II SA/Ke 558/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 listopada 2009r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...], znak: [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki [...], będącego własnością M. S. Pismem z dnia 02.03.2009r. Przedsiębiorstwo Komunikacji Samochodowej sp. z o.o. (zwane dalej PKS) wystąpiło do Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z wnioskiem o przyznanie zwrotu wydatków i wynagrodzenia w kwocie 2.445,10 zł za dozór w/w pojazdu umieszczonego na parkingu PKS na podstawie dyspozycji służby drogowej Komendy Miejskiej Policji. Policja, podnosząc, iż jej odpowiedzialność ograniczona jest tylko do sytuacji procesowych, a nie porządkowych, odmówiła bowiem zapłaty faktur i zwróciła je do Spółki. Jako podstawę wyliczenia opłaty za dozór wnioskodawca powołał umowę Nr U - 140/2006 z dnia 17.07.2006r. zawartą przez PKS sp. z o.o z Komendantem Policji. W uzasadnieniu wskazano, iż przedsiębiorstwo PKS Sp. z o.o. wyznaczone zostało na podstawie Zarządzenia Starosty z dnia 17.01.2007r. do usuwania, na polecenie Policji, pojazdów z drogi i prowadzenia dla nich parkingu strzeżonego – stosownie do przepisów art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005r. nr 108 poz. 908 ze zm.). Strona powołała się na art. 102 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. nr 229, poz. 1954 ze zm.) oraz uchwałę SN z dnia 19.06.2007r. sygn. akt III CZP 47/07, postanowienie SN z dnia 16.11.2008r. sygn. akt II CSK 284/08, wyroki NSA z dnia 08.09.2006r. sygn. akt I OSK 1184/05 i I OSK 1185/05, postanowienie SO w Krakowie z dnia 18.11.2008r. sygn. akt. II Ca 1415/08. Postanowieniem z dnia 14.05.2009r. znak: EGZ 74/4/2009 Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego odmówił przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] za okres od dnia 11.09.2006r. do dnia 19.03.2007r. w kwocie 2.445.10 zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, iż w obowiązującym stanie prawnym zobowiązanym do zapłaty należności za holowanie i parkowanie pojazdu do czasu nabycia własności przez Skarb Państwa jest osoba, która pojazd porzuciła z zamiarem wyzbycia się jego własności, nie zaś Skarb Państwa. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło PKS, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację i domagając się uchylenia tego rozstrzygnięcia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Powołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ przytoczył art. 130a ust. 1 4, 5, 6, 7, 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, § 6 ust. 4 oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. z 2002r. nr 134, poz. 1133 ze zm.), § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r. nr 50, poz. 449) oraz art. 102 § 2 cyt. ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając na uwadze treść powyższych przepisów Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż żaden z wymienionych wyżej aktów prawnych nie przenosi na Skarb Państwa praw i obowiązków dotychczasowego właściciela pojazdu, a tym samym nie nakłada obowiązku pokrycia wydatków za parkowanie pojazdu (jego dozór) za okres, kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem pojazdu. Podkreślono przy tym, iż wydanie pojazdu (przed upływem sześciomiesięcznego okresu parkowania) może nastąpić osobie wskazanej w zezwoleniu na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego lub właścicielowi (posiadaczowi) wskazanemu w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym) pojazdu, po okazaniu dowodu uiszczenia powyższej opłaty. Tak więc tylko te osoby zobowiązane są do uiszczenia opłat, o których mowa w art. 130a ust. 6 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Ustosunkowując się do § 1 ust. 1 w/w umowy z dnia 17 lipca 2007r. organ podkreślił, iż Skarb Państwa stał się właścicielem nieodebranego pojazdu, z mocy prawa, dopiero z chwilą upływu sześciomiesięcznego terminu liczonego od dnia usunięcia pojazdu. Z tego też względu jest zobowiązany do zwrotu niezbędnych wydatków za dozór pojazdu jedynie za okres od