II SA/Ke 548/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2006r. sprawy ze skargi I.P. na decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki śmietnika I. oddala skargę ; II. przyznaje od Skarbu Państwa ( Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata A.B. kwotę 292,80 ( dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. II SA/Ke 548/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...]Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołań MGZK w B. oraz I.P. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...], nakazującej Dyrektorowi MGZK w B. rozbiórkę śmietnika położonego na działce w m. B. przy ul. S. przy bloku nr 10 - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję i umorzył postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego, że zaskarżona decyzja została podjęta na podstawie art. 37 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i w związku z art. 380 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, jednak organ I instancji nie wskazał pełnej podstawy prawnej (art. 37 ma również ustępy i punkty), jak również zbędnie (i również niepełnie) podał art. 380 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli, ponieważ nie może on stanowić podstawy prawnej wydawanej obecnie decyzji. Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowy obiekt budowlany - śmietnik o wymiarach 3,0 x 2,8 m, położony przy bloku nr 10 przy ul. S. w B. wykonany jest z cegły, posiada dach jednospadowy, nadbudówkę wykonaną z konstrukcji stalowej wraz z siatką stalową. Zlokalizowany jest w odległości 0,78 m od budynku mieszkalnego I.P. i 0,20 m od linii istniejącego ogrodzenia położonego po stronie północnej śmietnika. Odległość śmietnika od okna budynku I.P. wynosi 3,75 m, a odległość śmietnika od okien bloku nr 10 wynosi 5,85 m. Śmietnik został wybudowany w okresie budowy bloku nr 10, gdy budynek mieszkalny I.P. już istniał w niezmienionej do dziś formie, na podstawie pozwolenia na budowę. Ponieważ nie zachowały się dokumenty dotyczące budowy tych obiektów organ dokonał tych ustaleń na podstawie wyjaśnień I.P. oraz projektu techniczno-roboczego budynku mieszkalnego A (obecnie budynek nr 10) przy ul. S., w którym jest wzmianka o śmietniku. W projekcie tym znajduje się odpis pisma z dnia 29.01.1960 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B., Wydział Architektury i Budownictwa skierowanego do jednostki projektowej tj. Miasto-Projektu, w którym wydano pozytywną opinię dotyczącą projektu techniczno-roboczego budynku mieszkalnego A. Uwzględniając zatem, że śmietnik został wybudowany na podstawie pozwolenia na budowę nie stanowi on samowoli budowlanej i nie może być do niego zastosowany przepis art. 37- , ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, który odnosi się tylko do samowoli budowlanej. Istotny, zdaniem organu odwoławczego jest fakt, stwierdzony na podstawie archiwalnej dokumentacji dotyczącej zagospodarowania ulic S. i K. z roku 1959, będącej elementem projektu techniczno-roboczego budynku mieszkalnego A (obecnie nr 10) przy ul. S., że budynek obecnie oznaczony nr 12 zamieszkały przez I.P. miał być rozebrany, a częściowo na jego miejscu miał powstać budynek B (dalej odsunięty od budynku A). Jednak po wybudowaniu budynku A i przedmiotowego śmietnika, budynek B nie został zrealizowany, a budynek jednorodzinny nr 12 nie został rozebrany. I.P. stał się właścicielem tego budynku w roku 1973 i wówczas budynek nr 10 oraz śmietnik już były wybudowane, co jest okolicznością niesporną. 