II SA/Ke 56/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 marca 2012r. sprawy ze skargi Zakładu A. S.A. z siedzibą w D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję wydaną w dniu [...] z upoważnienia Wójta Gminy D., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na: budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przynależną infrastrukturą techniczną oraz zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej na działkach nr 2150/12, 2150/15, 2150/13 i 2150/14 położonych przy drodze powiatowej w D.. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że T. R. złożył wniosek dotyczący zamiaru realizacji małego parterowego budynku mieszkalnego. Rozpatrując ten wniosek organ II instancji uznał, że organ I instancji udowodnił przesłanymi dokumentami wypełnienie wszystkich warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zwanej dalej ustawą o planowaniu (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), od których łącznego spełnienia zależy wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W szczególności spełniony został wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przeprowadzona przez organ I instancji w trybie § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164/03 poz. 1588) wykazała bowiem, że w obszarze analizowanym znajduje się zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna stanowiąca o kontynuacji funkcji. Dzięki temu możliwe było określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W oparciu o tę analizę organ I instancji ustalił następujące parametry dla nowej zabudowy: linia zabudowy – w odległości 10,0 m od krawędzi drogi powiatowej i 14 m od krawędzi drogi wojewódzkiej, wskaźnik powierzchni zabudowy – 0,15 %, szerokość elewacji frontowej – 6,5 m z tolerancją do 10 %, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej - 5,5 m z tolerancją do 10 %, geometria dachu – dach dwuspadowy o kącie nachylenia od 25 do 35 stopni, z tolerancją do 10 %, kierunek kalenicy – równoległy do frontu działki. Organ II instancji dalej wyjaśnił , że projekt decyzji sporządziła osoba wpisana na listę samorządu zawodowego urbanistów i architektów. Wydana przez organ I instancji decyzja została poprzedzona uzgodnieniami z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 powołanej ustawy oraz zawiera elementy wymagane przepisem art. 54 ustawy o planowaniu. Ponieważ więc decyzja organu I instancji nie narusza przepisów ustawy o planowaniu, ani przepisów odrębnych, to brak jest podstaw do jej uchylenia. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, że na etapie ustalania warunków zabudowy badany jest jedynie dostęp terenu inwestycji do drogi publicznej. Warunek ten został w sprawie spełniony, ponieważ do wniosku została dołączona decyzja Zarządu Dróg Powiatowych w S. zawierająca zgodę na budowę zjazdu. Konkretne usytuowanie planowanej inwestycji, w tym także tego zjazdu badane będzie jednak na etapie ewentualnego ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę. Brak przy tym zgody właściciela działki sąsiedniej na budowę zjazdu nie stanowi podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy, bowiem o możliwości lokalizacji zjazdu decyduje zarządca drogi, z której przewidziano zjazd. Powołując treść art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym organ stwierdził, że odmowa ustalenia warunków zabudowy możliwa jest jedynie w sytuacji wskazania sprzeczności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Sprzeczności takiej jednak w sprawie nie wykazano. Skargę na tę decyzję złożyły Zakłady "D." S. A. w D. wnosząc o jej uchylenie w całości i zarzucając: 1. rozbieżność pomiędzy wnioskiem T. R. a decyzją organu I instancji polegającą na tym, że wniosek dotyczył wyłącznie działek nr ewid. 2150/12 i 2150/15 położonych w D., a nie dotyczył dodatkowo działek nr 2150/13 i 2150/14 objętych decyzją, 2. brak precyzyjnego powołania przepisów prawa materialnego w oparciu o które decyzja została wydana; wskazywanie przepisów art. 52 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o planowaniu stwarza obowiązek ustalenia lokalizacji inwestycji również z