II SA/Ke 566/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego, po rozpoznaniu odwołania I. R. od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy, odmawiającej przyznania I. R. świadczenia w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności – mężem D. R. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W podstawie prawnej decyzji wskazano przepisy art. 1, art. 2, art. 3, art. 5, art. 16a, art. 20 ust. 1,2,3, art. 23 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczenia rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992 ze zm.). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ podał, że decyzją z dnia 28 czerwca 2010r. I. R. przyznano świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym małżonkiem na okres od 1 kwietnia 2010r., na stałe. Świadczenie to wygasło z dniem 30 czerwca 2013r. z mocy prawa (art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw - Dz.U. z 2012r., poz. 1548). W okresie poprzedzającym przyznanie tego świadczenia pielęgnacyjnego I. R. pracowała do 18 października 2008r., stąd nie można uznać, że wnioskodawczyni "zrezygnowała" z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad mężem. W obecnym stanie prawnym jednym z warunków przyznania specjalnego zasiłki opiekuńczego, o jakim mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992, ostatnia zmiana Dz.U. z 2012r., poz. 1548) jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki stałej nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W ocenie organu skarżąca nie spełnia tego warunku, W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję z dnia 17 grudnia 2013r. I. R. zarzuciła, że stanowisko organu jest sprzeczne z intencją ustawodawcy i przepisami prawa. W piśmie z dnia 7 lipca 2014r. I. R. cofnęła skargę, wskazując, że dnia 15 maja 2014r. weszła w życie ustawa określająca warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłaty zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły świadczenia pielęgnacyjne z dniem 1 lipca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonane przez skarżącą cofnięcie skargi w sprawie niniejszej oznacza jej rezygnację z dochodzenia na drodze sądowej ochrony tej sfery jej praw i interesów, które były przedmiotem postępowania, a tym samym rezygnację z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu. Zgodnie bowiem z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 2170) skarżący może cofnąć skargę. Ta czynność skarżącego jest co do zasady wiążąca dla wojewódzkiego sądu administracyjnego. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem zasady, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007r., sygn. akt I OSK 3/07). Instytucja ta jednak podlega kontroli sądu administracyjnego, ponieważ cyt. przepis art. 60 stanowi, że sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności. W sprawie niniejszej Sądu uznał, że nie zachodzą przesłanki określone w cytowanym przepisie, co oznacza że cofnięcie skargi w świetle art. 60 p.p.s.a. było dopuszczalne i skuteczne. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Ponadto zauważyć należy, że ustawą z dnia 4 kwietnia 2014r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. 2014, poz. 567) określono warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczeń pielęgnacyjnych z dniem 1 lipca 2013r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zasiłek dla opiekuna nie przysługuje za okresy, w których osobie ubiegającej się o zasiłek dla opiekuna zostało ustalone m.in. prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego (art. 2 ust. 5 pkt 1), o które w sprawie niniejszej wnosiła I. R. Postępowanie w sprawie ustalenia zasiłku dla opiekuna wszczynane jest na wniosek osoby ubiegającej się o ten zasiłek, złożony nie później niż w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (art. 5). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe.