II SA/Ke 528/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 października 2010r. sprawy ze skargi J.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wywłaszczonej nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda: - uchylił decyzję Starosty S. z dnia [...] orzekającą o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w S. w obrębie L., oznaczonej na mapie z projektem podziału przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. w dniu 29.08.2008r. działkami nr 850/2 i 928/5 o łącznej powierzchni 0,2191 ha, wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa aktem notarialnym z dnia 31.08.1973r. – w całości - i w tym zakresie orzekł o odmowie zwrotu nieruchomości położonej w S., w obrębie L. wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa aktem notarialnym z dnia 31 sierpnia 1973r. o powierzchni 0,2191 ha, odpowiadającej w aktualnej ewidencji gruntów miasta S. części działki nr 850 o powierzchni 0,2297 ha oraz części działki nr 928/3 o pow. 2,6218 ha, oznaczonej na w/w mapie działkami nr nr 850/2 i 928/5 o łącznej pow. 0,2191 ha. W uzasadnieniu wskazano, że aktem notarialnym z dnia 31.08.1973r., spisanym w trybie art. 6 ustawy z dnia 12.03.1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974r. nr 10, poz. 64), Skarb Państwa nabył zabudowaną nieruchomość stanowiącą własność M.W., położoną w S. przy ul. M. 2. W umowie tej strony powołały się na uchwałę Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia 15.02.1973r., w której stwierdzono, że nieruchomość położona przy ul. M. jest "niezbędna do prawidłowego zabezpieczenia Skarpy Północnej". Decyzją Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. z dnia [...]. zatwierdzony został projekt techniczny zagospodarowania skarpy Starego Miasta w S., obejmujący swym zakresem obszar o powierzchni 8 ha. W projekcie tym – z uwagi na postępującą erozję gruntu – postanowiono wykonać zabezpieczenia obszaru Skarpy XI poprzez: znaczne złagodzenie stoku skarpy, wykonanie półek na stokach w celu lepszego odprowadzenia wód opadowych, zabezpieczenie powierzchniowe przed wnikaniem wód opadowych w głębne warstwy gruntu uniemożliwiające poślizg skarpy na warstwach nieprzepuszczalnych, obsianie trawą i obsadzenie drzew oraz zaprojektowanie skwerka wypoczynkowego w części od strony Bramy Opatowskiej ze ścieżkami wyłożonymi żwirem lub; piaskiem albo żużlem paleniskowym z obrzeżami. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w S. zatwierdziło plan realizacyjny zagospodarowania Skarpy XI decyzją z [...]. Decyzją Wojewody z dnia [...]. Gmina S. nabyła z mocy prawa nieodpłatnie na własność nieruchomość oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka nr 850 o pow. 0,2297 ha, położoną w S. w obrębie L. Pismem z dnia 15.07.2003r. J.S. – spadkobierca M.W. wystąpiła do Starosty S. o zwrot wywłaszczonej nieruchomości położonej w S., oznaczonej jako działka nr 850, wskazując że nieruchomość ta nie została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia, którym miało być prawidłowe zabezpieczenie Skarpy Północnej. Wyrokiem z dnia 20.04.2007r., sygn. akt: II SA/Ke 656/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach uchylił wydaną w niniejszej sprawie decyzję Wojewody z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty S. z dnia [...] o odmowie zwrotu przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu wskazano, że organy obu instancji nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości, iż cała nieruchomość nabyta w trybie art. 6 w/w ustawy z dnia 12.03.1958r. została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia. Decyzją z dnia [...] Starosta S., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, orzekł o zwrocie na rzecz J.S. nieruchomości położonej w S. w obrębie L., oznaczonej w ewidencji gruntów numerami działek 850/2 o