II SA/Ke 526/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 3 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi B. Ł. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata W. Cz. kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych, w tym VAT w kwocie 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych opłaty skarbowej tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Ke 526/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego , na podstawie art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego, nałożył na B.Ł. obowiązek wykonania: - odprowadzania wód opadowych na teren własnej działki, - ściany przeciwpożarowej przy budynku obory zlokalizowanej przy granicy zachodniej na działce w miejscowości Z., w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z przepisami dotychczasowymi jak również obowiązujących w dacie budowy. Roboty należy prowadzić pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane oraz z materiałów dopuszczonych do stosowania i obrotu w budownictwie. Termin wykonania nakazanych robót organ wyznaczył do dnia 25 lipca 2009r. W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego od tego rozstrzygnięcia przez B.Ł., decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i w oparciu o art. 51 ust.1 pkt 2, art. 80 ust.2 pkt 1, art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 83 ust.1 Prawa budowlanego, nałożył na B.Ł. obowiązek wykonania w terminie do 16 września 2009r. następujących robót budowlanych wzdłuż zachodniej ściany obory, niezbędnych do doprowadzenia tego budynku do stanu zgodnego z przepisami techniczno-budowlanymi: 1) obcięcie okapu oraz zlikwidowanie części pokrycia dachowego znajdującego się nad ścianą zachodnią budynku obory i nadmurowanie nad tą ścianą ogniomuru o grubości 25 cm z cegły pełnej na zaprawie cem-wap kl. 5 Mpa, obustronnie otynkowanego, o wysokości 0,60 m od punktu przenikania się zachodniej połaci dachowej z wewnętrzną płaszczyzną ogniomuru, 2) wykonanie odwodnienia zachodniej części połaci dachowej tj. kosza, rur spustowych, obróbek blacharskich odprowadzających wody opadowe z tej części dachu na teren własnej działki. Organ orzekł, że w/w roboty należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej wymagane uprawnienia budowlane, a o wykonaniu nakazanych robót powiadomić Inspektorat Nadzoru Budowlanego. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że w trakcie postępowania administracyjnego w sprawie samowolnej budowy budynku inwentarsko-gospodarczego zlokalizowanego na działce B.M. w Z. ujawniono, że na sąsiedniej nieruchomości należącej do B.Ł., znajduje się budynek obory, w odległości 42 cm od wskazanej przez niego granicy z działką B.M. Granica jest sporna, gdyż według B.M. przebiega ona po licu muru obory. Murowany z pustaków żużlobetonowych obiekt posadowiony został na fundamentach betonowych, z dachem dwuspadowym ze spadkiem na teren własnej działki oraz działki sąsiedniej. W dniu oględzin przeprowadzonych dnia 4 lutego 2009r. przez organ I-szej instancji stwierdzono brak rynien i rur spustowych odprowadzających wody opadowe z dachu. Budynek jest używany jako inwentarski. Z wyjaśnień inwestora B.Ł. wynika, że budowa obory realizowana była na podstawie pozwolenia na budowę w 1974r. Organ II-giej instancji podkreślił, że zgodnie z tym pozwoleniem (decyzją z dnia [...]) budynek miał być usytuowany w granicy z dachem jednospadowym odprowadzającym wody opadowe na teren działki inwestora. Wykonując dach dwuspadowy B.Ł. odstąpił od warunków określonych w tej decyzji. Nawet przy założeniu, że zmiana ta dokonana była za zgodą sąsiada, obecnie nieżyjącego M.P. i złożone zostało w Urzędzie Gminy stosowne oświadczenie (jak wyjaśnił w toku postępowania B.