II SA/Ke 560/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Chobian po rozpoznaniu w dniu 21 września 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. K. na czynność Starosty z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 4 maja 2010r. R. K. wezwał Starostę do zapłaty kwoty 425 zł stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą 500 zł zapłaconą za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki Volkswagen, a kwotą 75 zł określoną za wydanie karty pojazdu. Jako podstawę swojego żądania R. K. wskazał postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu z dnia 10 grudnia 2007r. oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r. stwierdzające niezgodność rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym i art. 217 Konstytucji RP. Pismem z dnia [...] Starosta odmówił R. K. zwrotu naliczonej opłaty za wydanie karty pojazdu wskazując, że brak jest ku temu podstaw prawnych. Skargę na powyższą czynność skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem organu wniósł R. K. w dniu 18 maja 2010r. W uzasadnieniu domagał się on zwrotu kwoty 425 zł, twierdząc, że została ona pobrana niezgodnie z przepisami. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na nie dopełnienie przez skarżącego obowiązku wynikającego z art. 52 § 3 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził swą niewłaściwość i przekazał skargę R. K. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K., jako sądowi właściwemu miejscowo do jej rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga dotyczy zwrotu części opłaty pobranej za wydanie karty pojazdu, należy zatem do sprawy z zakresu administracji publicznej, gdyż odnosi się do obowiązku publicznoprawnego wynikającego z przepisu prawa. Zaskarżone pismo Starosty, stanowi więc akt administracyjny indywidualny w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej P.p.s.a., na który przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Natomiast jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, a taka sytuacja zachodzi w rozpatrywanym przypadku, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a. można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Zatem warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akt Starosty z dnia [...], było uprzednie wystąpienie przez R. K. do organu w terminie czternastu dni z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W niniejszej sprawie, zarówno z treści skargi, jak i z akt administracyjnych oraz odpowiedzi na skargę wynika, że po otrzymaniu ww. aktu skarżący nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa. Dlatego uznać należy, że w świetle przywołanych przepisów wniesiona skarga jest niedopuszczalna i jako taka, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., podlega odrzuceniu.