uwzględnieniem postanowień art. 52 ust. 2 pkt. 2, a wnioskodawca nie był w stanie wykazać szeregu okoliczności i warunków wskazanych w tym przepisie, np. sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, 3. naruszenie art. 61 ustawy o planowaniu poprzez niespełnienie przynajmniej kilku warunków umożliwiających uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, co bezpośrednio wynika z załączonych do sprawy dokumentów i zarzutów zgłaszanych przez skarżącą, 4. naruszenie przepisów odrębnych godzących w uzasadnione interesy osób trzecich. W uzasadnieniu skargi podtrzymano zarzuty zgłoszone w toku postępowania. Autor skargi wyjaśnił, że skarżącej spółce na nieruchomości objętej decyzją przysługuje służebność przejazdu przez działki nr 2150/9 i 2150/8, (z których to działek wyodrębniono działki nr 2150/12 i 2150/15), pasem drogi szerokości 3 metrów biegnącym wzdłuż ulicy N., następnie skręcającym w kierunku Sandomierza do parkingu. Zakładając, że oznaczenie tej służebności przejazdu zostało zaproponowane przez wnioskodawcę linią przerywaną, należy uznać, że takie rozwiązanie narusza przepisy ppoż, ponieważ odcina tył budynku wielomieszkaniowego od możliwości dojazdu dużych i średnich jednostek straży pożarnej. Ponadto proponowana droga służebna znacznie utrudni dojazd pracowników skarżącej Spółki na teren parkingu zakładowego, a jednocześnie będzie stanowić dużą uciążliwość dla mieszkańców bloku. Wskazane usytuowanie wjazdu koliduje z interesami spółki, gdyż w jego bezpośredniej odległości znajduje się stacja transformatorowa niskiego napięcia zasilająca przyległe posesje, a uprzednio również D. S.A. Nie jest wykluczone, że w przyszłości zasilanie Spółki również będzie odbywało się z tego punktu, co ewentualnie uniemożliwi proponowana lokalizacja wjazdu. Ponadto miejsce proponowanego wjazdu położone w niewielkiej odległości od skrzyżowania, stanowi zagrożenie dla ruchu na drodze powiatowej i wojewódzkiej. Za zupełnie niezrozumiałe autor skargi uznał projektowanie linii zabudowy na linii przebiegu nitki kanalizacji odprowadzającej nieczystości ze Szkoły Podstawowej w D. oraz przyległych posesji. W przypadku bowiem zabudowy w zakładany sposób, usuwanie jakichkolwiek awarii w tej części będzie całkowicie niemożliwe. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do pierwszego zarzutu skargi Kolegium wyjaśniło, że choć istotnie omyłkowo organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania jedynie na terenie działek nr ewid. 2150/12 i 2150/15, to jednak omyłkę tą zauważył i skutecznie wyeliminował w toku postępowania poprzez sporządzenie projektu decyzji dla wszystkich czterech działek, uzgodnienie inwestycji planowanej na wszystkich tych działkach, a także zawiadomienie stron o ukończeniu postępowania dotyczącego wszystkich działek. Odnośnie zarzutu dotyczącego niewłaściwego przebiegu drogi służebnej organ wyjaśnił, że inwestor, zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy o planowaniu wskazał jedynie linie rozgraniczające teren inwestycji, których przebieg pomija linie rozgraniczające drogę konieczną. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Ponadto w skardze nie znalazły się żadne zarzuty dotyczące wadliwych bądź niekompletnych ustaleń faktycznych. Dlatego organy administracji zasadnie orzekały w oparciu o tak ustalony stan faktyczny. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy o planowaniu. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powodował, że ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy dla zamierzeń inwestycyjnych zgłoszonych we wniosku T. R., wymagał wydania decyzji. Takiej decyzji wymagają bowiem przedsięwzięcia pociągające za sobą zmianę zagospodarowania terenu (art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu), do jakich niewątpliwie należy planowana budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przynależną infrastrukturą techniczną oraz zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu, decyzję o warunkach zabudowy wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Spośród tych uzgodnień koniecznymi w niniejszej sprawie ze względu na jej przedmiot