II SA/Ke 569/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2018r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i zobowiązania do jego zwrotu oddala skargę. Decyzją z dnia 8 czerwca 2018r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania I.G. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta K. z dnia 15 stycznia 2018r. znak: [...] w przedmiocie: 1. stwierdzenia, że świadczenie wychowawcze przyznane decyzją [...] z dnia 12 stycznia 2017r. I.G. na dziecko I.G. wypłacone za okres od 1 kwietnia 2016r. do 30 listopada 2016r. jest świadczeniem nienależnie pobranym; 2. naliczenia nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wypłaconego za ww. okres w wysokości 4.000,00 zł; 3. zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wypłaconego za ww. okres w wysokości 4.000,00 zł - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Opisaną na wstępie decyzją organ pierwszej instancji stwierdził, że świadczenie wychowawcze przyznane decyzją z dnia 12 stycznia 2017r. I.G. na dziecko - I.G. wypłacone za okres od 1 kwietnia 2016r. do 30 listopada 2016r. w łącznej kwocie 4.000,00 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym i zobowiązał I.G. do zwrotu ww. kwoty. W podstawie prawnej decyzji organ powołał m.in. art. 1 ust. 2 i 3, art. 2 pkt 11, art. 4 ust. 2 i 3, art. 5, art. 10 ust. 1 i 2, art. 13 ust. 1 i 2, art. 18, art. 21, art. 25, art. 27 ust. 3, art. 28, art. 48 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017r. poz. 1851). W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że wnioskiem z dnia 8 kwietnia 2016r. I.G. zwróciła się o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko - I.G. Powołując treść art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci organ podniósł, że z decyzji Kolegium z dnia 16 października 2017r. znak: SKO.PS-80/2321/767/2017 wynika, że pozwem z dnia 1 lipca 2016r. R.G. wniósł o uchylenie alimentów zasądzonych wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 17 czerwca 2014r. na rzecz I.G.. W uzasadnieniu pozwu wykazał, że syn mieszka razem z nim, zaś w Sądzie Rejonowym w Kielcach pod sygn. III Nsm 682/15 toczy się postępowanie o zmianę jego miejsca zamieszkania. Z odpisu wyroku Sądu Rejonowego w Kielcach sygn. akt III RC 482/16 wynika, iż Sąd pozbawił wykonalności w okresie od dnia 6 maja 2015r. do dnia 30 czerwca 2015r. oraz od dnia 1 września 2015r. tytuł wykonawczy nadany wyrokowi Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 17 czerwca 2014r. w sprawie I C 29/14 w części zasadzającej alimenty w punkcie III ww. wyroku. W uzasadnieniu Sąd wykazał, że małoletni I.G. większość swojego czasu spędza u ojca i u niego deklaruje wolę pozostania. Ojciec dziecka w momencie, gdy syn u niego przebywa pokrywa wszystkie jego potrzeby oraz sprawuje nad nim bieżącą pieczę. Niewątpliwie zatem wypełnia w całości obciążający go obowiązek alimentacyjny wobec syna. Sąd ustalił, że taki stan rzeczy miał miejsce w okresie od 6 maja 2015r. do 30 czerwca 2015r. oraz od 1 września 2015r. do chwili obecnej i że za te okresy powód nie powinien był uiszczać do rąk I.G. alimentów na rzecz syna. Na skutek apelacji pozwanego od ww. wyroku Sąd Okręgowy w Kielcach wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2017r. sygn. akt II Ca 50/17 oddalił apelację. Niniejsze orzeczenie stało się prawomocne z dniem 25 kwietnia 2017r. Zdaniem R.G., powyższe świadczy o tym, iż od maja 2015r. jest faktycznym opiekunem syna I.G. W dalszej części uzasadnienia organ I instancji przytoczył treść art. 22 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i wskazał, że postanowieniem Sądu Rejonowego w Kielcach III Wydział Rodzinny i Nieletnich z dnia 30 sierpnia 2016r. sygn. akt III Nsm 682/15 wykonywanie władzy rodzicielskiej nad małoletnim I.G. powierzono ojcu R.G., ustalając miejsce pobytu dziecka w każdorazowym miejscu zamieszkania ojca. Postanowienie jest prawomocne od dnia 1 grudnia 2016r. Zdaniem organu, osobą faktycznie sprawującą opiekę nad dzieckiem I.G. jest ojciec, a w związku z tym nie ma możliwości przyznania I.G. prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko. Decyzją z dnia 16 października 