II SA/Ke 521/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 grudnia 2008 roku sprawy ze skargi W. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...]) na rzecz adwokata J. D. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia 5 sierpnia 2008r. znak: [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania W. T. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 19 maja 2008r., orzekającej o wymeldowaniu W. T. z pobytu stałego z lokalu położonego w miejscowości [...] 60 gm. [...], na podstawie art. 15 ust. 2, art. 50 ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. z 2006r. Dz. U. Nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że jednym z zadań wynikających z ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest rejestracja danych o miejscu pobytu osób. Osoba, która opuszcza miejsce pobytu ma obowiązek wymeldować się, a w przypadku nie wykonania tego obowiązku organ gminy zobligowany jest do wydania decyzji w tej materii. Przy tym jej wydanie musi być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym, mający na celu ustalenie, czy nastąpiło opuszczenie miejsca pobytu oraz czy opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie świadczy o tym, iż W. T. nie zamieszkuje w lokalu, w którym był zameldowany, od 14 lat, kiedy to lokal ten dobrowolnie opuścił, przeprowadzając się wraz z rodziną do domu położonego w tej samej miejscowości pod numerem 60A. Wobec tego sporny lokal przestał być dla niego miejscem pobytu stałego w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Nadto organ odwoławczy dodał, że obecnie W. T. odbywa karę pozbawienia wolności w Zakładzie Karnym w [...] a aresztowanie nastąpiło w mieszkaniu mieszczącym się w [...] 60A - w dniu 28 listopada 2007r. Natomiast Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 14 grudnia 2000r. sygn. akt [...] orzekł eksmisję W. T. z lokalu położonego w miejscowości [...] 60. W skardze na powyższą decyzję, skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, W. T. zarzucił, że organy w ogóle nie zwróciły uwagi na to, że dom, z którego został wymeldowany był przez niego wybudowany. Dodał również że budynek, w którym mieszka obecnie, także on wybudował, a ponieważ żona nie zgadza się na jego w nim zameldowanie, po wyjściu z Zakładu Karnego nie będzie miał dokąd wrócić. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity - Dz. U. Nr 139/2006 poz. 993 ze zm.), dalej zwanej ustawą, ewidencja ludności polega na rejestracji danych dotyczących między innymi miejsca pobytu osób. Z kolei w myśl art. 15 ust. 2 tej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przy ustalaniu przesłanek wymienionych w tym przepisie należy mieć na uwadze, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu ma charakter ewidencyjno-rejestrowy i służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób. Dlatego jeżeli osoba opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego i nie dopełnia obowiązku wymeldowania się, to celem zapewnienia zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji, decyzję w tej sprawie musi podjąć właściwy organ gminy. Wojewoda w zaskarżonej decyzji zaprezentował taką właśnie wykładnię przepisów ustawy o ewidencji ludności. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił, że W. T. nie przebywa w lokalu, w którym był zameldowany na pobyt stały. Lokal ten opuścił z własnej woli, zabrał z niego swoje osobiste rzeczy i w ogóle z niego nie korzysta. Opuszczenie to ma charakter trwały, skoro w przedmiotowym lokalu nie mieszka od 14 lat. Okoliczność ta wynika zarówno z zeznań świadków jak i została potwierdzone przez samego skarżącego, który przyznał, że w przedmiotowym lokalu nie zamieszkuje, gdyż wybudował w tej samej miejscowości drugi dom, oznaczony numerem 60 A, w którym od wielu lat zamieszkuje wraz z rodziną. W przedstawionym stanie faktycznym uznać należy, że wszystkie przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust. 1 ustawy zostały spełnione, a wydana w sprawie decyzja jest prawidłowa. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że kwestie nakładów poniesionych przez skarżącego na budowę domu, w którym był dotychczas zameldowany, są bez znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji. Zwrócić również należy uwagę, że jeśli skarżący przebywa w lokalu nr 60 A w [...] z zamiarem stałego w nim przebywania, czyli realizuje on tam stale swoje podstawowe funkcje życiowe, tj. w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowywał rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania, to przysługuje mu prawo żądania od organu zameldowania w tym właśnie lokalu. Wyrażenie przez byłą żonę skarżącego zgody na zameldowanie lub jej brak, nie ma żadnego znaczenia, bowiem wyłączną przesłanką zameldowania określonej osoby w oznaczonym lokalu jest sam fakt przebywania przez nią w tym lokalu. Wynika to z istoty ewidencji ludności, która służy zbieraniu danych w zakresie zamieszkania i pobytu osób. Mając powyższe na uwadze skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.). O kosztach udzielonej skarżącemu z urzędu pomocy prawnej Sąd orzekł na podstawie art. 250 cytowanej ustawy oraz § 20, § 18 ust. 1 pkt 1 c w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielanej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz. 1348 ze zm.).