II SA/Ke 553/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędzia WSA Maria Grabowska, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2013r. sprawy ze skargi I. O., A. O., J. M., I. M., I. R., J. R., J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 kwietnia 2013r. znak: [...] w przedmiocie ustalenie warunków zabudowy oddala skargę. 1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania 1.1 Decyzją z dnia 19 kwietnia 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 10 stycznia 2013 r., nr [...] o ustaleniu, na wniosek A. Ż. (zwanego dalej "wnioskodawcą" lub "inwestorem"), warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie na działce (nr ewid. 52/6) położonej w S. przy ul. K. 88a obiektu infrastruktury – elektrowni wiatrowej zainstalowanej na maszcie stalowym. 1.2 W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że dla obszaru, na którym znajduje się objęta wnioskiem działka, brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl zaś art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm., dalej zwanej "u.p.z.p."), w takim przypadku zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Kolegium stwierdziło, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd co do kwalifikacji elektrowni wiatrowych jako urządzeń infrastruktury technicznej. Powyższe oznacza zaś, że wydanie decyzji dla przedmiotowej inwestycji nie było uzależnione od spełnienia warunku dobrego sąsiedztwa. Jak wynika bowiem z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., do urządzeń infrastruktury technicznej nie stosuje się wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. 1.3 Zdaniem organu odwoławczego wszelkie zarzuty odwołania dotyczące kompletności wniosku o ustalenie warunków zabudowy są niezasadne. Wniosek ten – po uzupełnieniu przez A. Ż. o część tekstową i graficzną - spełnia bowiem wszelkie wymagania określone w treści art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Inwestor załączył do wniosku mapę sytuacyjno-wysokościową, na której określił: granice terenu inwestycji, granice obszaru oddziaływania inwestycji i postulowane usytuowanie planowanej inwestycji (bez linii energetycznej). Natomiast mapa – załącznik graficzny do decyzji o warunkach zabudowy określa wyłącznie linie rozgraniczające teren planowanej inwestycji. Jest to zgodne z przepisami u.p.z.p., a w/w dokumenty są aktualnie ze sobą spójne. 1.4 Organ podkreślił także, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest zgodna z art. 54, art. 63 ust. 2 i 60 ust. 4 u.p.z.p. Zawiera bowiem warunki, jakie będzie musiał spełnić inwestor w projekcie budowlanym. Poza tym, zamieszczono w niej klauzulę wyjaśniającą, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Ponadto, decyzja ta została sporządzona przez uprawnionego urbanistę. Kolegium zaznaczyło również, że zagadnienia techniczno-budowlane są rozstrzygane tylko w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. W związku z tym, analiza tych zagadnień - uregulowanych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) - nie należała do właściwości organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Ponadto Kolegium podkreśliło, że w decyzji organu I instancji zabezpieczono interesy osób trzecich, a decyzja ta nie narusza prawa własności i innych praw tych osób. Zobowiązuje ona natomiast inwestora do ich przestrzegania na etapie sporządzania projektu budowlanego. Organ stwierdził również, że § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) nie zabrania odsyłania do przepisów szczególnych, w których uregulowane są zagadnienia ochrony środowiska i przyrody. 1.5 Odnosząc się do zarzutu niedokonania oceny obszaru oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego, Kolegium podkreśliło, że w sprawie wyznaczono obszar oddziaływania przedsięwzięcia i na tej podstawie poszerzono krąg stron postępowania. Organ podkreślił ponadto, że w decyzji organu I instancji ustalono warunki ochrony środowiska i zdrowia ludzi. W postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie dokonuje się natomiast oceny inwestycji pod kątem jej wpływu na środowisko. Służy temu odrębne postępowanie, w toku którego wydawana jest decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji. W niniejszej sprawie nie znalazł jednak zastosowania art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), gdyż zamierzenie polegające na budowie jednej elektrowni wiatrowej o mocy znamionowej 75KW nie zostało wymienione w wykazie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573). Choć z dniem 15 listopada 2010 r. w/w rozporządzenie przestało obowiązywać, to § 4 nowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) wyklucza jego zastosowanie do niniejszej sprawy. 