II SA/Ke 540/17

Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach Małgorzata Długońska po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.N. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi W. N. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych postanawia: zwolnić skarżącego od kosztów sądowych w całości. W. N. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wypełniony formularz PPF wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych. Ze złożonego formularza wynika, że wnioskodawca jest schorowany, prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe i utrzymuje się z emerytury w wysokości 1020 zł netto miesięcznie. Skarżący nie wykazał żadnego majątku, mieszka w domu, w którym ma prawo dożywocia. Wnioskodawca podał następujące wydatki miesięczne: rachunki - 400 zł, wyżywienie - 300 zł, leki -200 zł, środki czystości - 100 zł miesięcznie. Zgodnie z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369) prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od kosztów sądowych w całości lub w części przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Za każdym razem na wnioskodawcy ciąży jednak obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych przez stronę dochodzącą swych roszczeń przed sądem. W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę trudną sytuację majątkową i osobistą skarżącego, w tym dochód wystarczający jedynie na zaspokojenie jego bieżących potrzeb życiowych, zły stan zdrowia, brak majątku, uznano, że nie jest on w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie. Zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy zasługuje na uwzględnienie. Wobec powyższego na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w związku z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.