1 Ponadto organ odwoławczy podniósł, że w okresie budowy śmietnika nie zostały naruszone przepisy odnośnie jego lokalizacji (brak podstawy prawnej). Jakkolwiek śmietnik narusza obecnie obowiązujące przepisy w zakresie jego odległości od innych obiektów budowlanych i ich elementów (okien), w tym domu I.P., to jednak obecnie nie może to być podstawą do wydania nakazu rozbiórki - w chwili budowy obiekt nie naruszał przepisów Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1928 r. o prawie budowlanym i zabudowaniu osiedli (Dz.U. z 1939 r. Nr 34, poz. 216), gdyż nie określało ono odległości śmietników od innych obiektów. Powyższe okoliczności powodują, zdaniem organu odwoławczego, iż postępowanie w sprawie jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzją wniósł I.P., w uzasadnieniu wskazując na uciążliwości związane z przedmiotowym śmietnikiem polegające na nie zachowaniu przepisów sanitarnych, uciążliwości związanej z korzystaniem ze śmietnika przez mieszkańców pobliskich bloków, parkowaniem samochodów w miejscu dojazdu do śmietnika, nie oczyszczaniem śmietnika we właściwych terminach i brakiem należytej higieny, co powoduje "pochłanianie" zapachu, który "przyczynił się do wszelkich chorób, stresów i choroby serca", kierowanie spalin do jego okna przez ustawiające się w odległości 1,5 m od okien śmieciarki, które ponadto powodują powstawanie kolein, w których utrzymuje się woda deszczowa, która podpływa pod dom, co spowodowało konieczność dokonania generalnego remontu budynku. W odpowiedzi na skargę Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania, nie zaś ocena ich pod względem słuszności i celowości. Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji należało przede wszystkim odnieść się do zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 1 kpt. 2 kpa, który pozwala organowi odwoławczemu uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć postępowanie pierwszej instancji. Sąd uznał, że zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzji nie można zasadnie postawić zarzutu naruszenia prawa. Wobec niespornego faktu całkowitego zrealizowania przedmiotowego obiektu budowlanego - śmietnika przed dniem wejścia w życie, tj. przed 1 stycznia 1995 r. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., postępowanie można było prowadzić z zachowaniem przepisów ustawy obowiązującej w okresie wybudowania obiektu, tj. ustawy z dnia 24 października 1974 r. (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.). Sąd uznał za trafne ustalenie organu, że inwestycja polegająca na budowie bloku nr 10 oraz śmietnika przy ul. S. w B. została zrealizowana na podstawie pozwolenia na budowę. Okoliczność ta została przez organ administracji wykazana poprzez 2 dowody pośrednie (wobec braku dokumentów), tj. projekt techniczno-roboczy budynku mieszkalnego A (obecnie budynek nr 10) przy ul. S., w którym jest wzmianka o śmietniku. W projekcie tym znajduje się odpis pisma z dnia 29.01.1960 r. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w B., Wydział Architektury i Budownictwa skierowanego do jednostki projektowej tj. Miasto-Projektu, w którym wydano pozytywną opinię dotyczącą projektu techniczno-roboczego budynku mieszkalnego A. Okoliczność ta nie była także kwestionowana przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Powyższe okoliczności, które decydują o tym, że śmietnik nie jest samowolą budowlaną uniemożliwiają rozstrzygnięcie sprawy w trybie art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z 24X1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), ze względu na treść art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 7.VII.1994 r. Ratio legis przepisu art. 37 ust. 1 i 2 polega bowiem na uniemożliwieniu ominięcie obowiązujących przepisów prawa materialnego sprawcom samowoli budowlanej. Słusznie zatem organ odwoławczy zastosował przepis art. 138 § 1 kpt. 2 kpa, gdyż postępowanie w sprawie było bezprzedmiotowe, co powoduje jego umorzenie na podstawie art. 105 kpa. Powyższe nie uniemożliwia wszczęcia postępowania na podstawie przepisów rozdziału 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane dotyczących utrzymania obiektów budowlanych, które mają na celu zapewnienie właściwego użytkowania oraz utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym. Podnieść należy, że sąd administracyjny bada tylko legalność decyzji. Na ocenę zgodności decyzji z przepisami prawa obowiązującego w dniu jej wydania nie mają wpływu względy celowości ani słuszności, czy też poczucie krzywdy skarżącego. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, wobec czego skarga nie jest zasadna i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku. 3