Ł.), to i tak wyrażenie zgody przez sąsiada nie było wymagane ówczesnymi przepisami, a zgoda nie nastąpiła na mocy decyzji administracyjnej. Niewątpliwie budowa obory przy granicy i z dachem dwuspadowym narusza przepisy warunków technicznych obowiązujących w czasie budowy jak i obecnie. Organ przytoczył treść: - § 54 Zarządzenia Ministra Budownictwa i Przemysłu z dnia 29 czerwca 1966r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego, obowiązującego w dacie budowy, - § 28 ust.2 oraz § 29 obecnych przepisów tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz - art. 51 ust.1 pkt 2 i art. 51 ust.7 Prawa budowlanego z 1994r. i stwierdził, że do przypadku obory wybudowanej na podstawie pozwolenia na budowę, ale niezgodnie z warunkami pozwolenia na budowę oraz niezgodnie z przepisami techniczno-budowlanymi, w zaskarżonej decyzji organu I-szej instancji właściwie zastosowano art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego, który przewiduje nakazanie wykonania przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Nałożony zaskarżoną decyzją obowiązek wykonania odprowadzenia wód opadowych na teren własnej działki jest zasadny i czyni zadość w/w przepisom, a nakaz wykonania ściany pełnej spełniającej wymagania przegrody oddzielenia przeciwpożarowego przy budynku przedmiotowej obory rozwiąże problem utrudniania prawidłowej zabudowy na działce sąsiedniej oraz wyeliminuje możliwość wystąpienia zagrożenia przeciwpożarowego dla tej zabudowy, czyli dobudowanego do obory budynku gospodarczego na działce B.M., wobec którego prowadzone jest postępowanie legalizacyjne pod rządami Prawa budowlanego z 1974r. Ponieważ jednak obowiązek nałożony decyzją I-szej instancji został określony zbyt ogólnie, tzn. bez określenia szczegółowo na czym miałyby polegać roboty budowlane związane z wykonaniem ściany przeciwpożarowej i w jaki sposób należy wykonać odprowadzenie wód opadowych na teren własnej działki, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję z [...] i orzekł na nowo precyzując nałożone obowiązki. Skargę od tego rozstrzygnięcia złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach B.Ł. podnosząc, że jest ono niezgodne z prawem i niemożliwe do wykonania. Podniósł, że budynek został wybudowany w 1974r., po uzyskaniu pozwolenia na budowę i wykończony przed wejściem w życie nowych przepisów, a "sprawa obory i dachu wciśniętego budynku B.M., to w porównaniu z legalizacją budynku przybudowanego do tej obory Ł. bez zezwolenia i ściany ogniowej w 1994r. jest nie do przyjęcia". Skarżący oświadczył, że kategorycznie nie zgadza się na zalegalizowanie tej samowoli. Na rozprawie dnia 3 grudnia 2009r. pełnomocnik skarżącego podniósł dodatkowo, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana bez rozebrania samowolnie wybudowanego budynku należącego do B.M., gdyż okap obory jest integralnie z tym budynkiem związany poprzez związanie krokwi obu obiektów. Obcięcie okapu zgodnie z decyzją spowoduje, że konstrukcja dachu sąsiedniego budynku utraci oparcie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 u.p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się naruszeń prawa, które powodują konieczność uchylenia nie tylko zaskarżonej decyzji, ale także poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji (art. 135 p.p.s.a.). Jak wynika z ustaleń poczynionych w sprawie przez organy administracji, w trakcie realizacji budowy budynku obory inwestor B.Ł. odstąpił od ustaleń i warunków udzielonego mu pozwolenia na budowę (decyzja Naczelnika Gminy z dnia [...]) w sposób następujący: 1. zmienił konstrukcję dachu z jednospadowego na dwuspadowy oraz 2. zmienił usytuowanie obiektu na działce – na co wskazują wyjaśnienia samego skarżącego, wedle których budując oborę odstąpił ok. 40 cm od granicy, mimo że pozwolenie na budowę przewidywało realizację obiektu w granicy. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podnoszona przez B.Ł. okoliczność, że obie zmiany przeprowadził w porozumieniu z ówczesnym sąsiadem – poprzednikiem B.M. – pozostaje bez znaczenia dla sprawy, gdyż dla wdrożenia trybu z art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.06.156.1118 ze zm.), koniecznym jest zaistnienie jednej z przesłanek określonych w art. 50 ust.1 tego Prawa. W stanie faktycznym sprawy chodzi konkretnie o przypadek z art. 50 ust.1 pkt 4, tj. wykonanie robót budowlanych w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Zgoda sąsiada na dokonane przez inwestora odstępstwa nie ma znaczenia dla prawnej oceny zaistniałej sytuacji. W nawiązaniu do zarzutów skargi podkreślić także należy, że prawidłowo organy obu instancji przyjęły jako materialno-prawną podstawę swoich rozstrzygnięć przepisy aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego, mimo, że kwestionowane roboty budowlane przeprowadzone zostały jeszcze przed wejściem w życie ustawy z 7 lipca 1994r. (tj. przed 1 stycznia 1995r.). Zgodnie jednak z art. 103 ust.2 Prawa budowlanego, przepisy dotychczasowe stosuje się jedynie do takich obiektów, które podlegają reżimowi art. 48 aktualnie obowiązującej ustawy, czyli zostały wybudowane przed dniem 1 stycznia 1995r. bez wymaganego pozwolenia na budowę, a z taką sytuacją nie mamy do czynienia w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że dokonane przez inwestora odstępstwa od udzielonego mu pozwolenia na budowę, jako że dotyczą konstrukcji dachu i usytuowania budynku na działce, mają charakter istotny w rozumieniu art. 50 ust.1 pkt 4 Prawa budowlanego, co powoduje automatycznie konieczność ingerencji organów nadzoru budowlanego w oparciu o art. 51 ust.1 lub 2 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy (ubocznie jedynie zauważyć należy, że poprzednia ustawa - Prawo budowlane z 24 października 1974r. w art. 36 także przewidywała określone konsekwencje prawne w razie realizowania obiektu w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach lub w pozwoleniu na budowę). Odstąpienia te spowodowały zatem nałożenie w zaskarżonej decyzji dwóch obowiązków: wykonania odwodnienia i ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Jeśli chodzi o pierwszy z wymienionych wyżej nakazów, tj. wykonanie odwodnienia, to znajduje on oparcie w prawidłowo przytoczonym przez organ § 28 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem. Stosownie do regulacji zawartej w tym przepisie, wody opadowe z budynku należy odprowadzać do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, a jeśli nie ma możliwości przyłączenia do niej – dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Nie ulega wątpliwości, że zmiana konstrukcji dachu z jednospadowego – przewidzianego w pozwoleniu na budowę – na dwuspadowy, przy usytuowaniu budynku obory przy granicy z sąsiednią działką, powoduje konieczność wykonania rynien i rur spustowych, odprowadzających wodę na własną działkę. Dla powstania tego obowiązku bez znaczenia jest okoliczność, czy budynek zrealizowany został w granicy (jak twierdzi uczestniczka B.M.), czy też 40 cm od niej (wedle stanowiska skarżącego), gdyż w każdym przypadku brak orynnowania obory powoduje niedozwolony odpływ wód opadowych na działkę sąsiednią. W tym zakresie zatem rozstrzygnięcie organu jest prawidłowe i zgodne z prawem. Jeśli zaś chodzi o drugi nakaz, tj. wykonanie określonych czynności mających na celu powstanie ściany oddzielenia przeciwpożarowego, to w zaskarżonej decyzji nie wskazano jakichkolwiek przepisów techniczno-budowlanych, na podstawie których organ II-giej instancji reformując decyzję będącą przedmiotem odwołania, opisał obowiązek ciążący na B.Ł. w taki a nie inny sposób. Z sentencji tego rozstrzygnięcia wynika zaś, że nakazane roboty mają doprowadzić obiekt do stanu zgodnego z tymi właśnie przepisami. Jeden z ostatnich akapitów decyzji z dnia [...] wskazuje jedynie, że celem wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego jest rozwiązanie problemu "utrudniania prawidłowej zabudowy na działce sąsiedniej" oraz wyeliminowanie możliwości "wystąpienia zagrożenia przeciwpożarowego dla tej zabudowy, czyli dobudowanego do obory budynku gospodarczego na działce B. M.". Takie uzasadnienie nałożonego w decyzji obowiązku wybudowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego w budynku obory B.