powierzchni 0,2150 ha i 928/5 o powierzchni 0,0041 ha, co daje łączną powierzchnię 0,2191 ha. Organ I instancji wskazał, że zwracana nieruchomość odpowiada nieruchomości wywłaszczonej, na którą składał się plac zabudowany położony w S. przy ul. H. Sienkiewicza o powierzchni 0,1425 ha ujawniony w KW nr 142 i plac o powierzchni 0,0766 ha ujawniony w KW nr 113 o łącznej powierzchni 0,2191 ha, a ostateczna decyzja zwrotowa potwierdza podział działek, uwidoczniony na mapie z dnia 29.08.2008r., zaewidencjonowanej za nr 2666-78/2008 w myśl art. 96 ust. 1b ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. nr 102, poz. 651 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. Decyzją z dnia [...] Wojewoda uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, argumentując, że w prowadzonym postępowaniu nie wykonano zaleceń zawartych w uzasadnieniu w/w wyroku z dnia 20.04.2007r. Pismem z dnia 21.12.2010r. pełnomocnik wnioskodawczyni domagał się przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z Akademii Górniczo – Hutniczej w Krakowie. Decyzją z dnia [...]. Starosta S., po raz kolejny rozpoznając sprawę, orzekł o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, jakiej na w/w mapie z projektem podziału odpowiadają działki o nr ewid. 850/2 i 928/5. W podstawie prawnej powołano art. 136 ust. 3, art. 137 ust. 1 i art. 142 ust. 1 u.g.n. oraz art. 104 k.p.a. Zdaniem organu I instancji na przedmiotowej nieruchomości w ustawowych terminach zrealizowano cel wywłaszczenia, jakim było zabezpieczenie Skarpy Północnej, co potwierdza opinia techniczna mgr inż. E.P. z października 2009r. Uzasadniając odmowę powołania biegłego organ stwierdził, że zgromadzona w aktach sprawy dokumentacja jest wystarczająca do jej rozstrzygnięcia. W odwołaniu od przedmiotowej decyzji J.S. wskazała, że budowa parkingu nie była zabezpieczeniem skarpy, stanowiąc jedynie wtórne jej wykorzystanie. Wojewoda , wydając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przywołaną na wstępie decyzję z dnia [...], podzielił w pełni stanowisko organu I instancji co do spełnienia celu wywłaszczenia w niniejszej sprawie. Uzasadniając uchylenie zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że działki nr 850/2 i nr 928/5 zostały wydzielone z działek odpowiednio nr 850 i nr 928/3 – na potrzeby zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Jednakże z uwagi na uchylenie decyzji Starosty S. z dnia 16.02.2009r. o zwrocie w/w wydzielonych nieruchomości dokonany podział nieruchomości nie został zatwierdzony. W rezultacie przedmiotowe działki nie figurują w ewidencji gruntów i nie można w decyzji orzekającej o odmowie zwrotu posługiwać się ich numerami. Z tego też względu organ odwoławczy orzekł o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, odpowiadającej w aktualnej ewidencji gruntów miasta S. części działki nr 850 o pow. 0,2297 ha oraz części działki nr 928/3 o pow. 2,6218 ha, zaznaczając jedynie, że jest ona oznaczona mapie z projektem podziału działkami o nr 850/2 i 928/5 o łącznej pow. 0,2191 ha. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach J. S. zarzuciła Wojewodzie emu naruszenie: 1. prawa materialnego, w szczególności art. 136, 137 i 229a u.g.n. – poprzez przyjęcie, że wywłaszczona nieruchomość została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia, 2. naruszenie prawa procesowego, przede wszystkim art. 7 i art. 77 k.p.a. – poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, załatwienie sprawy bez wzięcia pod uwagę słusznego interesu J. S. oraz pominięciu jej wniosku o powołanie biegłego. Skarżąca podniosła, że poza wybudowaniem jednej studzienki – kolektora na spornej nieruchomości nie zrealizowano jakichkolwiek urządzeń służących zabezpieczeniu skarpy, czy też zagospodarowaniu skarpy poprzez urządzenie na niej zieleni i obsadzenie drzewami. Natomiast rów odwadniający i kanał burzowy znajdują się poza terenem wywłaszczonej nieruchomości. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie przed tut. Sądem pełnomocnik skarżącej oświadczył, że nie domaga się zwrotu działki oznaczonej jako 928/5, na której zlokalizowano studzienkę kanalizacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną. Rozpatrując skargę w ramach tak ustalonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji organu II instancji. Zagadnieniem o zasadniczym znaczeniu na gruncie niniejszego postępowania jest kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20.04.2007r., sygn. akt: II SA/Ke 656/06. Jak wynika bowiem z art. 153 ustawy p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tym samym, orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, w którym zostało wydane tak ono jak i zaskarżone rozstrzygnięcie, obejmując zarazem przyszłe – ewentualne – postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22.03.1999r., sygn. akt IV SA 527/97). Jest to szczególnie istotne przy orzeczeniach kasatoryjnych, gdzie fundamentalne znaczenie ma uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, w wyniku którego następuje ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym. Są tam bowiem zawarte wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych, jak również stosowna ocena prawna dotychczasowych działań. Ze względu na powyższe stwierdzić trzeba, iż zarówno organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie, jak i Sąd związani są prawomocnym wyrokiem tut. Sądu z dnia 20.04.2007r., sygn. akt: II SA/Ke 656/06 oraz zawartymi w treści jego uzasadnienia zaleceniami co do ponownego rozpatrzenia sprawy. W tym miejscu wskazać należy, iż postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004r. nr 261, poz. 2603 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. Przedmiotem kontroli tut. Sądu jest decyzja Wojewody ego orzekająca o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości – pomimo podnoszonych przez wnioskodawczynię J.M. twierdzeń, że nieruchomość ta stała się zbędna na cel wywłaszczenia. Cel ten został określony w akcie notarialnym z dnia 31.08.1973r., sporządzonym na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12.03.1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz. U. z 1974r. nr 10, poz. 64), poprzez odwołanie się do uchwały Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...]., w której stwierdzono, że nieruchomość przy ul. M. jest niezbędna do prawidłowego zabezpieczenia Skarpy Północnej z uwagi na postępującą erozję gruntu. Jak wynika z dyspozycji art. 136 ust. 3 u.g.n. warunkiem skutecznej realizacji roszczenia o zwrot wywłaszczonej nieruchomości jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego, że nieruchomość stała się zbędna na cel określony w decyzji o wywłaszczeniu. Następuje to w przypadku, gdy stosownie do art. 137 ust. 1 u.g.n., pomimo upływu 7 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, nie rozpoczęto prac związanych z realizacją tego celu (pkt 1), albo pomimo upływu 10 lat od dnia, w którym decyzja o wywłaszczeniu stała się ostateczna, cel ten nie został zrealizowany (pkt 2). Tym samym o zbędności nieruchomości nie decyduje aktualny sposób wykorzystania wywłaszczonej nieruchomości. Jakkolwiek powołane przepisy odnoszą się do "decyzji o wywłaszczeniu", to stosownie do treści art. 216 ust. 1 u.g.n. przepisy rozdziału 6 działu III niniejszej ustawy (Zwrot wywłaszczonych nieruchomości – art. 136 – 142) stosuje się odpowiednio do nieruchomości przejętych lub nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 w/w ustawy o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów ubiegający się o wywłaszczenie mógł zawrzeć z właścicielem umowę nabycia nieruchomości (w formie prawem przepisanej) jeszcze przed