1.6 W kontekście zarzutu odwołania wskazującego, że powstanie obiekt przekraczający określone przez inwestora granice terenu inwestycji, Kolegium wyjaśniło, że organ administracji publicznej związany jest granicami wniosku. Skoro więc inwestor wskazał, że w ramach inwestycji granice działki nie zostaną przekroczone, to ustalono warunki zabudowy, które będą wiązać organ architektoniczno-budowlany w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę. Ponadto, na etapie ustalania warunków zabudowy nie jest badane prawo do dysponowania terenem inwestycji na cele budowlane. To czy wiatrak nie przekroczy ramionami granic działki inwestora, będzie przedmiotem analizy na etapie ewentualnego uzyskiwania rozstrzygnięć upoważniających do rozpoczęcia budowy. Co do zarzutu spadku atrakcyjności działek budowlanych, Kolegium wskazało, że badanie tej kwestii jest poza zakresem zainteresowania postępowania o warunkach zabudowy. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 2 u.p.z.p., każdy ma prawo do zagospodarowania terenu, do którego posiada tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Na twierdzenie odwołujących się, według którego realizacja inwestycji uniemożliwi zabudowę sąsiednich działek, Kolegium odpowiedziało natomiast, że twierdzenie to jest przedwczesne. O możliwości i sposobie zabudowy działek w przyszłości będzie decydował plan zagospodarowania przestrzennego, a do czasu jego uchwalenia - przepisy odnoszące się do ustalania warunków zabudowy. Ponadto, organ zaznaczył, że -ustalając warunki zabudowy - organ ma obowiązek uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania decyzji. Tymczasem zarzuty skarżących odnoszą się do zdarzeń przyszłych i niepewnych. Nie wiadomo bowiem, czy odwołujący się zrealizują planowaną przez siebie zabudowę ich działek. Kolegium wyjaśniło przy tym, że - stosownie do art. 63 ust. 3 u.p.z.p. - jeżeli decyzja o warunkach zabudowy spowoduje, iż korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stanie się niemożliwe, ograniczone albo spowoduje obniżenie wartości nieruchomości, stronie przysługują odpowiednie roszczenia. 1.7 Zdaniem Kolegium decyzja Prezydenta Miasta S. określa uwarunkowania odnoszące się do ochrony interesów osób trzecich. Ustala bowiem wymagania dla inwestycji w zakresie ochrony zdrowia ludzi. Wskazuje również na konieczność zachowania norm hałasu i innych uciążliwości, które nie mogą wykraczać poza granice terenu projektowanej inwestycji. Znajduje to oparcie w art. 144 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r., Nr 25 poz. 150 ze zm.). Ustalenia te muszą być zaś uwzględnione przez organ wydający pozwolenie na budowę. Kolegium wskazało na przepis art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p., według którego organ właściwy do wydania decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy ma obowiązek sprawdzić, czy planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Organ I instancji przeprowadził ocenę zgodności inwestycji z przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm., dalej jako “rozporządzenie w sprawie hałasu"). Wyrazem tego było umieszczenie w decyzji nakazu bezwzględnego zachowania poziomu hałasu po realizacji inwestycji i wskazanie na wartości, które nie mogą zostać przekroczone. Kolegium podkreśliło przy tym, że w bezpośrednim sąsiedztwie granic terenu inwestycji brak jest jakiejkolwiek zabudowy. Zgodnie z przepisami nie jest zabroniona lokalizacja zabudowy w obszarze poziomu hałasu 40 dB. Kontynuując rozważania na temat immisji hałasu, organ zaznaczył również, że w przypadku przekroczenia dopuszczalnych norm wskazanych w rozporządzeniu w sprawie hałasu organem właściwym do oceny tego faktu będzie Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska. Odpowiadając na zarzut wskazujący, że Prezydent Miasta S. nieprawidłowo zakwalifikował teren inwestycji jako teren zabudowy mieszkaniowo-usługowej, organ odwoławczy stwierdził, że rozporządzenie w sprawie hałasu określa dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku dla poszczególnych rodzajów terenów. W sąsiedztwie terenu przedmiotowej inwestycji występuje natomiast zabudowa mieszkalno-usługowa, gdyż – prócz zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - znajduje się tu zakład mechaniki pojazdowej. Zbadanie zaś kwestii czy w/w zakład działa zgodnie z prawem, należy do kompetencji właściwego powiatowego inspektora nadzoru budowlanego. Ponadto, będący w trakcie opracowywania miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przeznacza przedmiotowy teren pod produkcję, magazyny, składy i usługi. 