II SA/Ke 562/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego, po rozpoznaniu odwołania J. F. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w sprawie odmowy przyznania mu prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności – D. F. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej decyzji wskazano przepisy art. 2 pkt 2, art. 16a ust. 1, art. 20 ust. 3, art. 23, art. 24 ust. 3, art. 26 ust. 1, 2 i art. 29 ust. 1, art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczenia rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.). Wniosek J. F., złożony dnia 6 września 2013r. o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego podlegał rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013r. Jednym z warunków przyznania specjalnego zasiłki opiekuńczego, o jakim mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992, ostatnia zmiana Dz.U. z 2012r., poz. 1548) jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki stałej nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W ocenie organu skarżący nie spełnia tego warunku, gdyż nie zrezygnował z zatrudnienia, bowiem od 9 kwietnia 2003r. był zarejestrowany jako bezrobotny, bez prawa do zasiłku. Decyzją z dnia 6 lutego 2012r. było mu przyznane świadczenie pielęgnacyjne na matkę na stałe, począwszy od 12 stycznia 2012r., jednak w stanie prawnym, obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013r. świadczenie pielęgnacyjne mogła otrzymać nie tylko osoba rezygnująca z zatrudnienia, ale także nie podejmująca zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasły z mocy prawa po dniu 30 czerwca 2013r., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012r., poz. 1548). Z kręgu podmiotów uprawnionych do specjalnego zasiłku opiekuńczego wykluczone zostały osoby niepodejmujące zatrudnienia z tytułu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję z dnia 6 grudnia 2013r. J. F. wskazał na konieczność opieki nad niepełnosprawną matką i stwierdził, że pomimo iż od 2003r. nie pracuje, powinien mu być przyznany specjalny zasiłek opiekuńczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W dniu 12 grudnia 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne: czy art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 z późniejszymi zmianami), w zakresie w jakim pomija wśród uprawnionych do uzyskania specjalnego zasiłku opiekuńczego osoby, na których ciąży obowiązek alimentacyjny i które nie podejmują zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania stałej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, jest zgodny z: art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu, wyrok Trybunału Konstytucyjnego, rozstrzygający czy, mający w sprawie niniejszej zastosowanie przepis art. 16a ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 z późniejszymi zmianami) jest zgodny z art. 2, art. 18, art. 32 ust. 1, art. 71 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, będzie miał wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 200, – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że zachodzi w sprawie przesłanka do zawieszenia postępowania sądowego, o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. i na tej podstawie zawiesił postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia powyższego pytania prawnego przez Trybunał Konstytucyjny.