były uzgodnienia o jakich mowa w art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu, tj. uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi - w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego drogi wojewódzkiej i powiatowej. Takie uzgodnienia w formie postanowienia Zarządu Dróg Powiatowych w S. oraz niezajęcia stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie do Zarządu Dróg Wojewódzkich (art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu) – zostały dokonane. W piśmie Starosty Sandomierskiego z dnia 15 lipca 2011 r. wyjaśniono natomiast, że ponieważ działki oznaczone numerami nr 2150/12, 2150/13, 2150/14 i 2150/15 sklasyfikowane są w ewidencji gruntów jako tereny przemysłowe Ba, nie podlegają uzgodnieniu o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu dotyczącym ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. W sprawie zostały również łącznie spełnione warunki o jakich mowa w przytoczonym art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu. Wykazała to analiza przeprowadzona w trybie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164/2003 poz. 1588), stanowiąca załącznik do decyzji organu I instancji i integralną jej część. Ustalone na podstawie tej analizy parametry nowej zabudowy nie były w istocie kwestionowane. Za zarzut w stosunku do nich, a także za zarzut co do niespełnienia któregokolwiek z warunków wydania decyzji o warunkach zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 – 5 ustawy o planowaniu, nie może być uznane powołanie się w skardze na naruszenia tego przepisu i przytoczenie całej jego treści bez wskazania, który z przytoczonych przepisów został naruszony i w jaki sposób. W tym zakresie można więc jedynie stwierdzić, że decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza tego przepisu, ponieważ występuje kontynuacja funkcji, możliwe było ustalenie parametrów nowej zabudowy na podstawie wskaźników z obszaru analizowanego, teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, istniejące bądź projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze, a decyzja jest też zgodna z przepisami odrębnymi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie podważają one legalności kontrolowanej decyzji. Sąd nie stwierdził rozbieżności pomiędzy wnioskiem T. R., a decyzją organu I instancji co do zasięgu terenu objętego wnioskiem i decyzją. Aczkolwiek istotnie pierwotne brzmienie wniosku T. R. z dnia 8 lutego 2011 r. o ustalenie warunków zabudowy, a także zawiadomienia stron z dnia 10 maja 2011 r. o wszczęciu postępowania, dotyczyło inwestycji planowanej na dwóch tylko działkach oznaczonych numerami 2150/12 i 2150/15, to jednak wniosek został uzupełniony o dwie kolejne działki nr 2150/13 i 2150/14, a wszystkie czynności dokonywane w sprawie od tej daty, tj. sporządzenie projektu decyzji, zwrócenie się do właściwych organów o uzgodnienie tego projektu, zawiadomienie stron na podstawie art. 10 § 1 kpa o zebraniu dowodów i materiałów wystarczających do wydania decyzji, wreszcie wydanie decyzji przez organ I i II instancji – dotyczyły warunków zabudowy dla inwestycji planowanej na wszystkich czterech działkach oznaczonych numerami 2150/12 i 2150/15, 2150/13 i 2150/14. Nie może przy tym być wątpliwości, że wniosek strony o ustalenie warunków zabudowy może w toku postępowania podlegać modyfikacjom również co do usytuowania planowanej inwestycji. Warunkiem uwzględnienia takiego zmienionego wniosku jest jednak dokonanie wszystkich istotnych czynności postępowania w stosunku do zmodyfikowanego wniosku. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co wykazano powyżej. Odnosząc się do drugiego zarzutu skargi dotyczącego braku precyzyjnego powołania przepisów prawa materialnego w oparciu o które decyzja została wydana należy zauważyć, że sam zarzut został sformułowany mało precyzyjnie, gdyż (z wyjątkiem jednej okoliczności, która zostanie omówiona poniżej) bez wskazania, których okoliczności i warunków wskazanych w art. 52 ust. 2 pkt. 2 ustawy o planowaniu, wnioskodawca nie był w stanie wykazać. Odnośnie jedynego wskazanego w skardze wymogu, który w ocenie autora skargi nie został wykazany we wniosku, tj. braku określenia sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, należy zauważyć, że wniosek T. R. spełniał wymóg określony w art. 52 ust. 2 pkt. 2 lit. a). ustawy o planowaniu. Zgodnie z tym przepisem wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać między innymi charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków. Wbrew omawianemu zarzutowi skargi, w punkcie IV wniosku określającym "Przewidywane orientacyjne zapotrzebowanie na media i sposób oddziaływania inwestycji na środowisko", znalazło się wskazanie proponowanego sposobu odprowadzenia ścieków socjalno-bytowych, tj. do istniejącego kolektora. Stwierdzenia takiego nie podważa również odnotowanie proponowanego sposobu odprowadzania ścieków w błędnym wierszu formularza wniosku dotyczącym przewidywanej ilości ścieków, zamiast przewidywanego sposobu ich odprowadzania lub oczyszczania. Przytoczone sformułowanie wniosku nie pozostawia bowiem wątpliwości co do tego, czego dotyczy. Należy dodać, że zaproponowany we wniosku sposób odprowadzenia ścieków został zaakceptowany przez dysponenta wskazanego we wniosku kolektora C kanalizacji sanitarnej, tj. Gminę D. (pismo k. 55). Dokonując z urzędu kontroli zaskarżonej decyzji w granicach sprawy, a nie tylko w granicach skargi (art. 134 §1 p.p.s.a.), Sąd nie stwierdził braku żadnego z elementów wniosku określonych w art. 52 ust. 2 ustawy o planowaniu. Oceniając zarzut naruszenia art. 61 ustawy o planowaniu, powiązany z nim zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwanego dalej rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r. (Dz. U. Nr 164/03 poz. 1588 ze zm.) oraz zarzut naruszenia przepisów odrębnych godzących w uzasadnione interesy osób trzecich, należy podzielić pogląd organu, że brak skonkretyzowania, których przepisów dotyczy, uniemożliwia szczegółowe odniesienie się do niego. Można więc jedynie powtórzyć, że również w ocenie Sądu decyzja ustalająca warunki zabudowy nie narusza wskazanych przepisów, ponieważ przewidziane w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu warunki zostały łącznie spełnione, jak również Sąd nie stwierdził naruszenia wymagań dotyczących nowej zabudowy, określonych w powołanym rozporządzeniu, czy też naruszenia przepisów odrębnych. Przekonuje o tym również poniższa analiza szczegółowych zarzutów zawartych w uzasadnieniu skargi. Odnośnie zarzucanej kolizji przebiegu przysługującej skarżącej spółce służebności przejazdu pasem drogi o szerokości 3 metrów biegnącym wzdłuż ulicy N., następnie skręcającej w kierunku Sandomierza do parkingu, z interesami pracowników skarżącego dojeżdżających do parkingu zakładowego, z interesami mieszkańców bloku, a także z przepisami ppoż. należy zauważyć, że zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję określającą linie rozgraniczające teren inwestycji, który to teren nie obejmują drogi służebnej. W decyzji tej nie występuje więc żadna kolizja pomiędzy określonymi w niej warunkami zabudowy, a drogą służebną. Zarzucana kolizja przebiegu tej drogi z interesami wskazanych w skardze podmiotów, nie może natomiast być przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie. Przede wszystkim należy zauważyć, że to nie decyzja o warunkach zabudowy, ani tym bardziej wniosek strony o ich ustalenie, determinuje trasę ustanowionej służebności przejazdu. Skoro służebność ta będąca ograniczonym prawem rzeczowym (art. 244 § 1 kc), została ustanowiona w zgodzie z art. 245 § 2 zd. 2 kc w akcie notarialnym, to w tym akcie, a nie we wniosku o warunki zabudowy, czy też w decyzji ustalającej warunki zabudowy nieruchomości, na której jest ustanowiona, należy poszukiwać wskazówek co do szczegółowego usytuowania ustanowionej służebności. W razie sporu natomiast co do usytuowania tej służebności, właściwym do rozstrzygnięcia takiej sprawy cywilnej będzie sąd powszechny. Odnośnie zarzutu zagrożenia kolizji proponowanego wjazdu na działkę objętą zaskarżoną decyzją z istniejącą stacją transformatorową niskiego napięcia należy zauważyć, że wjazd ten nie koliduje ze stacją, ani też z możliwością dojazdu do niej, ponieważ jest