II SA/Ke 547/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza,, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 listopada 2008r. sprawy ze skargi S. D. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę. II SA/Ke 547/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania S. D., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nakazującą S. D. dokonanie rozbiórki szopy gospodarczej o konstrukcji stalowo- drewnianej o wymiarach w rzucie 5,7m× 10,0 m, zrealizowanej samowolnie na działce o nr ewid. [...] w miejscowości Z. W., gm. Ł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że w dniu 29 czerwca 2007 r. przeprowadzono kontrolę na wymienionej wyżej działce, podczas której ustalono, że znajduje się tam szopa gospodarcza o wymiarach w rzucie 5,7m× 10,0m, która została dostawiona do stodoły od strony południowej, bez ściany własnej. Szopa jest konstrukcji stalowej (słupy stalowe są zabetonowane), ściany zostały obite deskami, więźba dachowa jest dwuspadowa o konstrukcji drewnianej – pokryta blachą trapezową. Szopa posiada posadzkę betonową. W ścianie wschodniej i zachodniej szopy, na całej szerokości ścian znajdują się bramy stalowe z furtkami wypełnione blachą. W trakcie kontroli właściciel działki nr ewid. [...] w miejscowości W. Z. oraz wszystkich znajdujących się na niej obiektów – S. D., nie przedstawił żadnych dokumentów dotyczących budowy przedmiotowej szopy. Złożył natomiast oświadczenie, iż w 2005 r. na istniejącej od 1984 r. konstrukcji stalowej szopy wykonał konstrukcję dachu z pokryciem, bramę i furtkę od strony zachodniej oraz szczyt z desek powyżej 4,0 m w ścianie południowej. S. D, zeznał, że inwestorem konstrukcji stalowej szopy był jego nieżyjący ojciec B. D., który w 1984 r. wykonał również bramę i furtkę w szopie w ścianie wschodniej. W ówczesnym czasie ścianę południową szopy stanowiło istniejące pomiędzy działkami ogrodzenie drewniane o wysokości 4,0m. S. D. oświadczył, że wykonane w 2005r. roboty budowlane zrealizował bez dopełnienia czynności formalno-prawnych. W trakcie kontroli oświadczenie złożył również T. G. zeznając, iż pomagał B. D. przy budowie stodoły, a także konstrukcji stalowej szopy. Organ odwoławczy wskazał, że powyższe oświadczenia, złożone przez S. D. i T. G. zostały potwierdzone przez E. P., który również był obecny w czasie dokonywania kontroli. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że R. W., z której inicjatywy przeprowadzono kontrolę oświadczyła, że zeznania złożone przez S. D. nie są prawdziwe, gdyż szopa została wykonana w 2005 r., a przed tą datą nie istniała metalowa konstrukcja szopy. Według jej twierdzeń, poprzednio w miejscu obecnie istniejącej ściany południowej istniało drewniane ogrodzenie z desek, natomiast w miejscu ściany wschodniej istniało drewniane ogrodzenie z bramą wjazdową i na potwierdzenie tego faktu przedłożyła w trakcie kontroli dokumentację fotograficzną, na której brak jest przedmiotowej szopy oraz kserokopię projektu zagospodarowania działki w miejscowości Z. W. z 1996r., z której wynika, iż przy stodole S. D. nie było wówczas szopy, lecz ogrodzenie znajdujące się przy stodole od strony wschodniej. Organ II instancji ustalił, że w przeprowadzonej kontroli uczestniczył również S. L., który oświadczył, że w 2005 r. w miejscu obecnie istniejącej szopy istniało ogrodzenie od strony wschodniej i południowej oraz że w 2005 r. był wykonawcą konstrukcji stalowej szopy należącej do S. D. Postanowieniem z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał S. D. wstrzymać budowę szopy gospodarczej, która to budowa nie została zakończona pod względem prawnym, a także nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 listopada 2007r. zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego- ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, tj. 2 egzemplarzy projektu budowlanego, sprawdzonego w trybie art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi, oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu, a także oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że S. D. zwracał się dwukrotnie do organu I-szej instancji o "odroczenie sprawy" oraz o przedłużenie terminu do złożenia dokumentacji wskazanej w postanowieniu, zaś w dniu 4 lutego 2008 r. przedstawił kserokopię projektu budowlanego na budynek stodoły, który w jego przekonaniu dokumentuje fakt, że szopa gospodarcza została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę. W tym samym dniu do organu I instancji wpłynęły oświadczenia S. L. i S. M., z których wynika, że S. L. był wykonawcą metalowej bramki dla S. D. w 2005r., natomiast S. M. został wynajęty przez ojca skarżącego B. D. w 1975 r. do wykonania ram metalowych ogrodzenia i ich montażu oraz bramy z furtką. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że w odpowiedzi na powyższe R. W. przedstawiła nowe dowody w sprawie mające zaprzeczyć prawdziwości powyższych oświadczeń, tj. mapę sytuacyjno-wysokościową (która stanowi załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]), a także dokumentację fotograficzną jej działki z 2004r. Organ II instancji wskazał, że Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...], podjętym na podstawie art. 77 § 2 kpa, zmienił swoje postanowienie z dnia 17 września 2007r. ze względu na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt P 37/06 orzekającego, iż art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, w części obejmującej wyrażenie -"w dniu wszczęcia postępowania" są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji, w ten sposób, że rozstrzygnięciu postanowienia z dnia [...] nadał nowe brzmienie, tj. nakazał S. D. wstrzymanie budowy szopy gospodarczej oraz nałożył na niego obowiązek przedstawienia w terminie do dnia 30 czerwca 2008r. odnośnie samowolnie zrealizowanej szopy: zaświadczenia Wójta Gminy o zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, zagospodarowania terenu, posiadającej klauzulę ostateczności; dokumentów wymienionych w art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, tj. 4 egzemplarzy projektu budowlanego, sprawdzonego w trybie art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o wpisie autora projektu na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, aktualnym na dzień opracowania projektu, a także oświadczenia inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu 26 czerwca 2008 r. S. D. oświadczył, iż nie przedłoży dokumentów wymaganych postanowieniem z dnia [...], ponieważ budowa szopy została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę. W piśmie z dnia 25 czerwca 2008r. skierowanym do organu I instancji skarżący stwierdził, że nie jest i nie był inwestorem szopy o konstrukcji stalowo -drewnianej, ponieważ inwestorem tej budowli był jego ojciec – B. D. Oświadczył również, że "ogrodzenie o konstrukcji stalowo drewnianej zostało wybudowane w 1975r. za pozwoleniem, które zostało wydane z 1972r. na budowę stodoły i ogrodzenia". Wskazał także, iż w 2005r. przykrył ogrodzenie oraz częściowo je wyremontował. Ponadto stwierdził, że projekt budowlany [...], [...] na budynek stodoły dostarczony do INB w dniu 4 lutego 2008r. stanowi dokument potwierdzający legalność szopy gospodarczej. W związku z tym, że w wyznaczonym terminie inwestor nie przedłożył żądanych dokumentów, do czego był zobowiązany, organ I-szej instancji wydał opisaną na wstępie decyzję o nakazaniu rozbiórki. Odwołanie od tej decyzji złożył S. D. wnosząc o jej uchylenie w całości i oświadczył, że jego ojciec wybudował w 1975r. na swojej działce o nr ewid. [...] budynek gospodarczy-stodołę. W trakcie budowy dokonał także przebudowy starego ogrodzenia, które było drewniane i zniszczone. Skarżący wyjaśnił, że dokonując przebudowy ogrodzenia w miejscu wybudowanej stodoły jego ojciec postawił wysokie ogrodzenie łącząc je ze ścianą wybudowanej stodoły, z przeznaczeniem na wiatę. S. D. zarzucił, że wiata nie przeszkadzała sąsiadom przez 30 lat, do czasu, kiedy w 2005r. kupił kombajn zbożowy i wprowadził go do prowizorycznej wiaty. Natomiast w celu zabezpieczenia kombajnu dokonał obicia istniejącego szkieletu wiaty deskami oraz zbudował zadaszenie. Odwołujący się podniósł, że jest przekonany, iż na budowę wiaty nie potrzebne jest pozwolenie na budowę, ponieważ na mapie do celów projektowych z 2000r. przedmiotowa wiata była uwzględniona, a ponadto w chwili obecnej nie jest w stanie ponieść kosztów związanych z żądaniami Inspektora Nadzoru Budowlanego ze względu na trudną sytuację materialną jego rodziny. Rozpoznając powyższe odwołanie Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że organ I instancji dokonał właściwej oceny zebranego materiału dowodowego i zasadnie wydał decyzję nakazującą S. D. rozbiórkę przedmiotowej szopy. W przekonaniu organu II instancji nie ulega wątpliwości, iż inwestor wybudował szopę po 1995r., tj. pod rządami obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994r., o czym świadczą dowody zebrane w sprawie (mapy projektu zagospodarowania działki z 1996r., zdjęcia przedłożone przez R. W.), a także zeznania samego inwestora złożone do protokołu kontroli w dniu 29 czerwca 2007 r. dotyczące wykonania konstrukcji zadaszenia w 2005r. Natomiast S. L., który był wykonawcą szopy zeznał, że była ona wykonana w 2005r. w miejscu, w którym wcześniej stał płot. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że szopa została wybudowana bez pozwolenia na budowę, natomiast twierdzenia inwestora, iż została ona wybudowana w oparciu o pozwolenie na budowę stodoły z dnia [...], na podstawie projektu typowego: [...], [...] jest niezgodne z prawdą, ponieważ pozwolenie i projekt budowlany nie obejmuje szopy dobudowanej obecnie do stodoły. Ponadto materiał dowodowy, a przede wszystkim przytoczone przez organ I instancji dowody ponad wszelką wątpliwość wskazują, iż przedmiotowa szopa nie mogła być wybudowana, zgodnie z twierdzeniami S. D. oraz wskazanych przez niego świadków w 1975r. W przekonaniu organu odwoławczego zasadnie zatem organ I instancji postanowieniem z dnia [...], podjętym na podstawie art. 48 ust 2 i 3 ustawy Prawo budowlane z 1994r., zmienionym następnie przez postanowienie z dnia [...], w oparciu o przepis art. 77 § 2 Kpa - wstrzymał przedmiotową budowę z jednoczesnym nałożeniem na inwestora obowiązku przedłożenia w zakreślonym terminie wskazanych dokumentów. Skoro zaś inwestor nie wykonał nałożonego obowiązku, a co więcej nie wykazał przy tym chęci legalizacji przedmiotowej szopy, organ I instancji decyzją z dnia [...] - zasadnie, na podstawie przepisu art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane z 1994r., nakazał S. D. rozbiórkę przedmiotowej szopy. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że racje społeczne, w tym sytuacja materialna strony oraz skutki finansowe wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę, nie mogą być brane pod uwagę w toku postępowania administracyjnego nie znającego odpowiednika art. 5 Kodeksu cywilnego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2004 r., Sygn. akt: IV SA 278/03). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach S. D. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podkreślił, że poinformował organ I instancji, iż konstrukcję stalową przedmiotowej szopy wybudował jego ojciec B. D. w 1975 r., w tym samym czasie, kiedy budował stodołę i zmieniał stare ogrodzenie. Stalowy szkielet szopy stał do 2005 r., kiedy to skarżący dokonał obicia istniejącej szopy stalowej deskami i zbudował zadaszenie, tak aby zapewnić zabezpieczenie zakupionemu kombajnowi zbożowemu. S. D. wskazał, że przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie wyjaśniające, a w szczególności zeznania świadków potwierdziły jego wyjaśnienia dotyczące daty wybudowania stalowej konstrukcji. Wprawdzie świadkowie z uwagi na upływ ponad 30 lat od wybudowania tej konstrukcji mylili daty wybudowania stalowego szkieletu szopy, jednakże w końcowej fazie wyjaśnili, że konstrukcja ta wykonana została w 1975 r. Organ I instancji nie uznał jednak wskazanych powyżej zeznań i oparł się jedynie na wyjaśnieniach R. W. Skarżący zarzucił, że organ I instancji nie przeprowadził w sposób rzetelny postępowania wyjaśniającego i nie wyjaśnił daty wybudowania stalowej konstrukcji szopy, a przyjęta data "po 1995 r." nie jest potwierdzona zebranym materiałem dowodowym. S. D. wskazał, że po otrzymaniu decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zgłosił się do niego J. B., który w 1975 r. pracował przy budowie szopy, pomagając przy zalewaniu betonem stalowych słupów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w pisemnych motywach zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu mającym bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Treść skargi wskazuje na to, że jej autor kwestionuje ustalenia faktyczne poczynione przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji będące podstawą zastosowania przepisu art. 48 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, tj. orzeczenia nakazu rozbiórki szopy gospodarczej o konstrukcji stalowo - drewnianej o wymiarach w rzucie 5,7m× 10,0m, zrealizowanej na działce o nr ewid. [...] w miejscowości Z. W., gm. Ł. Jak wynika z akt sprawy oba organy ustaliły, że skarżący wybudował przedmiotową szopę w 2005 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W świetle przytoczonych wyżej zarzutów skargi, kontrola legalności poddanego pod osąd aktu sprowadzać się będzie w istocie do oceny, czy organ zebrał cały, niezbędny do rozpatrzenia sprawy materiał dowodowy (art. 77 § 1 kpa), a następnie czy przeprowadzona analiza tego materiału odpowiadała zasadzie określonej w art. 80 kpa. Dowody, jakimi dysponował organ to wyjaśnienia skarżącego, oświadczenia T. G., E. P., S. L. i R. W., złożone podczas oględzin, pisemne oświadczenie S. M., dokumentacja fotograficzna, projekt zagospodarowania działki nr [...] położonej w miejscowości Z. W. z 1996 r. oraz mapa sytuacyjno – wysokościowa dla działek nr [...] i [...] stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...]