatu szacunkowego, będącego podstawą tego ustalenia, organ zwróci uwagę na wyjaśnienie okoliczności, o których była mowa wyżej celem zbadania, czy przy wycenie nieruchomości, rzeczoznawca w sposób prawidłowy zastosował przepisy rozporządzenia z dnia 21 września 2004r.