wszczęciem postępowania wywłaszczeniowego lub w jego trakcie. Decyzja wywłaszczeniowa nie była w takim przypadku wydawana. Tut. Sąd w uzasadnieniu w/w wyroku z dnia 20.04.2007r. wskazał, że organy administracji publicznej nie wyjaśniły w sposób nie budzący wątpliwości, iż cała nieruchomość nabyta w trybie art. 6 ustawy z dnia 12.03.1958r. została wykorzystana zgodnie z w/w celem wywłaszczenia, którym według postanowień uchwały Miejskiej Rady Narodowej w S. z dnia [...] było zabezpieczenie S. Nie ustalono bowiem, jaka część powierzchni nieruchomości została wykorzystana zgodnie z celem wywłaszczenia i czy zostały na tej części nieruchomości zrealizowane jakiekolwiek urządzenia służące zabezpieczeniu skarpy. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że organy administracji publicznej wykonały zlecenia zawarte w uzasadnieniu powołanego wyroku, prawidłowo ustalając – wbrew zarzutom skargi – iż sporna nieruchomość nabyta aktem notarialnym z dnia 31.08.1973r., nie stała się zbędna na cel wywłaszczenia (art. 137 ust. 1 u.g.n.). Wbrew zarzutom skargi zabezpieczono przy tym realizację zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz podjęto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) przy jednoczesnym zachowaniu reguł oceny materiału dowodowego wskazanych w art. 80 k.p.a. Z porównania pochodzącej z różnych okresów dokumentacji kartograficznej zgromadzonej w aktach administracyjnych jednoznacznie wynika, że część wywłaszczonej nieruchomości została zajęta pod parking, a pozostała część, obejmująca skarpę i dawne dno parowu przy północnej granicy nieruchomości, została złagodzona. Okoliczność spełnienia celu wywłaszczenia przez wskazane zagospodarowanie spornej nieruchomości potwierdza opinia techniczna z października 2009r. (tom V akt administracyjnych, k. 48 -37), której autorem jest mgr inż. E. P. Osoba ta pełniła w przeszłości funkcję inspektora nadzoru nad budową i zabezpieczeniem skarp S.ch, tak więc nie może budzić wątpliwości, że dysponuje ona specjalistyczną wiedzą w tym zakresie. W tym miejscu należy przytoczyć art. 75 § 1 k.p.a., który uzasadnia powołanie przedmiotowego środka dowodowego. Zgodnie z tym przepisem jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jak wynika ze wspomnianej opinii technicznej na terenie spornej nieruchomości zostały wykonane roboty zabezpieczające poprzez uformowanie łagodnej skarpy z likwidacją głębokiego wąwozu i wykonaniem przedłużenia kanalizacji do kolektora zbiorczego u podnóża skarpy. W toku prac dno wąwozu zostało podniesione o ok. 6 m i łagodnie sprowadzone do podnóża skarpy. Przedmiotowe prace były spowodowane postępującą erozją dna wąwozu (usytuowanego przy północnej granicy wywłaszczonej nieruchomości), w efekcie spływu wody i jego systematycznego pogłębiania, przy czym strome lessowe ściany wąwozu były narażone na obrywy i obwały gruntu. Natomiast wykonanie parkingu samochodów osobowych ze szczelną nawierzchnią na nieprzepuszczalnej, ubijanej warstwami podsypce lessowo-cementowej (60 kg cementu na 1 m3 lessu) oraz kanalizacji deszczowej podłączonej do nowo zbudowanego rurażu w dnie wąwozu zabezpieczyło dodatkowo skarpę przed wsiąkaniem wody w lessowe podłoże – co miałoby miejsce przy przewidywanym uprzednio zielonym skwerze bez utwardzonych ścieżek. Przedmiotowy parking, zdaniem mgr inż. E.P., stanowi dodatkowe zabezpieczenie górnej krawędzi skarpy wąwozu i zwiększa jej stabilność. Jednocześnie zasadnicze roboty zabezpieczające wykonane w obrysie spornej nieruchomości zostały wykonane i ukończone w 1980r., co potwierdza dokumentacja techniczną Skarpy Północnej nr XI. W świetle zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu przeprowadzenie na spornej nieruchomości prac mających na celu zabezpieczenie Skarpy Północnej – przed upływem terminów, o jakich mowa w art. 137 ust. 