1.8 Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieaktualności mapy załączonej do decyzji, w zakresie przebiegu jej granic, Kolegium wyjaśniło, że załącznik graficzny decyzji spełniać ma wymagania art. 52 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. Jedynie w zakresie wypełniania tego przepisu w/w załącznik może podlegać ocenie Kolegium. Ustosunkowując się do zarzutu nierzetelności dokumentacji skierowanej do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad oraz negatywnego oddziaływania inwestycji na drogę krajową nr 42, Kolegium stwierdziło, że z wydanego w tej sprawie stanowiska GDDKiA z dnia 16 listopada 2012 r. wynika, iż stanowiąca teren inwestycji działka nie przylega do pasa drogowego drogi krajowej nr 42 i z uwagi na to nie jest możliwe uzgodnienie projektu decyzji w kwestii ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Mimo to, organ I instancji - zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w w/w piśmie - ustalił linię zabudowy od drogi krajowej nr 42, zgodnie z wymaganiami przepisu art. 42 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j. t. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.). Kolegium uznało za niezasadny zarzut odwołania, że w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy nie podano maksymalnej wysokości elektrowni wiatrowej. W treści decyzji zawarto bowiem zapis, że – zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - instalacje wykorzystujące do wytwarzania energii elektrycznej energię wiatru, nie są zaliczane do inwestycji mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli ich całkowita wysokość nie przeznacza 30 m. Oznacza to, że inwestor nie będzie mógł zrealizować obiektu powyżej tej wysokości, gdyż na etapie wydawania pozwolenia na budowę również dokonuje się badania czy parametry inwestycji nie kwalifikują jej do przeprowadzenia postępowania w zakresie oddziaływania na środowisko. W postępowaniu dotyczącym wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę rozstrzygnięta zostanie również kwestia konkretnej wysokości umieszczenia śmigieł wiatraka. Organ podkreślił także, że decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi podstawy do rozpoczęcia prac budowlanych. Określa ona jedynie warunki wykorzystania terenu pod inwestycję w aspekcie ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ponadto, określa kwestie ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej w projekcie budowlanym opracowanym w postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę. 2. Skarga Sądu 2.1 Na powyższą decyzję I. O., A. O., J. R., I. R., J. K., J. M. oraz I. M. (dalej zwani “skarżącymi") złożyli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucili: a) naruszenie ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez jej niezastosowanie, w sytuacji gdy przepisy te wprost stwierdzają, że eksploatacja instalacji, powodującej emisję hałasu oraz wytwarzanie pól elektromagnetycznych, nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny, podczas gdy jest oczywistym, że po zainstalowaniu wiatraka wzrośnie poziom hałasu i immisja na grunty sąsiednie w tym oddziaływanie elektromagnetyczne; b) naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, że zabudowa mieszkalna stron odwołujących się znajduje się w bezpiecznej odległości od planowanej inwestycji, podczas gdy rozporządzenie nie precyzuje wymaganej odległości, a jedynie wskazuje maksymalny poziom dopuszczalnego hałasu w obrębie takiej zabudowy. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta S. oraz o orzeczenie w sprawie kosztów postępowania. Ponadto zawnioskowali o stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. 2.2 W motywach skargi skarżący wskazali, że w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla elektrowni wiatrowej najistotniejsze jest zagadnienie zgodności lokalizacji tego rodzaju inwestycji z wymogami w/w rozporządzenia w sprawie hałasu. Według tego rozporządzenia, dopuszczalny poziom hałasu dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej w porze nocnej wynosi 40 dB, zaś w porze dziennej 55 dB. Zgodnie natomiast z treścią art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska, eksploatacja instalacji powodująca emisję hałasu nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska poza terenem, do którego prowadzący instalację ma tytuł prawny. Skarżący podkreślili również, że Kolegium stwierdziło zgodność wielkości dopuszczalnego poziomu hałasu z wymogami w/w rozporządzenia, choć nie przeprowadziło w tym kierunku żadnego postępowania. Akta sprawy nie zawierają materiału dowodowego pozwalającego na weryfikację danych, uznanych przez organ za miarodajne w tym zakresie. Ponadto skarżący wskazali, że wiatraki przemysłowe są źródłem uporczywego hałasu oraz efektu migotania cienia. Natomiast emitowane przez nie infradźwięki stanowią poważne zagrożenie dla zdrowia, powodując syndrom turbin wiatrowych oraz chorobę drganiowo dźwiękową. 2.3 W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi oraz podtrzymało dotychczasową – wyrażoną w decyzji – argumentację. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: 3.1 Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j. t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie należy też wskazać, że stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza prawa. 3.2 Istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji w postaci elektrowni wiatrowej w kontekście jej uciążliwości dla otoczenia. Skarżący w szczególności eksponują, jako przeszkodę dla lokalizacji tej inwestycji, zagrożenie hałasem emitowanym przez urządzenie. Wskazują przy tym na brak przeprowadzenia postępowania potwierdzającego zgodność wielkości dopuszczalnego poziomu hałasu z wymogami określonymi w przepisach prawa. 3.3 W wyniku dokonanej przez Sąd analizy materiału dowodowego należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skargi kwestionowana decyzja oraz rozstrzygnięcie ją poprzedzające nie budzą zastrzeżeń z punktu widzenia ich legalności. Organy obydwu instancji prowadziły bowiem postępowanie w sposób zgodny z regulacjami postępowania administracyjnego, zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego, dokonując przy tym prawidłowej ich interpretacji. Rozstrzygnięcia te zapadły w oparciu o regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647, ze zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120 poz. 826), a także Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). 3.4 W świetle art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych w przypadku, gdy na danym terenie brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może nastąpić jedynie w drodze decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Co do zasady jej uzyskanie możliwe jest zaś tylko w razie łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wyjątkiem od stosowania tej zasady jest inwestycja polegająca na urządzeniu infrastruktury technicznej (art. 61 ust. 3 u.p.z.p). Wynika to z istoty tych inwestycji, których sąsiedztwo jest tak rozbudowane, że nie można mówić o zastosowaniu cech zabudowy powstającej do cech zabudowy istniejącej, bądź pełniących funkcje służebne wobec innych obiektów infrastruktury technicznej. Skoro stosownie do art. 61 ust. 3 cyt. ustawy przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do urządzeń infrastruktury, to tym samym wydanie decyzji dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego nie było uzależnione, jak słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji od spełnienia warunku tzw. dobrego sąsiedztwa. Trzeba zauważyć, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie definiuje pojęcia "infrastruktura techniczna". Zdaniem Sądu w tym względzie można odnieść się pomocniczo do definicji zawartej w art. 143 §2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j. t. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.). Ustawodawca zaliczył w tym przepisie do urządzeń infrastruktury technicznej budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Z kolei przepis art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2006 r., Nr 89, poz. 625, ze zm.) pod pojęciem urządzeń nakazuje rozumieć urządzenia techniczne stosowane w procesach energetycznych, które z kolei - według art. 3 pkt 7 tej ustawy – definiuje się jako techniczne procesy w zakresie wytwarzania, przetwarzania, przesyłania, magazynowania, dystrybucji oraz użytkowania energii elektrycznej. Siłownie wiatraczne z generatorem energii elektrycznej są, zdaniem Sądu, takimi właśnie urządzeniami infrastruktury technicznej, gdyż służą do produkcji energii elektrycznej. Pogląd, że elektrownie wiatrowe są urządzeniami infrastruktury technicznej jest również utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2010 r., sygn. II OSK 310/10, wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu: z dnia 6 maja 2009 r., sygn. II SA/Po 1003/08, z dnia 27 maja 2009 r., sygn. II SA/Po 1000/08, z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. IV SA/Po 762/10, z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. IV SA/Po 763/10; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 października 2009 r., sygn. II SA/Bd 533/09; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. II SA/Łd 650/10 – dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyłożona w nich argumentacja jest zbieżna z eksponowaną w niniejszej sprawie. 3.5 W kontekście wpływu inwestycji na środowisko organy prawidłowo ustaliły, że do planowanej inwestycji nie ma zastosowania art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), gdyż zamierzenie polegające na budowie jednej elektrowni wiatrowej o mocy znamionowej 75 kW, wysokości instalacji do 30 m nie zostało wymienione w wykazie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573). Należy przy tym zauważyć, że mimo iż § 4 nowego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) wyłącza jego zastosowanie w niniejszej sprawie, to ten rodzaj planowanej inwestycji również pozostaje poza zakresem nowej regulacji. W związku z tym wydanie zaskarżonej decyzji nie musiało zostać poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. 