położony obok niej. Poza tym z pisma PGE Dystrybucja S.A. Oddział Rzeszów Rejon Dystrybucji Energii Tarnobrzeg z dnia 3 sierpnia 2011 r. skierowanego do T. R. wynika, że zostały podjęte czynności mające na celu zaprojektowanie zjazdu do stacji trafo zlokalizowanej w D. przy ulicy N., co dodatkowo potwierdza brak podnoszonej kolizji. Ponadto trzeba dodać, że skarżąca Spółka nie korzysta obecnie z wskazanej stacji transformatorowej, w związku z czym nie ma ani interesu prawnego, ani nawet faktycznego, aby podnosić zarzuty dotyczące jakichkolwiek ewentualnych kolizji planowanego w zaskarżonej decyzji wjazdu z usytuowania tej stacji. Niezasadne są również zarzuty dotyczące domniemanego zagrożenia, jakie ma przynosić usytuowanie projektowanego wjazdu dla ruchu na położonych obok przedmiotowej działki drogach powiatowej i wojewódzkiej. Usytuowanie wjazdu na działkę inwestora zostało bowiem zaaprobowane przez zarządców obu sąsiadujących dróg w drodze uzgodnienia dokonanego przez organ I instancji w trybie art. 53 ust. 4 pkt. 9 i ust. 5 ustawy o planowaniu. Ponadto T. R. uzyskał w dniu 12 lutego 2011 r. decyzję Zarządu Dróg Powiatowych w S., w której na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. Nr 19/07poz. 115 ze zmianami), wyrażono zgodę na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu indywidualnego z drogi powiatowej nr 0754T w D. na działkę nr ewid. 2150/15 na czas nieokreślony. Ponieważ celem wskazanego uzgodnienia jest przede wszystkim zabezpieczenie wymogów bezpieczeństwa ruchu na drogach publicznych, nie można zaakceptować twierdzenia skargi, że te wymogi nie zostały uwzględnione przez organy wyspecjalizowane w sprawach dotyczących zarządu drogami publicznymi. Ostatni zarzut skargi dotyczący zaprojektowania linii zabudowy nad linią przebiegu nitki kanalizacyjnej, również nie mógł wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Wymóg ustalenia poszczególnych parametrów nowej zabudowy, w tym i linii zabudowy, wynika z art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i z § 4 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r. Należy jednak pamiętać, że wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy w przypadku braku planu miejscowego w sposób zgodny z § 4 rozporządzenia, nie oznacza konieczności zlokalizowania planowanej inwestycji wzdłuż tej linii, oznacza bowiem wytyczenie w tym zakresie potencjalnego terenu inwestycji, stanowiącego część nieruchomości inwestora, znajdującą się po przeciwnej stronie linii zabudowy, niż pas drogowy. Prawem inwestora jest natomiast wybór miejsca planowanej inwestycji na tym terenie. Linia zabudowy nie jest jedyną linią, wzdłuż której mogą być wzniesione fronty budynków, lecz jedynie granicą tej części nieruchomości inwestora, która znajduje się po przeciwnej stronie linii zabudowy niż pas drogowy, linia ta wyznacza maksymalne zbliżenie budynku do pasa drogowego, określa więc nieprzekraczalną granicę terenu ewentualnych inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 967/07, Lex nr 488289; wyrok NSA z dnia 8 lipca 2008 r., sygn. akt II OSK 789/07, Lex nr 447867). Z przedstawionych wywodów wynika, że zaprojektowanie nieprzekraczalnej linii zabudowy nad linią przebiegu nitki kanalizacyjnej, w żadnym razie nie oznacza, że planowany do wybudowania budynek mieszkalne, będzie zlokalizowany w sposób kolidujący z przebiegiem linii kanalizacyjnej. Szczegółowe usytuowanie tego budynku zostanie bowiem określone w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę po przeprowadzeniu postępowania, w którym stronom będzie przysługiwało prawo ochrony ich uzasadnionych interesów. Dlatego też zastrzeżenia zawarte w końcowej części skargi dotyczące rzekomego naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich odnośnie miejsca usytuowania planowanej zabudowy na poszczególnych objętych wnioskiem działkach ewidencyjnych, nie mogły zostać uwzględnione. Ponadto należy zauważyć, że zawarte w tej części skargi wątpliwości i zastrzeżenie, nie zostały w żaden sposób sprecyzowane, ani uzasadnione, co uniemożliwia Sądowi ich ocenę. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.