II SA/Ke 537/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2015 r. sprawy ze skargi Zakładu Usług Komunalnych Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...], znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu wniosku Zakładu Usług Komunalnych Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem tego organu z dnia [...], w którym sprostowano z urzędu oczywistą omyłkę we własnej decyzji z dnia [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 3 kpa, w związku z art. 144 kpa utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ podał, że postanowieniem z dnia [...] Kolegium sprostowało błąd pisarski we własnej decyzji z dnia [...], znak: [...], w przedmiocie wymierzenia ww. Zakładowi za I półrocze 2012 r., opłaty za korzystanie ze środowiska, w ten sposób, że: na stronie 1 tej decyzji, w punkcie 1 sentencji, w wierszu 1 zamiast wyrazów: "II półrocze 2012 r." powinno być "I półrocze 2012 r.". Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od powyższego postanowienia Kolegium podało, że o oczywistości popełnionej omyłki stanowi całość decyzji z dnia [...] W decyzji tej Kolegium podało szczegółowo, że rozstrzygnięcie zapadło po rozpatrzeniu odwołania od decyzji w sprawie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska za I półrocze 2012 r. Także w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ każdorazowo prawidłowo wskazywał przedział czasowy, za jaki należy wymierzyć opłatę i dotyczył on wyłącznie okresu I-ego półrocza 2012 r. Ponadto w żadnym miejscu uzasadnienia decyzji z dnia [...] Kolegium nie wskazało, że naliczana opłata dotyczy II półrocza, ale jako okres naliczania opłaty podawało I półrocze 2012 r., a całe uzasadnienie jest jednoznaczne w treści i nie nasuwa żadnych wątpliwości w tym zakresie. Reasumując organ rozpatrujący wniosek stwierdził, że sprostowanie oczywistej omyłki było dopuszczalne i dotyczyło wyłącznie zawartego w decyzji jednego błędu pisarskiego o oczywistym charakterze, a jego oczywistość wynika tak z natury samego błędu, jak i z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem decyzji. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższe postanowienie Zakład Usług Komunalnych Sp. z o.o. z siedzibą w D., domagając się jego uchylenia oraz uchylenia poprzedzającego je postanowienia, zarzucił naruszenie przepisów postępowania: art. 113 § 1 w związku z art. 144 kpa poprzez sprostowanie decyzji w zakresie wysokości opłaty podwyższonej przy uznaniu, że zmiana ta może być dokonywana w ramach instytucji sprostowania oczywistej omyłki, podczas gdy kwestia okresu, za jaki naliczana jest opłata podwyższona nie może być korygowana w drodze zastosowania instytucji przewidzianej art. 113 §1 kpa. W uzasadnieniu wskazano, że zastosowanie instytucji sprostowania oczywistych omyłek pisarskich może dotyczyć tylko takich sytuacji, gdy już przy pobieżnej analizie sprawy staje się oczywistym, że użyte sformułowanie miało charakter jednostkowy, przypadkowy. Tymczasem w decyzji z dnia [...] kwestia określenia okresu, za który pobierana jest opłata przybiera formę stanowczą. Organ II instancji bez żadnych wątpliwości określa ten okres wskazując, że jest to II półrocze 2012 r. Reasumując strona stwierdziła, że dokonanie sprostowania decyzji nie miało charakteru korygowania oczywistej omyłki (błędu), lecz niczym nieuzasadnioną i bezpodstawną próbą zmiany decyzji. Tym samym niewłaściwie zastosowano instytucję sprostowania wykorzystując ją de facto do merytorycznego rozstrzygania sprawy. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 113 § 1 kpa organ administracji publicznej może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Sprostowaniu w trybie określonym w powołanym przepisie podlegają zatem jedynie "błędy pisarskie i rachunkowe" oraz "inne oczywiste omyłki". Przepisy kpa nie zawierają ustawowej definicji tych pojęć. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie ugruntował się pogląd, że błąd pisarski - to widoczne, wbrew zamierzeniu organu, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia albo widoczne niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Na równi z błędami pisarskimi potraktowano inne oczywiste omyłki (por. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 863/00, Lex nr 75522). Przyjmuje się przy tym, że sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone art. 113 § 1 kpa, gdyż przyjęta w nim klasyfikacja wadliwości jest wyczerpująca. Wady te charakteryzuje przy tym ich oczywistość. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też omyłki wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Nie podlegają natomiast sprostowaniu w omawianym trybie błędy i omyłki istotne, których dopuszczono się w stosowaniu prawa – a więc co do ustalenia prawa obowiązującego, stanu faktycznego i jego kwalifikacji prawnej oraz ustalenia konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może więc prowadzić do merytorycznej zmiany decyzji, czy ponownego rozstrzygnięcia sprawy w sposób odmienny od pierwotnego. Niedopuszczalne jest również obejmowanie instytucją sprostowania omyłek popełnionych przez organ administracji publicznej w odniesieniu do okoliczności mogących rzutować na ocenę legalności decyzji kończącej konkretne postępowanie. Analiza zaskarżonego rozstrzygnięcia nie pozwala uznać, że przedmiotem sprostowania zawartego w postanowieniu z dnia [...] był omówiony powyżej błąd istotny. W niniejszej sprawie omyłka w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] (k.41 akt administracyjnych), polegała bowiem na podaniu błędnego okresu, a dokładniej błędnego półrocza 2012 r. (napisano "II" zamiast "I" półrocze 2012 r.), za które wymierzono skarżącej Spółce opłatę za korzystanie ze środowiska. Podkreślić należy, że błąd ten znalazł się tylko w jednym miejscu decyzji to jest w punkcie 1 sentencji. Natomiast we wstępnej części tej decyzji wyraźnie wskazano, że sprawa dotyczy odwołania od decyzji w sprawie wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska za I półrocze 2012. Jak słusznie zauważył organ, w pozostałej części decyzji Kolegium nie wskazało, że naliczana opłata dotyczy "II półrocza", ale konsekwentnie podawało okres "I półrocza", nadto na stronie piątej decyzji Kolegium sprecyzowało, że "Spółka w okresie I półrocza 2012 r. (od 1 stycznia do 30 czerwca 2012 r.) odprowadzała ścieki do środowiska bez wymaganych prawem pozwoleń wodno-prawnych". Również w decyzji Marszałka Województwa z dnia [...], od której odwołanie poskutkowało wydaniem przez SKO decyzji z dnia [...] obarczonej przedmiotową omyłką, wymienione zostało kilkokrotnie i jednoznacznie, że przedmiotem sprawy było wymierzenie opłaty za korzystanie ze środowiska za I półrocze 2012 r. W świetle powyższego nie budzi wątpliwości Sądu, że umieszczenie w sentencji decyzji z dnia [...], sprostowanej treści było wynikiem niedokładności redakcyjnej organu, mieszczącym się w pojęciu "innych oczywistych omyłek", o których mowa 113 § 1 kpa. Omyłka ta nie mogła mieć charakteru istotnego, skoro jak wyżej wspomniano z lektury całości decyzji jasno wynika, że sprawa administracyjna oraz wydana w tej sprawie decyzja dotyczy wymierzenia opłaty za I półrocze 2012 r., a nie za II półrocze 2012 r. i w tym zakresie nie budzi żadnych wątpliwości. Ze względu na powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wbrew argumentacji skarżącej Spółki, prawidłowo rozstrzygnęło – na podstawie art. 113 § 1 kpa – w przedmiocie sprostowania decyzji własnej z dnia [...] Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.