3.6 Nie budzą również zastrzeżeń w zakresie ich legalności ustalenia organów dotyczące kwestii emitowanego przez elektrownię hałasu. W tym kontekście dla elektrowni wiatrowej istotne jest zagadnienie zgodności lokalizacji tego rodzaju inwestycji z wymogami rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Dopuszczalny poziom hałasu dla terenów zabudowy zagrodowej i usługowo-mieszkaniowej w porze nocnej wynosi 45 dB, w porze dziennej zaś 55 dB (pkt 3 Tabeli załącznik do rozporządzenia w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku). Projektowana inwestycja nie powinna zaś emitować hałasu o wartości wyższej niż 40 dB. Na marginesie należy wskazać, że deklarowana wartość emisji hałasu nie przekracza również dopuszczalnego poziomu hałasu dla innych wymienionych w cyt. rozporządzeniu rodzajów zabudowy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że organ I instancji w decyzji precyzyjnie określił warunki ochrony interesów osób trzecich i zdrowia ludzi, w tym norm hałasu z uwzględnieniem, że stosownie do treści art. 144 ust.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (j. t. Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), uciążliwości nie mogą wykraczać poza granice terenu projektowanej inwestycji. W pkt 2.2. decyzji zestawiając parametry planowanej inwestycji z określonym w przepisach rozporządzenia (wyżej wskazanym) dopuszczalnym poziomem hałasu prawidłowo uznano, że planowana siłownia wiatrowa nie będzie przekraczała tych poziomów hałasu. Z kolei w pkt 2.5. określono, że obiekt budowlany wraz związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno – budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej zapewniając ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie oraz ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, a także środków łączności. Inwestycja nie może też powodować ograniczenia sposobu zagospodarowania działek sąsiednich i wpływać na wykonanie ich prawa własności. Wbrew też zarzutom skargi materiał dowodowy sprawy potwierdza prawidłowość danych jakie organy przyjęły dla oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Nie celowe więc było przeprowadzanie dodatkowego postępowania w tym zakresie. Nadto wskazać należy, że jedynym regulowanym przez prawo zagadnieniem, związanym z funkcjonowaniem instalacji typu elektrownia wiatrowa są ewentualne emisje, o których mowa w art. 144 ustawy Prawo ochrony środowiska. Kwestie zaś syndromu turbiny wiatrowej, migotania cienia etc. pozostają wyłącznie przedmiotem zainteresowania nauki. Podnoszona więc w tym zakresie argumentacja może być co najwyżej traktowana jako postulat de lege ferenda, który kierować należy do organów ustawodawczych. Tym samym, zarzuty skargi należy uznać za bezzasadne. 3.7 Na marginesie należy wskazać, że Sąd podziela również pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w uzasadnieniu wyroku z 3 marca 2011 r. (sygn. akt II OSK 2251/10, dostępny www.orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym z uwagi na zobowiązania międzynarodowe Rzeczpospolitej Polskiej, w szczególności w zakresie osiągnięcia określonych standardów w zakresie stosowania energii odnawialnej, przepisy prawa, w tym ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy stosować z zachowaniem prounijnej wykładni prawa. Zakłada ona m.in. prowadzenie działań zmierzających do ogólnie pojmowanej ochrony środowiska. Analizując niniejszą sprawę należało więc m.in. mieć tę kwestię na uwadze. Wyjaśnić również należy, że z istoty decyzji o warunkach zabudowy wynika, że ustala ona jedynie przeznaczenie terenu i rozmieszczenie planowej inwestycji, inaczej mówiąc określa możliwy dopuszczalny sposób zmiany zagospodarowania danego terenu w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wykonanie natomiast projektowanej inwestycji wymaga jeszcze pozwolenia na budowę, które konkretnie umiejscowi daną inwestycję na działce przy uwzględnieniu wszystkich przepisów szeroko rozumianego prawa budowanego. To na etapie pozwolenia na budowę uwzględnia się, w szczególności zasady poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.). Nadto, jak już wskazano powyżej decyzja o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie nie uwzględnia normy wynikającej z przepisu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. 3.8 Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że podniesione w skardze zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a, oddalił skargę.