II SA/Ke 520/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal,, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Dziubińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2008r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania Z.S. od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta z dnia [...] znak: [...] orzekającej o wymeldowaniu Z.S. z pobytu stałego z mieszkania położonego w C. przy ul. S. 6. na podstawie art. 15 ust 2, art. 50 ust 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższe rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 17 marca 2008r. E.M.- S. wystąpiła o wymeldowanie z pobytu stałego z lokalu przy ul. S. 6 w C., męża Z.S.. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Burmistrz Gminy i Miasta orzekł na podstawie art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych o wymeldowaniu Z.S. z pobytu stałego z mieszkania położonego w C. przy ul. S. 6. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Z.S. nie przebywa w tym lokalu od 8 września 2007r., o czym świadczy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Z.S. podnosił, że pozostaje z E. M.-S. w związku małżeńskim i nie toczy się żadna sprawa rozwodowa. Potwierdził fakt nie zamieszkiwania w loku od dnia 8 września 2007r. wskazując jako powód, zameldowanie w mieszkaniu brata żony, który doprowadza do awantur. Podkreślił chęć powrotu do domu, ale dopiero z chwilą usunięcia brata. Wojewoda badając zasadność rozstrzygnięcia podzielił w całości ustalenia faktyczne i zaprezentowaną przez Burmistrza Gminy i Miasta ocenę prawną. Organ odwoławczy uznał, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dobrowolne opuszczenie przedmiotowego lokalu przez Z.S. jest bezsporne, o czym świadczy brak czynionych przez niego starań takich jak skorzystanie z przysługujących środków prawnych i nie wystąpienie do sądu o przywrócenie naruszonego posiadania, pomimo deklaracji stosownych działań w trakcie rozprawy administracyjnej w dniu 1 kwietnia 2008r. Fakt nie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu wynika zaś z przeprowadzonej w dniu 19.05.2008r. kontroli meldunkowej, oględzin dokonanych w dniu 10.06.2008r. w lokalu oraz wyjaśnień Z.S. złożonych na rozprawie administracyjnej w dniu 1.04.2008r., wskazujących, że wyżej wymieniony w lokalu przy ul. S. nr 6 w C. nie zamieszkuje od 8.09.2007r. Powyższe przesłanki stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych uzasadniają jego wymeldowanie z lokalu. Wojewoda stwierdził, że w tych okolicznościach przedmiotowy lokal przestał być dla Z.S. miejscem stałego pobytu w rozumieniu art. 6 ust. 1 cyt. ustawy, zgodnie z którym pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Z kolei zamieszkiwanie polega na skoncentrowaniu w określonym miejscu swojego życia osobistego, rodzinnego i zawodowego. Nadto, zdaniem organu, utrzymanie zameldowania pod wskazanym adresem stanowiłoby fikcję meldunkową, co w świetle obowiązującego prawa jest niedopuszczalne. Z.S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] W uzasadnieniu skarżący zarzucił organowi wadliwe ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że opuścił lokal dobrowolnie, podnosząc, iż zostały oparte na twierdzeniach żony, która jest także pracownikiem Urzędu Gminy w C.. Autor skargi podtrzymał wcześniejsze wyjaśnienia zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji w kwestii istnienia małżeństwa pomiędzy nim a E. M.-S. , jak również występujących w rodzinie konfliktów na tle zamieszkiwania brata żony w spornym lokalu. Podkreślił, iż pozostaje w stałym kontakcie z żoną z uwagi na zatrudnienie w C.. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, z argumentacją zaprezentowaną w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej jako p.p.s.a.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała prawo. Podstawę materialno-prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm. – zwanej dalej jako ustawa) w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Treść powołanego przepisu wskazuje, że warunkiem wymeldowania z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie wypowiadał się, że opuszczenie miejsca stałego pobytu, jako niezbędna przesłanka wymeldowania, określona w art. 15 ust. 2 cyt. ustawy, winno być rozumiane jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu oraz dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 1999 r., sygn. Akt V S.A. 252/99, LEX nr 49952 oraz z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. Akt V S.A. 3169/00 LEX nr 50123). O opuszczeniu miejsca stałego pobytu w rozumieniu powołanego art. 15 ust. 2 można mówić w sytuacji trwałego zerwania więzi z dotychczasowym miejscem zamieszkania, kiedy osoba dobrowolnie wyprowadziła się z lokalu jak też w sytuacji, kiedy dochodzi do wyprowadzenia się z lokalu bez woli osoby, jednak nie podejmuje ona prawem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania. W świetle powyższych rozważań za prawidłową należy uznać ocenę organu, że Z.S. opuścił lokal położony przy ul. S. 6 w C. dobrowolnie. Z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń wynika bowiem, że nie podejmował żadnych prawem przewidzianych środków zmierzających do umożliwienia powrotu do dotychczasowego miejsca zamieszkania. Za takie nie można uznać rozmów prowadzonych z żoną uzależniających powrót do domu od opuszczenia lokalu przez jej brata. Tym samym przyczyny dla których nastąpiło wyprowadzenie się skarżącego z lokalu mające związek z istniejącym konfliktem rodzinnym nie mogą stanowić podstawy kwestionowania dobrowolnego opuszczenia lokalu mieszkalnego. Zasadnie również organ przyjął, że skarżący nie zamieszkuje w spornym lokalu, co znajduje potwierdzenie w ustaleniach z przeprowadzonej w dniu 19.05.2008r. przez Komisariat Policji kontroli meldunkowej, oględzin dokonanych w dniu 10.06.2008r.w lokalu przez pracowników urzędu oraz wyjaśnień Z.S. złożonych na rozprawie administracyjnej w dniu 1.04.2008r., wskazujących, że wyżej wymieniony w lokalu przy ul. S. nr 6 w C. nie zamieszkuje od 8.09.2007r. Z podniesionych wyżej względów nie budzi wątpliwości, iż przesłanki przewidziane w art. 15 ust. 2 ustawy, umożliwiające wymeldowanie skarżącego z miejsca pobytu stałego, zostały spełnione, a zatem wymeldowanie Z.S. z miejsca stałego pobytu z lokalu położonego w C. przy ul. S. 6 nastąpiło zgodnie z prawem. Należy zwrócić uwagę, że celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest rejestracja danych o miejscu pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku meldunkowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz o zgonach (art. 1 ust. 2 ustawy). Oznacza to, że zadanie organu polega m.in. na gromadzeniu informacji w zakresie danych o miejscu pobytu, a więc zbadaniu, czy dana osoba faktycznie mieszka pod wskazanym adresem. Trafnie jest zatem stwierdzenie organ odwoławczego, że utrzymywanie fikcji meldunkowej w sytuacji, gdy dana osoba nie zamieszkuje w lokalu, nie znajduje uzasadnienia w prawie. Podkreślenia również wymaga, iż wymeldowanie nie dotyczy kwestii majątkowych i nie rozstrzyga praw do zajmowanego lokalu. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz nie stwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało oddalić.