II SA/Ke 561/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2023 r. sprawy ze skargi P. S.A. na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 26 lipca 2023 r., znak: IR.I.7840.4.55.2023 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Świętokrzyskiego na rzecz P. S.A. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Ke 561/23 Uzasadnienie Decyzją z 26 lipca 2023 r., znak: IR.1.7840.4.55.2023, Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania P. S.A. , utrzymał w mocy wydaną w postępowaniu wznowieniowym decyzję Starosty Kieleckiego nr 441/2023 z 4 kwietnia 2023 r., znak: B-I.6740.35.20.2020 uchylającą własną decyzję ostateczną nr 1107/2020, z 22 czerwca 2020 r., znak: B-I.6740.35.20.2020 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. i W. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, zbiornika na ścieki, na działce nr ewid. [...], obręb Ł., gmina Ł., gdyż po przeprowadzeniu postępowania strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D. i W. K., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, zbiornika na ścieki na działce nr ewid. [...], obręb Ł., gmina Ł . Z akt administracyjnych wynika, że wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną na wstępie ostateczną decyzją Starosty Kieleckiego z 22 czerwca 2020 r., nr 1107/2020, złożył do Starostwa Kieleckiego w dniu 14 sierpnia 2020 r. P. Sp. z o.o. . Postanowieniem z 10.09.2020 r. znak: B-I.6740.35.20.2020 Starosta Kielecki wznowił postępowanie w niniejszej sprawie. W toku postępowania wydawane były rozstrzygnięcia organów administracyjnych jak również zapadły wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z 3 czerwca 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 178/22; z 23 sierpnia 2022 r. sygn. akt II SA/Ke 178/22. W rezultacie podjętych działań decyzją z 4 kwietnia 2023 r., znak: B- 1.6740.35.20.2020 Starosta Kielecki na podstawie art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa uchylił własną decyzję ostateczną z 22 czerwca 2020 r., nr 1107/2020, zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. i W. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, zbiornika na ścieki, na działce nr ewid. [...], obręb Ł., gmina Ł. oraz orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu D. i W. K., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, zbiornika na ścieki na działce nr ewid. [...], obręb Ł., gmina Ł. Zgodnie ze stanowiskiem organu decyzją Marszałka Województwa Świętokrzyskiego zmieniono koncesje na wydobywanie wapieni dewońskich dla P. Sp. z o.o., w wyniku której teren górniczy obejmuje działkę inwestora nr ewid. [...]. W konsekwencji Spółka posiadając przymiot strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane ("Pb"), nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z 22 czerwca 2020 r. W odwołaniu od decyzji Starosty Kieleckiego z 4 kwietnia 2023 r., P. S.A. wniosła o jej uchylenie oraz odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego D. i W. K., bądź przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzucając naruszenie: art. 151 § 1 pkt 2 Kpa w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1, 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 Pb przez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo niewykazania przez inwestora, że planowana inwestycja będzie miała zapewniony dojazd do drogi publicznej o odpowiednich parametrach, art. 80 Kpa przez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiały dowodowego, art. 146 § 2 Kpa przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że jego zastosowanie jest wykluczone w tych przypadkach, gdy wznowienie odbywa się na podstawie art. 145 § 1 pkt kpa. Rozpoznając odwołanie Wojewoda Świętokrzyski po wyjaśnieniu treści przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145-152 Kpa), stwierdził, że oddziaływanie inwestycji mieści się w granicach działki inwestycyjnej [...]. Z projektu budowlanego wynika, że projektowany budynek mieszkalny jednorodzinny oddziaływuje jedynie na działkę sąsiednią [...] poprzez występowanie służebności gruntowej, która umożliwia dostęp do planowanej inwestycji i służy jako droga dojazdowa. Jednakże biorąc pod uwagę okoliczność zmiany koncesji wydanej przez Marszałka Województwa Świętokrzyskiego decyzją z 4.06.2018 znak: OWŚ-V.7422.21.2017, w ten sposób, że koncesja otrzymała nowe brzmienie: "Udzielam P. Sp. z o. o. koncesji na wydobywanie wapieni dewońskich z części złoża "Ł.", położonego w granicach działek nr [...] w miejscowości N. (obręb [...]), w gminie Ł., powiecie kieleckim, województwie świętokrzyskim, działka inwestora nr [...] znalazła się na terenie górniczym wyznaczonym wokół zakładu. W związku z tym zaistniała przesłanka wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Dokonując w aspekcie art. 35 ust. 1 Pb oceny projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego Starosta Kielecki uznał, że zostały spełnione warunki przewidziane w ww. przepisie. Przedmiotowy budynek mieszkalny jednorodzinny, parterowy ze strychem nieużytkowym, niepodpiwniczony, o konstrukcji tradycyjnej, murowanej, został usytuowany na działce nr [...]: ścianą południową z wejściem głównym od strony drogi dojazdowej w odległości 10 m od granicy z drogą gminną nr [...] - z zachowaniem nieprzekraczalnej linii zabudowy, określonej w ustaleniach decyzji o warunkach zabudowy dla drogi publicznej o kat. gminnej, oznaczonej symbolem dr [...]; ścianą zachodnią z wyjściem na taras ziemny w odległości 10 m od działki nr [...]; - ścianą północną z niezależnym wejściem do pomieszczenia technicznego; ścianą wschodnią w odległości 12,60 m od granicy z działką nr [...]; wysokość budynku w kalenicy wynosi 6,92 m; Zbiornik na nieczystości zlokalizowano w odległości 5,27 m od granicy z działką drogową nr [...]. Budynek zaprojektowano na działce wyznaczonej liniami ABCDE-A, oznaczającymi granicę terenu inwestycji na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z 31.12.2019 r. znak: B.6730.27.2019, ustalającej warunki zabudowy części nieruchomości oznaczonej numerem ewid. [...], położonej w miejscowości gminnej Ł., obręb Ł . Ustalono, że zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy (str. 5 projektu budowlanego) "Ustala się miejsce bezpośredniego dostępu do drogi publicznej poprzez istniejący zjazd, który winien spełniać parametry techniczne zjazdu indywidualnego określonego w § 79 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124). Jego przebudowa do wymaganych parametrów, wymaga uzyskania w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na przebudowę zjazdu, o którym mowa w art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.). (...) Działka przylega do drogi publicznej o kategorii gminnej - dz. nr [...] poprzez istniejący zjazd. Zjazd spełnia wszelkie wymogi zawarte w Rozporządzeniu Rady Ministrów z 02.03.1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie (Nr 43 poz. 430) dotyczące zjazdu indywidualnego." (str. 14). Uwzględniając związanie organów administracji architektoniczno-budowlanej zapisami zawartymi w wydanych warunkach zabudowy, oraz okoliczność, że inwestycja znajduje się w otulinie Cisowsko- Orłowińskiego Parku Krajobrazowego, wyznaczonego uchwałą Nr XLIX/870/14 z 13 listopada 2014 r. oraz w zasięgu Cisowsko-Orłowińskiego Obszaru Chronionego Krajobrazu wyznaczonego uchwałą Nr XLIX 878/14 Sejmiku Województwa Świętokrzyskiego z 13 listopada 2014 (Dz.Urz. Woj. Święt. poz. 3152) organ przyjął, że inwestycja nie narusza zakazów i nie stoi w sprzeczności z regulacjami określonymi dla ww. obszarów, a w związku z tym nie wpłynie negatywnie na ich środowisko przyrodnicze (pkt II ppkt 2 warunków zabudowy). W ocenie Wojewody Świętokrzyskiego wobec stwierdzenia, że zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, niezbędne było rozpoznanie sprawy na nowo i orzeczenie co do istoty sprawy, z zastosowaniem art. 151 § 1 pkt 2 Kpa. Decyzja Starosty Kieleckiego z 4.04.2023 r. wydana z uwzględnieniem cyt. przepisu była zgodna z prawem. W skardze do tyt. Sądu na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z 26.07.2023 r. znak: IR.I.7840.4.55.2023 P. S.A. zarzuciła naruszenie: • art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 146 § 2 Kpa przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy naruszała ona art. 146 Kpa oraz art. 16 § 1 Kpa, • art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji, gdy projekt budowlany był niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy, m.in. w zakresie zapewnienia dostępu inwestycji do drogi publicznej; • art. 7 i 77 § 1 Kpa przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie istotnych okoliczności, czy wydana została ostateczna decyzja administracyjna zezwalająca na przebudowę zjazdu i ograniczenie się jedynie do rozpoznania zarzutów Skarżącej; • art. 80 Kpa przez błędną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, której skutkiem było nieprawidłowe ustalenie, że inwestorzy spełnili wszystkie wymogi ustawowe i z tego powodu nie ma przeszkód do udzielenia im pozwolenia na budowę; • art. 8 §1 Kpa oraz art. 11 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez nierozpoznanie zarzutów wskazanych w treści odwołania. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Kieleckiego nr 441/2023 z 4.04.2023 r. znak: B-I.6740.35.20.2020, zasądzenie od Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego, według norm prawem przepisanych. Na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia art. 146 § 2 Kpa ograniczając się jedynie do analizy treści przepisu art. 151 § 1 pkt 2 kpa, pomijając przy tym dalszą jednostkę redakcyjną tego przepisu tj. § 2, który stanowi, iż w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Brak udzielenia odpowiedzi na podniesiony zarzut, stanowi naruszenie art. 8 § 1 Kpa oraz art. 11 Kpa w zw. z art. 107 § 3 Kpa. Nadto zdaniem spółki skarżącej, organ nie wyjaśnił stanu sprawy oraz nienależycie dokonał kontroli zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, a w konsekwencji nieprawidłowo uznał, że planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej. W aspekcie art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb organ ograniczył się jedynie do przytoczenia zapisów decyzji o warunkach zabudowy i stwierdził, że zaprojektowany zjazd spełnia wymogi techniczne zjazdu indywidualnego, pomijając przy tym określony ww. decyzją