1 u.g.n. W konsekwencji Wojewoda – wobec braku spełnienia przesłanki "zbędności na cel wywłaszczenia" prawidłowo orzekł o odmowie zwrotu tej nieruchomości. Odnosząc się do złożonego w toku postępowania administracyjnego wniosku J. S. o powołanie biegłego z Akademii Górniczo – Hutniczej w Krakowie, wskazać trzeba, że pismo to zostało złożone już po zaliczeniu w poczet dowodów opinii technicznej mgr inż. E.P. O powyższym strona została poinformowana pismem z dnia 14.10.2009r., przy jednoczesnym zapewnieniu jej możliwości wypowiedzenia się co tego środka dowodowego (tom V akt administracyjnych, k. 50). Na zgłoszone przez J.S. uwagi mgr inż. E.P. odpowiedział pismem z dnia 07.12.2009r. Natomiast wniosek strony o powołanie biegłego złożyła dopiero w dniu 21.12.2010r. (tom V akt administracyjnych, k. 77). Organ I instancji, odmawiając uwzględnienia tego żądania, prawidłowo poinformował stronę pismem z dnia 29.12.2009r. (tom V akt administracyjnych, k. 81) o możliwości złożenia takiej opinii do akt sprawy. Byłby to wówczas dokument prywatny, którego wiarygodność i rzetelność podlegałaby ocenie organu orzekającego. Skarżąca jednakże z tego uprawnienia nie skorzystała. Dodać także trzeba, że opinia mgr inż. E.P. jest spójna, logiczna i konsekwentna, w związku z czym organ nie miał powodów, aby dopuścić wnioskowany przez stronę dowód z opinii biegłego. Odnosząc się do uchylenia przez Wojewodę ego decyzji organu I instancji z dnia 05.05.2010r. rozstrzygnięcie takie należy uznać za zasadnie. Jakkolwiek bowiem Starosta S. prawidłowo ustalił brak zaistnienia przesłanki "zbędności na cel wywłaszczenia", to orzekając o odmowie zwrotu spornej nieruchomości, oznaczył ją za pomocą numerów ewidencyjnych nieistniejących działek 850/2 i 928/5, opierając się w tym zakresie na mapie z projektem podziału przyjętej do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w S. w dniu 29.08.2008r. za nr 2666-72/2008. W tym miejscu należy podkreślić, że działki te zostały wydzielone z działek o numerach ewidencyjnych 850 i 928/3 na potrzeby zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Jak wynika bowiem z art. 96 ust. 1b w zw. z art. 96 ust. 1 u.g.n. w przypadku wydzielenia części nieruchomości na potrzeby zwrotu wywłaszczonej nieruchomości nie wydaje się decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości. Ostateczna decyzja o nabyciu własności lub użytkowania wieczystego albo ostateczna decyzja o zwrocie wywłaszczonej nieruchomości zatwierdza podział (zdanie drugie cyt. przepisu). Tymczasem na gruncie niniejszej sprawy decyzja Starosty S. z dnia [...] o zwrocie nieruchomości (której odpowiadają wydzielone na potrzeby tego postępowania działki o numerach ewidencyjnych 850/2 i 928/5) została uchylona prawomocną decyzją Wojewody z dnia [...]. Z tego też względu podział nieruchomości przedstawiony na w/w mapie nie został zatwierdzony, wobec czego działki o numerach ewidencyjnych 850/2 i 928/5 w ogóle nie widnieją w ewidencji gruntów. Z uwagi na powyższe Wojewoda, orzekając o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości o powierzchni 0,2191 ha, prawidłowo wskazał, że odpowiada ona w aktualnej ewidencji gruntów miasta S.a części działki nr 850 o powierzchni 0,2297 ha oraz części działki nr 928/3 o powierzchni 2,6218 ha – oznaczonej jedynie na w/w mapie działkami nr 850/2 i 928/5 o łącznej pow. 0,2191 ha. Odnosząc się do zarzutu skargi o naruszeniu art. 229a u.g.n. należy go uznać za bezzasadny. Przepis ten utracił bowiem moc z dniem 9 kwietnia 2008r. na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 03.04.2008r. sygn. akt K 6/05 (Dz. U. Nr 59, poz. 369), w związku z czym nie mógł stanowić podstawy prawnej wydanych w niniejszej sprawie decyzji administracyjnych – z dnia [...]. oraz z dnia [...]. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.