Ł., zwłaszcza w jego pierwszej zacytowanej części, jest co najmniej niezrozumiałe i w sytuacji kiedy tak wskazanym motywom nie towarzyszy żaden przepis prawa, uniemożliwia ocenę legalności zawartego w decyzji nakazu. Z akt sprawy wynika bowiem, że owa "prawidłowa zabudowa na działce sąsiedniej", to wybudowany samowolnie obiekt, przylegający do ściany zachodniej obory skarżącego, nie mający własnej ściany oddzielenia przeciwpożarowego, w stosunku do którego prowadzone było postępowanie legalizacyjne (z oświadczenia przedstawiciela organu złożonego na rozprawie przed Sądem wynika, że zapadła w tej sprawie decyzja ostateczna, od której wniesiono skargę). Opis obowiązków opartych o art. 51 Prawa budowlanego – o ile dotyczą one doprowadzenia do zgodności obiektu z warunkami technicznymi, jak ma to miejsce w sprawie – winien wynikać z aktualnie obowiązujących przepisów. Niewskazanie w zaskarżonej decyzji takiego przepisu w stosunku do nałożonego obowiązku wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego, stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy i powodujące konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. Z uwagi na fakt, że decyzja organu II-giej instancji miała charakter reformatoryjny i określiła dokładnie czynności, jakie winien wykonać inwestor, powołanie stosownego uregulowania było niezbędne w celu możliwości zweryfikowania, czy nakaz ten w kształcie nadanym przez organ odwoławczy, odpowiada obowiązującemu prawu. Tymczasem z treści wydanych w sprawie decyzji można wysnuć przypuszczenie, że organy obu instancji nie kierowały się aktualnymi przepisami, lecz Zarządzeniem Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 29 czerwca 1966r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać obiekty budowlane budownictwa powszechnego (Dz.Bud. Nr 10, poz. 44), pod rządami którego realizowany był sporny obiekt. W uzasadnieniu decyzji Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znajduje się stwierdzenie, że według tego zarządzenia ściana oddzielenia przeciwpożarowego winna wystawać ponad palne pokrycie dachu na wysokość nie mniejszą niż 0,60 m, a ponad niepalne pokrycie przy konstrukcji palnej dachu – na wysokość nie mniejszą niż 0,30 m, co odpowiada faktycznie treści § 78 ust.9 pkt 1 zarządzenia. Obowiązek nałożony decyzją organu II-giej instancji w części dotyczącej wybudowania ogniomuru o wysokości 0,60 m od punktu przenikania się zachodniej połaci dachowej z wewnętrzną płaszczyzną ogniomuru, sugeruje, że podstawą prawną tak sformułowanego nakazu mógł być wskazany wyżej przepis zarządzenia, które nie tylko nie obowiązuje, ale także zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, nie może być aktualnie źródłem prawa. Warto w tym miejscu podkreślić, że zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną zarówno w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 7), jak i powtórzoną w art. 6 kpa, organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Chodzi przy tym o stosowanie norm prawa aktualnie obowiązującego, gdyż tylko takie prawo może skutecznie rodzić obowiązki po stronie obywatela i dawać organowi uprawnienie do ich nałożenia. Sięganie przy orzekaniu do przepisów uchylonych musi zatem należeć do wyjątków i jest uzasadnione jedynie wówczas, gdy tak stanowi wyraźny przepis ustawy (np. art. 103 Prawa budowlanego) lub gdy jest to niezbędne dla oceny prawnych skutków określonego działania lub zaniechania (np. przyjęcie, że dany obiekt zrealizowany został samowolnie jest możliwe tylko w razie zastosowania stosownych przepisów prawa budowlanego obowiązujących w dacie budowy, nawet jeżeli już nie obowiązują). W procesie naprawczym prowadzonym w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego, którego celem jest doprowadzenie obiektu w trakcie budowy lub już wybudowanego do stanu zgodnego z prawem, organy winny stosować prawo obowiązujące w dacie orzekania, w szczególności przepisy techniczno-budowlane. Dyspozycja art. 103 ust.2 Prawa budowlanego nie obejmuje bowiem stanów faktycznych z art. 50 i 51. Także ratio legis ostatniego z wymienionych przepisów nie uzasadnia nakładania obowiązków, których realizacja doprowadzi obiekt do zgodności z nieobowiązującymi już normami prawa budowlanego. Z nałożonych obowiązków wynika, że ogmiomur ma zostać wykonany nad zachodnią ścianą obory, przy granicy z działką B.M., co oznacza, że istniejąca z tej strony ściana obory wymogi przeciwpożarowe spełnia. Założyć zatem należy, że - w ocenie organów - pogorszenie bezpieczeństwa pożarowego