o warunkach zabudowy wymóg uzyskania decyzji administracyjnej zezwalającej na przebudowę zjazdu. Tymczasem, organ oceniając zgodność projektu budowlanego z przepisami, powinien mieć na uwadze § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zawierającego definicję działki budowlanej, z której wynika, że musi mieć dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniające wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Z kolei za dostęp do drogi publicznej, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznaje się bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Dostęp do drogi publicznej musi zostać wykazany przez inwestora w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Dostęp do drogi publicznej nie oznacza jakiegokolwiek dostępu, gdyż musi to być dostęp prawnie i realnie zagwarantowany. W tym kontekście, zdaniem skarżącej spółki, inwestorzy nie wykazali, aby wydana była decyzja administracyjna zezwalająca na przebudowę zjazdu, który ma skomunikować teren inwestycji z drogą publiczną, a zatem nie można uznać, że inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi. Tym samym nie można zaakceptować decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, która dopuszcza inwestycję bez zagwarantowanego prawnego i realnego dostępu do drogi publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w treści zaskarżonej decyzji. Wobec wniosku strony skarżącej o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz braku sprzeciwu organu, stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a.", sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że została ona wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań przewidzianych przepisami Kpa, tj. w postępowaniu wznowieniowym. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w której ją wydano, było dotknięte wadą przewidzianą m.in. w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera drogę do ponownego rozpatrzenia przez właściwy organ sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Organ bada przy tym, czy przyczyna wznowienia nie wpłynęła na treść decyzji. W pierwszej kolejności obowiązkiem organów było przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia. W niniejszej sprawie skarżąca spółka żądała wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa. Stosownie do tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. U podstaw tej przesłanki wznowienia postępowania leży naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu (art. 10 Kpa). W realiach niniejszej sprawy organy za niekwestionowaną okoliczność przyjęły, że skarżąca spółka nie brała udziału w postepowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty Kieleckiego z 22.06.2020 r. znak: B-I.6740.35.20.2020. Uznały bowiem, że skarżąca spółka posiada koncesję na wydobywanie wapieni dewońskich z części złoża "Ł." z 28 stycznia 2013 r. znak: OWŚ-V7422.41.2012, zmienioną decyzją z 4 czerwca 2018 r. znak: OWŚ-V.7422.21.2017, zgodnie z którą teren górniczy wyznaczony wokół zakładu obejmuje w części działkę inwestora [...]. W tej sytuacji, w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że w niniejszej sprawie ziściła się przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, skoro spółka nie brała udziału bez własnej woli w postepowaniu w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorom D. i W. K. pozwolenia na budowę. W następstwie powyższego ustalenia organ kolejno przeprowadził postępowanie mające na celu rozstrzygnięcie istoty sprawy, o czym stanowi art. 149 § 2 Kpa. Jak wskazuje się w literaturze przedmiotu, wszczęcie postępowania w trybie wznowienia rozpoczyna nowe postępowanie administracyjne w stosunku do postępowania zwykłego, a zatem w odniesieniu do przepisów prawa materialnego zasadą jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego (zob.: M. Jaśkowska, A. Wróbel w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2011 wydanie 4, str. 892). Dopiero przeprowadzenie takiego postępowania, a więc ustalenie stanu faktycznego pozwala na stwierdzenie, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tego rodzaju rozstrzygnięcie jest dopuszczalne wówczas, gdy wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa (zob.: M. Jaśkowska, A. Wróbel, tamże, s. 869). W rozpoznawanej sprawie zakres badania okoliczności istotnych do jej rozstrzygnięcia wyznacza art. 35 ust. 1 pkt 1 – 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (według stanu obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji, opublikowanego w Dz. U. z 2023 r. poz. 682 – t.j.). Z lektury akt wynika, że organy administracji kierując się treścią art. 35 ust. 1 ustawy prawo budowlane sprawdziły zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z 31.12.2019 r. znak: B.6730.27.2019 ustalającą warunki zabudowy części nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości gminnej Ł., obręb [...] Ł., i po analizie uznały, że zostały spełnione wymogi przewidziane w tym przepisie. W odniesieniu do warunku dotyczącego zapewnienia bezpośredniego dostępu do drogi publicznej stwierdziły, że zgodnie z zapisami decyzji o warunkach zabudowy działka przylega do drogi publicznej o kategorii gminnej – działki nr [...], poprzez istniejący zjazd, a zjazd ten spełnia wymogi zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Nr 43, poz. 430), dotyczące zjazdu indywidualnego. Oceną zgodności zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi tj. art. 