dnia kiedy stał się właścicielem pojazdu (z mocy prawa) do dnia odebrania go od dozorcy. Ponadto obowiązujące przepisy nie zawierają regulacji wskazującej na Skarb Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego jako podmiotu właściwego do zwrotu kosztów związanych z usunięciem pojazdu z drogi, a następnie z jego przechowywaniem na parkingu do czasu, kiedy Skarb Państwa stał się właścicielem nieodebranego pojazdu. Natomiast ustawodawca określa jedynie podmiot właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie nie może także mieć zastosowanie przepis § 4 ust. 3 w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 cyt. rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przepisie § 3 rozporządzenie to określa bowiem wprost klasyfikację ruchomości z podziałem na te, które stały się własnością Skarbu Państwa i te które nie stanowiły jego własności. Z kolei powołany przez Stronę § 4 ust. 3 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002r. jednoznacznie wskazuje, iż w przepisach dotyczących egzekucji z ruchomości prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela są takie jak prawa i obowiązki zobowiązanego. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż brak podstaw do orzeczenia przez organ właściwy do podjęcia rozstrzygnięcia o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa o wynagrodzeniu PKS za koszty holowania i parkowania za okres zanim pojazd przeszedł na własność Skarbu Państwa), za które ostatecznie odpowiedzialność poniesie właściciel pojazdu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na postanowienie organu II instancji wniosło PKS, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz § 3 ust. 2, § 4 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – przez ich niezastosowanie do ustalonego stanu faktycznego sprawy, co miało wpływ na jej wynik. Zdaniem skarżącego pomiędzy właścicielem pojazdu a Spółką wyznaczoną przez starostę do prowadzenia parkingu dla pojazdów usuwanych z drogi w trybie art. 130a ustawy Prawo o ruchu drogowym zachodzi stosunek administracyjnoprawny, u którego podstaw leżą władcze działania organów administracji publicznej takie jak: wyznaczenie spółki przez Starostę do prowadzenia parkingu, dyspozycja usunięcia pojazdu, powiadomienie właściciela pojazdu o przepadku pojazdu na własność Skarbu Państwa w razie nieodebrania pojazdu w terminie, zezwolenie administracyjne na wydania pojazdu uzależnione od zapłaty wynagrodzenia. Wynikające stąd obowiązki dla jednostki prowadzącej parking mają zatem charakter zadań publicznych, którym właściciel parkingu musi się poddać. Ze względu na powyższe dochodzenie przez dozorcę należności z tytułu przechowywania pojazdu może odbywać się wyłącznie na drodze administracyjnej (co potwierdza pośrednio przedstawione w zażaleniu orzecznictwo). Natomiast podstawę do wydania postanowienia w przedmiocie zwrotu wydatków za parkowanie pojazdów stanowi przepis art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz przepisy § 3 ust 2, § 4 ust 1 pkt 3 w związku z § 4 ust 3 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów dnia 23 kwietnia 2002r. Przepis art. 102 § 2 znajduje zastosowanie do naczelnika urzędu skarbowego jako organu egzekucyjnego w odniesieniu do przechowywania określonych ruchomości na podstawie § 4 ust 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie rozciągnięcia przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zdaniem skarżącego wydanie przez naczelnika urzędu skarbowego postanowienia o zwrocie koszów dozoru ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa nie oznacza, że obowiązek ponoszenia tych kosztów przechodzi z właściciela ruchomości na Skarb Państwa. Zgodnie z art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym koszt usuwania pojazdu z drogi ponosi jego właściciel. Zobowiązanym pozostaje zatem właściciel parkowanego pojazdu, który powinien być wymieniony w przedmiotowym postanowieniu, skoro przysługuje mu zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego. Tym samym koszty dozoru poniesie ostatecznie