. W ocenie Sądu, analiza zgromadzonych dowodów przeprowadzona została prawidłowo i bez naruszenia zasady swobody, określonej w art. 80 kpa. Wnioski jakie zostały na jej podstawie wysnute są logiczne, przekonujące i nie pozostają w kolizji z zasadami doświadczenia życiowego. Wszystkie zostały poprzedzone rzeczową argumentacją, której trudno odmówić racji. Organy administracji dokonały ustaleń faktycznych w przeważającej mierze na podstawie dowodów przedstawionych przez R. W., które należało obdarzyć przymiotem wiarygodności. W szczególności, ze złożonej przez nią dokumentacji fotograficznej (prawdziwość tej dokumentacji, odzwierciedlającej stan faktyczny na gruncie nie była kwestionowana) wynika, że przed 2005 r. na działce skarżącego nie było żadnej konstrukcji stalowej, którą – wedle jego wersji – miał on wykorzystać do budowy szopy. Także mapa sytuacyjno- wysokościowa sporządzona na podstawie pomiarów wykonanych w 1996r., oraz opracowany na jej podstawie projekt zagospodarowania działki w miejscowości Z. W. [...] nie uwidaczniają jakichkolwiek obiektów budowlanych usytuowanych przy stodole S. D. Z wyjaśnieniami R. W. i złożonymi przez nią dowodami koresponduje oświadczenie S. L., który podał, że w 2005 r. wykonał stalową konstrukcję szopy, natomiast przed 2005 r. w miejscu usytuowania szopy istniało ogrodzenie od strony wschodniej i południowej. Prawidłowo także ocenił organ twierdzenia skarżącego, który utrzymywał, że szopa wybudowana została w oparciu o pozwolenie na budowę stodoły. Dowodów na potwierdzenie takiego stanowiska S. D. jednak nie przedstawił, a nie można przyjąć jego oświadczenia za wiarygodne jedynie w oparciu o złożony do akt projekt typowy [...] oraz kserokopie dwóch z czterech kart dziennika budowy nr [...] dotyczącego stodoły. Podkreślenia także wymaga, że dowodem potwierdzającym wersję skarżącego nie może być złożona przez niego wraz z odwołaniem kserokopia mapy do celów projektowych, gdzie istotnie naniesiona została szopa w miejscu jej aktualnego usytuowania. Na podstawie tej kserokopii nie sposób jednak ustalić, w którym roku mapa została sporządzona, gdyż wszystkie daty oznaczające rok zostały ręcznie poprawione. Poza tym, naniesiony obiekt z południowej strony stodoły skarżącego, odpowiadający usytuowaniu obecnie istniejącej szopy został zakreskowany, a brak jakiejkolwiek legendy i objaśnień projektanta nie pozwala na wyjaśnienie, co to faktycznie oznacza; może np. dotyczyć obiektu, który dopiero ma być wzniesiony i w dacie wykonywania mapy nie ma go na gruncie. Stosownie do treści art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Wszystkie elementy, o jakich mowa wyżej znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ logicznie i przekonująco uzasadnił dokonaną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, a zatem nie ma podstaw aby skutecznie zarzucić mu naruszenie prawa procesowego – jak chciałby tego S. D. Argumentacja zawarta w skardze sprowadza się bowiem do polemiki z ustaleniami organu i przedstawieniu odmiennej, korzystnej dla skarżącego oceny materiału dowodowego, co – przy braku wykazania naruszenia przez organ prawa procesowego - nie może powodować uwzględnienia przedstawionego w skardze stanowiska. W tak ustalonym stanie faktycznym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zasadnie zastosował przepis art. 48 ustawy Prawo budowlane, który w aktualnym brzmieniu (po uwzględnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007r. w sprawie P 37/06, OTK-A 2007/11/160) przewiduje możliwość legalizacji obiektów wzniesionych samowolnie. Jeżeli bowiem budowa, o której mowa w art. 48 ust. 1 (czyli obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ) jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: a) z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo b z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych, ustala wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. W przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa wyżej, stosuje się przepis ust. 1, czyli organ wydaje decyzję nakazującą rozbiórkę. Skoro na podstawie prawidłowo dokonanych ustaleń organów obiekt budowlany będący przedmiotem postępowania (szopa) został wybudowany bez pozwolenia na budowę, natomiast S. D. nie przedstawił dokumentów, do okazania których został zobowiązany postanowieniem Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], zasadnie orzeczono obowiązek rozbiórki na podstawie art. 48 ust.1 i 4 ustawy. W nawiązaniu do zarzutu skargi dotyczącego przyjęcia przez organ daty budowy "po 1995r.", to wyjaśnić należy, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I-szej instancji oraz dowodów, którym oba organy dały wiarę wynika bezsprzecznie, że obiekt został wybudowany w roku 2005. Użycie przez organ II-giej instancji sformułowania, że budowa miała miejsce po 1995r., miało zaś na celu jedynie podkreślenie, że w sprawie ma zastosowanie aktualnie obowiązująca ustawa Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (która weszła w życie 1 stycznia 1995r.). W tym stanie rzeczy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.