spowodowała zmiana konstrukcji dachu na dwuspadowy, przy czym zaskarżona decyzja nie sprowadza się do przywrócenia stanu określonego w decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. do powrotu do dachu jednospadowego. Wykonanie czynności nakazanych w tej decyzji ma powodować rozebranie jedynie części pokrycia dachu – nad ścianą zachodnią, na której ma powstać ogniomur, a do ogniomuru z kolei przylegać ma zachodnia połać dachu. Od tego miejsca styku licząc, ogniomur ma osiągnąć wysokość 60 cm. Brak powołania jakiejkolwiek podstawy prawnej przyjętego przez organ rozwiązania uniemożliwia zweryfikowanie jego legalności, tym bardziej, że nie odpowiada ono mogącym mieć w sprawie zastosowanie przepisom rozporządzenia, a to: § 325 ust.1 – 3 dotyczącym zasad wznoszenia ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Wszystkie te okoliczności powodują przyjęcie, że omówione wyżej naruszenie przez organ art. 107 § 3 kpa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., powodując konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, a z mocy art. 135 p.p.s.a., także decyzji organu I-szej instancji, która – co słusznie podkreślił organ odwoławczy – sformułowana została w tak ogólny sposób, że niemożliwym byłoby skontrolowanie jej wykonania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na uwadze wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Nakładając obowiązki, o jakich mowa w art. 51 ust.1 pkt 2 Prawa budowlanego będzie organ pamiętał, aby ich treść została szczegółowo opisana w sposób umożliwiający zobowiązanemu wykonanie decyzji, a organowi – skontrolowanie jej realizacji. Ponadto, co szczególnie istotne, nałożone nakazy, skoro mają na celu doprowadzenie obiektu do stanu zgodności z przepisami (w tym techniczno-budowlanymi) muszą odpowiadać ich treści i zostać powołane w rozstrzygnięciu. Chodzi konkretnie o stosowne przepisy dotyczące bezpieczeństwa pożarowego zawarte w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002r. Tylko wówczas będzie możliwa ocena, czy obora, zrealizowana przez skarżącego z istotnym odstępstwem od warunków udzielonego pozwolenia na budowę, narusza w tym zakresie przepisy techniczno-budowlane i jakie w związku z tym obowiązki należy nałożyć, aby doprowadzić ten obiekt do stanu zgodności z aktualnie obowiązującym prawem. Nawiązując zaś do zarzutów podniesionych przez B.Ł. dotyczących niemożności wykonania nakazów nałożonych zaskarżoną decyzją, wyjaśnienia wymaga, że sprawując kontrolę legalności działalności administracji publicznej, wojewódzkie sądy administracyjne orzekają wyłącznie na podstawie akt sprawy, a postępowanie dowodowe przed sądem ograniczone jest do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentów i to tylko wówczas, gdy jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie (art. 133 § 1 i art. 106 § 3 p.p.s.a.). W tej sytuacji, zgłoszony dopiero w toku postępowania sądowego zarzut – o ile nie znajduje potwierdzenia w aktach administracyjnych – nie może podlegać merytorycznej ocenie. Zarzut ten można jednak podnieść w ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym; w takim wypadku organ będzie zobowiązany odnieść się do niego i zbadać jego zasadność. Z uwagi na treść art. 106 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodu z akt administracyjnych dotyczących postępowania w przedmiocie samowoli budowlanej na działce B.M., uznając, że materiał dowodowy przedstawiony Sądowi w ramach niniejszej sprawy jest wystarczający do wydania wyroku. Jako niezasadny Sąd ocenił także wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu zakończenia sprawy samowoli na sąsiedniej nieruchomości. Dostrzeżone uchybienia wskazanym wyżej przepisom postępowania nakazywały bowiem Sądowi uchylenie zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a., niezależnie od wyniku sprawy samowoli budowlanej na działce należącej do B.M. Orzeczenie zawarte w pkt II wyroku oparto o art. 152 p.p.s.a., zaś w pkt III – o art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 19 ust.1 i 2, § 18 ust. 1 pkt 1 lit.c i § 2 ust.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).