właściciel pojazdu, a wydane przez naczelnika urzędu skarbowego postanowienie o zwrocie wydatków będzie stanowić tytuł prawny do wyegzekwowania, w trybie administracyjnym, należności od właściciela pojazdu. Odnosząc się do w/w umowy z dnia 17 lipca 2007r. strona podniosła, że nie ma ona zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż dotyczy zabezpieczenia pojazdów przez Policję dla celów procesowych (dowodowych). Tymczasem samochód, z którego parkowaniem wiąże się przedmiotowy spór, zholowany został na parking PKS w ramach czynności porządkowych Policji drogowej podjętych na podstawie obwiązującego wówczas przepisu art. 130a ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Skarżący wyraził pogląd, iż niedopuszczalna jest sytuacja, w której spółka prawa handlowego, wykonując narzucone jej obowiązki publiczne, zmuszona jest ponosić związane z tą działalnością straty finansowe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, przy czym sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego postanowienia w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa materialnego, czy też procesowego, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca spółka domagała się przyznania zwrotu wydatków i wynagrodzenia od Skarbu Państwa za dozór przedmiotowego pojazdu za okres od dnia 11.09.2006r. do dnia 19.03.2007r.( k. 11 i 13 akt sprawy - wniosek z 2.03.2009r. i pismo z dnia 14.04.2009r.). Natomiast w zażaleniu na postanowienie organu I instancji skarżąca dodatkowo podniosła, iż wydanie postanowienia w przedmiocie zwrotu kosztów holowania i wynagrodzenia za parking przedmiotowego pojazdu za okres od dnia zatrzymania pojazdu przez Policję do dnia, w którym pojazd, nieodebrany przez właściciela, z upływem 6 miesięcy przeszedł na własność Skarbu Państwa z mocy prawa - po jego uprawomocnieniu, stanowiłoby podstawę do egzekucji administracyjnej przyznanych kwot od właściciela pojazdu. Decyzją z dnia [...] znak: [...] Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu marki [...], będącego własnością M. S. Zasadniczy spór pomiędzy stronami sprowadza się do: 1/ ustalenia podmiotu zobowiązanego do zwrotu wydatków i wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres poprzedzający przejście pojazdu na własność Skarbu Państwa, a w szczególności ustalenia czy jest nim Skarb Państwa, 2/ kompetencji organu I instancji – naczelnika urzędu skarbowego do wydania orzeczenia w sprawie wysokości kosztów dozoru pojazdu przed przejściem ruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Wbrew zarzutom skarżącej spółki stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jest prawidłowe. Trafnie organ wskazuje, iż Skarb Państwa nie jest zobowiązany do pokrycia zwrotu kosztów holowania i wynagrodzenia za parking przedmiotowego pojazdu za okres kiedy nie był jeszcze jego właścicielem, tj. za okres pierwszych 6 miesięcy. Nie można także zgodzić się ze skarżąca spółką, że po zakończeniu postępowania administracyjnego w przedmiocie przejęcia na rzecz Skarbu Państwa nieodebranego pojazdu, nowy właściciel tzn. Skarb Państwa jest zobowiązany do zapłaty należności za przechowywanie pojazdu za okres poprzedzający jego przejęcie. Pomimo bowiem, iż stosunki łączące osobę będącą właścicielem pojazdu, Skarb Państwa, oraz podmiot prowadzący parking mają charakter administracyjno - prawny, to jednak sama utrata własności przez dotychczasowego właściciela, oraz jej nabycie przez Skarb Państwa należy oceniać z punktu widzenia przepisów prawa cywilnego, gdyż instytucja ta ma charakter cywilnoprawny. Wprawdzie wskazane w postanowieniu organu I instancji przepisy art. 130a ust. 11 pkt 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów, utraciły moc obowiązującą w dniu 12 czerwca 2009r., gdyż zostały uznane za niekonstytucyjne na podstawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008r. sygn. akt P 4/06, to okoliczność ta nie ma znaczenia w przedmiotowej sprawie. Jednocześnie w w/w wyroku Trybunał orzekł iż art. 130a ust. 10 ustawy w zakresie w jakim dopuszcza odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu jest niezgodny z Konstytucją RP. Na gruncie sprawy niniejszej nie budzi wątpliwości, iż w obrocie prawnym istnieje ostateczna, deklaratoryjna decyzja z dnia [...], znak: [...], którą Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego orzekł o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego pojazdu. Stosownie do art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.),pojazd obligatoryjnie jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadkach: 1/pozostawienia go w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu; 2/ nieokazania przez kierującego dokumentu stwierdzającego zawarcie umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu lub stwierdzającego opłacenie składki tego ubezpieczenia; 3/ przekroczenia wymiarów, dopuszczalnej masy całkowitej lub nacisku osi określonych w przepisach ruchu drogowego. Z kolei ust. 2 tego artykułu wskazuje fakultatywne przesłanki do usunięcia pojazdu z drogi na koszt właściciela, tj. gdy: 1/ kierowała nim osoba: a) znajdująca się w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu, b) nieposiadająca przy sobie dokumentów uprawniających do kierowania lub używania pojazdu; 2/ stan techniczny pojazdu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego, powoduje uszkodzenie drogi albo narusza wymagania ochrony środowiska. Decyzję o przemieszczeniu lub usunięciu pojazdu z drogi w sytuacjach wyżej wskazanych podejmuje policjant lub strażnik gminny (miejski), natomiast usunięcia pojazdu dokonuje jednostka wyznaczona przez starostę, która umieszcza pojazd na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Wysokość opłat ustala rada powiatu, a wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia tych opłaty (art. 130a ust. 4, 5a-c, 6 i 7 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). Obowiązujące w dacie orzekania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego o przejęciu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz.U. z 2002r. Nr 134, poz. 1133 ze zm.) w § 6 ust. 4 wymienia jako uprawnionego do odbioru pojazdu - osobę wskazaną w zezwoleniu na odbiór pojazdu z parkingu strzeżonego lub właściciela (posiadacza) wskazanego w dowodzie rejestracyjnym (pozwoleniu czasowym) pojazdu. Z kolei przepis § 8 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 sierpnia 2002r. w sprawie usuwania pojazdów, obowiązujący w dacie wydawania przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego decyzji z dnia [...], znak: [...] stanowił, że o przejęciu na rzecz Skarbu Państwa orzekał naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego. Przed wydaniem orzeczenia należało powiadomić właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w sprawie przejęcia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Stosownie do art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym pojazd usunięty w trybie wyżej wskazanym i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. O przejęciu na rzecz Skarbu Państwa tej ruchomości orzekał naczelnik właściwego urzędu skarbowego, który przed wydaniem takiego orzeczenia powiadamiał właściciela pojazdu o wszczęciu postępowania w tym zakresie (§ 8 ust. 1 w/w rozporządzenia). Jak trafnie wskazuje organ odwoławczy orzeczenie to miało charakter deklaratoryjny, gdyż jedynie stwierdzało o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w momencie wystąpienia zdarzenia, z którym ustawa - Prawo o ruchu drogowym wiązało to przejście. Takie brzmienie tych przepisów oznacza, iż nabycie własności przez Skarb Państwa w sytuacji o jakich w nich mowa ma charakter pierwotny, a więc bez obciążeń. Skoro zatem nie występuje w takiej sytuacji następstwo prawne, to nie można uznać, by nowy właściciel - Skarb Państwa był zobowiązany do zapłaty należności objętej wnioskiem za okres sprzed nabycia własności przedmiotowego pojazdu. Trzeba bowiem wyraźnie podkreślić, iż nowy właściciel – Skarb Państwa w istocie wstępuje w taki stosunek administracyjny, jaki łączył właściciela pojazdu z podmiotem prowadzącym parking. Mając na uwadze jednak pierwotny sposób nabycia własności pojazdu (art. 130a ust. 10 ustawy) - wstąpienie w ten stosunek administracyjny przez nowego właściciela odnosi skutek tylko "na przyszłość", nie powodując przejęcia istniejących już zobowiązań dotychczasowego właściciela względem podmiotu prowadzącego parking ( por. np. wyrok WSA w Gdańsku z 20.08.2008r. sygn. akt. III SA /Gd 172/08). W konsekwencji powyższych okoliczności stwierdzić wypada, iż terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów holowania pojazdu i wynagrodzenia za parking jest moment, w którym upłynął 6 - miesięczny okres liczony od usunięcia pojazdu ( por. wyrok NSA z 21.02.2007r. sygn. akt. 1765/06). Objęte sporem żądanie za okres pierwszych 6 miesięcy nie znajduje także oparcia w art. 102 § 2, ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2005r., nr 229, poz. 1954 ze zm.) znajdującego się w rozdziale 6 działu II, zgodnie z którym organ egzekucyjny przyzna, na żądanie dozorcy, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1. Zgodnie z dyspozycją § 3 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002r. Nr 50, poz. 449) do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa na podstawie prawomocnego orzeczenia przepadku przedmiotów, wydanego w postępowaniu karnym, w postępowaniu w sprawach o przestępstwa i wykroczenia skarbowe, w postępowaniu administracyjnym, w postępowaniu cywilnym oraz w postępowaniu w sprawach o wykroczenia, stosuje się przepisy działu II rozdziału 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, dotyczące przechowywania, oszacowania i sprzedaży. Wbrew twierdzeniom skarżącej w sprawie niniejszej nie może mieć zastosowanie przepis § 4 ust. 3 w związku z § 4 ust. 1 pkt 3 powołanego wyżej rozporządzenia. Co prawda § 4 ust. 1 pkt 3 tego rozporządzenia uznaje naczelnika urzędu skarbowego za organ likwidacyjny i nakazuje stosować do niego odpowiednio przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące organu egzekucyjnego, to treść § 3 tego rozporządzenia nakazuje jednak stosownie tych przepisów tylko do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa. Trzeba zgodzić się z organem odwoławczym, iż w/w rozporządzenie w § 3 określa wprost klasyfikację ruchomości z podziałem na te, które stały się własnością Skarbu Państwa i te które nie stanowiły jego własności. W sprawie niniejszej przepisy działu II rozdziału 6 ustawy mają zastosowanie do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa. Słusznie także organ wskazuje, iż zarówno ustawa - Prawo o ruchu drogowym jak i ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wyraźnie oddzielają moment w jakim ruchomość staje się własnością Skarbu Państwa lub Skarb Państwa jest jedynym dysponentem tej ruchomości. Tym samym wyznaczają moment w którym Skarb Państwa ponosi pełną odpowiedzialność za ruchomości, a także staje się ich dysponentem lub właścicielem. Podkreślenia wymaga, iż zgodnie z § 4 ust. 3 rozporządzenia - przepisy działu II rozdziału 6 ustawy dotyczące zobowiązanego stosuje się do właściciela ruchomości niestanowiącej własności Skarbu Państwa lub właściciela ruchomości przed przejęciem jej na własność Skarbu Państwa. Trafnie zatem podnosi organ odwoławczy, iż przepis ten jednoznacznie wskazuje, że w przepisach dotyczących egzekucji z ruchomości prawa i obowiązki dotychczasowego właściciela są takie jak prawa i obowiązki zobowiązanego, przy czym przepisy te jednak nie wskazują na naczelnika urzędu skarbowego jako organ, który byłby władny wydać orzeczenie w sprawie wysokości kosztów holowania i parkowania pojazdu przed przejściem ruchomości na rzecz Skarbu Państwa. Tym samym brak podstaw prawnych do przyjęcia stanowiska, na co słusznie zwraca uwagę organ odwoławczy, iż to organ I instancji orzekający w sprawie niniejszej jest właściwy do orzekania w zakresie kosztów holowania i parkowania pojazdu za okres zanim pojazd przeszedł na własność Skarbu Państwa. Rozwiązań takich nie przewidują bowiem ani ustawa - Prawo o ruchu drogowym ani rozporządzenia wykonawcze do tej ustawy. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.