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym objęto także kwestie dotyczące prawa do swobodnego zagospodarowania gruntu każdemu, kto ma do gruntu tytuł prawny. Sąd podziela zarzuty skarżącej spółki, że organy rozstrzygając na nowo sprawę nie wyjaśniły w dostateczny sposób wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Kwestie dostępu działki inwestorów do drogi publicznej zostały potraktowane lakonicznie sprowadzając się do stwierdzenia, że "zjazd spełnia wymogi zawarte w rozporządzeniu Rady Ministrów z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie". Wobec ustalenia, że działka inwestorów posiada dostęp do drogi publicznej – drogi gminnej poprzez istniejący zjazd, obowiązkiem organów architektoniczno-budowlanych było nie tylko przytoczenie odnośnych zapisów z decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Ł. z 31.12.2019 r. ustalającej warunki zabudowy części nieruchomości oznaczonej nr [...] w miejscowości gminnej Ł., obręb [...] Ł., ale również wskazanie przesłanek w oparciu o które organ uznał, że zjazd z działki inwestorów na drogę publiczną spełnia warunki techniczne określone przepisami cyt. rozporządzenia. Trzeba bowiem podkreślić, że z uwagi na brzmienie art. 35 ust. 1 pkt 2 Pb organ architektoniczno-budowlany sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Brak szczegółowego odniesienia się do kwestii zjazdu, w celu ustalenia czy działka inwestorów posiada dostęp do drogi publicznej stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1 Kpa i w rezultacie uniemożliwia ocenę, czy istnieją podstawy do udzielenia inwestorom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z instalacjami na działce nr ewid. [...]. Kolejna wadliwość zaskarżonej decyzji wynika z faktu, że w postepowaniu wznowieniowym, przepisy prawa ściśle regulują przesłanki pozwalające na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadą procesową. Argumentacja organów, że brak udziału strony skarżącej w postępowaniu przed Starostą Kieleckim zakończonym wydaniem decyzji z 22.06.2020 r. uzasadniał przyjęcie, że została spełniona przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, zasługiwała na akceptację. Nie każda jednak przesłanka wznowieniowa skutkuje koniecznością uchylenia decyzji dotychczasowej i wydaniem nowej decyzji rozstrzygającej sprawę na zasadzie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa, co miało miejsce w analizowanej sprawie. Trzeba bowiem stwierdzić, że zgodnie z art. 151 § 2 Kpa, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jak stanowi art. 146 § 2 Kpa, nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowionego postepowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Skoro Starosta Kielecki rozpoznając ponownie sprawę co do istoty uznał, że należy wydać decyzję o takiej samej treści jak dotychczasowa tj. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą D. i W. K., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z instalacjami wewnętrznymi wodno-kanalizacyjną, centralnego ogrzewania, elektryczną, zbiornika na ścieki na działce nr ewid. [...], obręb Ł., gmina Ł., to powinien ograniczyć się w rozstrzygnięciu do stwierdzenia, że decyzja z 22 czerwca 2020 r. wydana została z naruszeniem prawa oraz, że organ nie uchyla tej decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania może zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Niewątpliwie ustalenie przez organ w niniejszej sprawie, że w wyniku ponownego rozpoznania zapadnie ponownie taka sama decyzja obligowała organy do zastosowania art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 Kpa, czego organy nie uczyniły. Z tych względów, wydanie przez organ I instancji decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 Kpa było oczywiście wadliwe, a tej wadliwości nie dostrzegł organ II instancji. Powyższe naruszenie jak również naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 § 1 Kpa uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej decyzji Starosty Kieleckiego z 4.04.2023 r., o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł w punkcie I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty składają się: kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika skarżącej obliczonego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2023, poz. 1935), wpis w kwocie 500 zł oraz opłata od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł). Rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji przeprowadzi postępowanie mając na uwadze przedstawione wyżej wywody i eliminując dotychczas popełnione uchybienia. W związku z zarzutami skarżącej spółki organ powinien wnikliwie wyjaśnić kwestie dostępu działki inwestora do drogi publicznej, drogi gminnej poprzez istniejący zjazd, w szczególności w aspekcie warunków technicznych jakim powinien odpowiadać zjazd indywidualny, zawartych w rozporządzeniu Rady Ministrów z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.