2017r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji z dnia 12 stycznia 2017r. [...] jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się świadczenie wychowawcze przyznane na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa albo świadczenie wychowawcze przyznano na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia wychowawczego. Organ nadmienił także, że w treści wniosku złożonego I.G. w dniu 8 kwietnia 2016r. oraz decyzji z dnia 12 stycznia 2017r. znak: [...] została pouczona o okolicznościach, które powodują utratę prawa do pobierania świadczenia wychowawczego. Wobec powyższego organ zobowiązał stronę do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego za okres od 1 kwietnia 2016r. do 30 listopada 2016r. w wysokości 4.000,00 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła I.G.. Kolegium, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazało że decyzją z dnia 12 stycznia 2017r. organ pierwszej instancji przyznał I.G. świadczenie wychowawcze na dziecko I.G. na okres od 1 kwietnia 2016r. do 30 listopada 2016r. w kwocie 500,00 zł miesięcznie. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, bowiem decyzją ostateczną i prawomocną z dnia 16 października 2017r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach stwierdziło nieważność decyzji z dnia 12 stycznia 2017r., znak: [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskiem z dnia 6 listopada 2017r. I.G. wystąpiła do Kolegium o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją z dnia 16 października 2017r. Po rozpatrzeniu tego wniosku, decyzją z dnia 2 lutego 2018r. znak: [...] Kolegium utrzymało w całości w mocy własną decyzję z dnia 16 października 2017r. znak: [...]. Na powyższą decyzję Kolegium nie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Dalej Kolegium podniosło, że zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1851), osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu. Ustęp 2 pkt 4 art. 25 stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenia wychowawcze uważa się świadczenia wychowawcze przyznane na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa albo świadczenie rodzinne przyznane na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia rodzinnego. Powyższe oznacza, że świadczenia wychowawcze są świadczeniami nienależnie pobranymi już tylko z tego powodu, że została stwierdzona nieważność decyzji przyznającej te świadczenia z powodu rażącego naruszenia prawa. Organ na etapie uznania świadczenia wychowawczego za nienależnie pobrane i zobowiązania do zwrotu jest związany wydaniem decyzji o stwierdzeniu nieważności i nie bada żadnych innych przesłanek. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 3 lipca 2014r. w sprawie o sygn. akt II SA Sz 1506/13, Kolegium wskazało, że wprawdzie wyrok ten zapadł na kanwie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, to jednak regulacje w przedmiocie świadczeń nienależnie pobranych są tożsame w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Wobec tego, w następstwie ostatecznej i prawomocnej decyzji Kolegium o stwierdzeniu nieważności decyzji przyznającej I.G. świadczenie wychowawcze na dziecko I.G. z dnia 12 stycznia 2017r., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, zasadne jest uznanie, że świadczenie wychowawcze wypłacone odwołującej w okresie od 1 kwietnia 2016r. do 30 listopada 2016r. w kwocie 4.000,00 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym w rozumieniu art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci i zobowiązanie stronę do zwrotu tej kwoty. Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu Kolegium wyjaśniło, że przepis art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci jest jednoznaczny i przewiduje oczywisty skutek w razie wystąpienia opisanej w nim przesłanki, a decyzja zapadła w okolicznościach w nim opisanych ma niejako charakter związany. Oznacza to, że każde świadczenie wypłacone w warunkach w nim opisanych należy traktować jako świadczenie pobrane nienależnie. Innymi słowy, na skutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji przyznającej odwołującej świadczenie wychowawcze obowiązkiem organu było stwierdzenie, że wypłacone jej świadczenie stanowi świadczenie nienależnie pobrane. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy, organ nie analizuje innych okoliczności poza tymi, które dotyczą wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek uznania świadczenia wychowawczego za pobrane nienależnie. Na etapie postępowania prowadzonego w oparciu o przepis art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy, argumentację strony należy ocenić jako zarzuty spóźnione, w tym postępowaniu nie podlegające rozpatrzeniu. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosła I.G., zarzucając decyzji Kolegium naruszenie: I. prawa procesowego, a mianowicie art. 77 § 1 K.p.a., art. 7 K.p.a. i art. 80 K.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia kto we wskazanym okresie sprawował faktyczną opiekę nad dzieckiem oraz jaki był zakres opieki każdego z rodziców; II. prawa materialnego poprzez zastosowanie art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, w sytuacji gdy koniecznym było ustalenie kto we wskazanym okresie sprawował faktyczną opiekę nad dzieckiem. Skarżąca podniosła, że organy obu instancji nie przeprowadziły postępowania w zakresie ustalenia, kto w ww. okresie faktycznie sprawował opiekę nad małoletnim dzieckiem i jaki był zakres tej opieki, wykonywanej przez rodziców w czasie przebywania dziecka u każdego z nich, opierając się wyłącznie na dokumentach Sądu Rejonowego w Kielcach, czy nieprawdziwych oświadczeniach składanych przez ojca dziecka, który pozostaje ze skarżącą w ostrym konflikcie i w każdy możliwy sposób stara się jej dokuczyć. Małoletni do momentu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o ustalenie miejsca pobytu, a więc w okresie pomiędzy 1 kwietnia 2016 r. do 30 listopada 2016 r. przebywał u matki. Co istotne, w rozstrzygnięciu tym Sąd Rejonowy w Kielcach przywrócił władzę ojcu i powierzył władzę rodzicielską obojgu rodzicom, ustalając jedynie miejsce pobytu dziecka przy ojcu. Wyrok ten uprawomocnił się wraz z wyrokiem Sądu Okręgowego w Kielcach oddalającym apelację matki dziecka od rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, a więc dopiero od dnia 1 grudnia 2016 r., a więc do tej daty prawnym i faktycznym opiekunem dziecka była jego matka i to ona realizowała uprawnienia wynikające z przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W art. 15 ust. 1 ustawy organom dano uprawnienie do weryfikacji wątpliwości w sytuacjach, gdy w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej to świadczenie wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki nad dzieckiem. W tym zakresie organy obu instancji mimo podnoszonych przez skarżącą zarzutów, nie podjęły nawet starań w celu wyjaśnienia tych istotnych okoliczności. Dla poczynienia takich ustaleń koniecznym jest przeprowadzenie kompleksowego postępowania wyjaśniającego, w tym przede wszystkim dołączenie akt sprawy III Nsm 682/15 Sądu Rejonowego w Kielcach, przesłuchanie świadków, oraz przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Co istotne, ustalenie osoby lub osób sprawującej faktyczną opiekę nad dzieckiem spoczywa na organie administracji publicznej, a obowiązek ten aktualizuje się w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie, każdy z rodziców dziecka oddzielnie zwrócił się z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na to samo dziecko (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Gd 641/17). Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Na rozprawie sądowej w dniu 8 listopada 2018r.: - skarżąca poparła skargę; - Prokurator Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach, delegowana do Prokuratury Okręgowej w Kielcach, która zgłosiła swój udział w sprawie na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji Kolegium. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie: 1. stwierdzenia, że świadczenie wychowawcze przyznane decyzją [...] z dnia 12 stycznia 2017r. I.G. na dziecko I.G. wypłacone za okres od 1 kwietnia 2016r. do 30 listopada 2016r. jest świadczeniem nienależnie pobranym; 2. naliczenia nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wypłaconego za ww. okres w wysokości 4.000,00 zł; 3. zobowiązania do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego wypłaconego za ww. okres w wysokości 4.000,00 zł. Kwestia nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego została uregulowana w art. 25 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1851 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 25 ust. 1 tej ustawy osoba, która pobrała nienależnie świadczenie wychowawcze, jest obowiązana do jego zwrotu. Z kolei stosownie do art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy za nienależnie pobrane świadczenie wychowawcze uważa się świadczenie wychowawcze przyznane na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa albo świadczenie wychowawcze przyznane na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia rodzinnego. Stosownie do art. 25 ust. 6 ustawy decyzja o ustaleniu i zwrocie nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego nie jest wydawana, jeżeli od terminu jego pobrania upłynęło więcej niż 10 lat. W rozpoznawanej sprawie organy zasadnie uznały, że w sprawie zaistniała podstawa do uznania świadczenia za nienależnie pobrane określona w art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy. Jak wynika z akt administracyjnych, decyzją z dnia 12 stycznia 2017r. organ pierwszej instancji przyznał I.G. świadczenie wychowawcze na dziecko I.G. na okres od 1 kwietnia 2016r. do 30 listopada 2016r. w kwocie 500,00 zł miesięcznie. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego, gdyż decyzją z dnia 16 października 2017r. znak: [...] Kolegium, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., stwierdziło nieważność decyzji z dnia 12 stycznia 2017r., znak: [...], jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia 2 lutego 2018r. znak: [...] Kolegium utrzymało w całości w mocy własną decyzję z dnia 16 października 2017r. znak: [...] Na powyższą decyzję Kolegium nie została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Powyższa sytuacja wyczerpuje zatem przesłankę określoną w art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy, skutkującą uznaniem świadczenia za nienależnie pobrane. Dla jego zastosowania decydujące znaczenie ma bowiem wyłącznie ustalenie, czy w sprawie wydano rozstrzygnięcie stwierdzające nieważność decyzji przyznającej świadczenie z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa albo czy wydano decyzję, którą po wznowieniu postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 K.p.a., uchylono dotychczasową decyzję o przyznaniu świadczenia i orzeczono o odmowie jego udzielenia. Należy podkreślić, że pierwsza przesłanka zaistniała w niniejszej sprawie, gdyż świadczenie wychowawcze zostało przyznane skarżącej na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa. Treść przepisu art. 25 ust. 2 pkt 4 ustawy jest jednoznaczna, bowiem przewiduje oczywisty skutek w razie wystąpienia opisanej w nim przesłanki, a decyzja zapadła w okolicznościach w nim opisanych ma charakter związany. Inaczej rzecz ujmując, przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że każde świadczenie wypłacone w warunkach w nim opisanych należy traktować jako świadczenie pobrane nienależnie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2013r., sygn. akt I OSK 1773/12, dostępny www.orzecznia.nsa.gov.pl). Jak podkreśla się w orzecznictwie, decyzja wydana w oparciu o ten przepis nie ma charakteru uznaniowego i nie zależy od woli stron postępowania. Przeciwnie, determinowana jest przepisami prawa, co oznacza, że przy spełnieniu określonych warunków ustawowych organ zobowiązany jest do określonego działania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2010r., sygn. akt OSK 675/10). Zatem fakt stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej świadczenia stanowi podstawę uznania świadczenia za nienależnie pobrane. W orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że ustawodawca w omawianym przepisie nie określa żadnych dodatkowych przesłanek, w tym nie uzależnia jego zastosowania od spełnienia warunków, o których mowa w innych przepisach ustawy. Podkreśla się przy tym, że wskazana regulacja stanowi samodzielną podstawę do wydania rozstrzygnięcia w sprawie i nie przewiduje ani ponownej oceny przesłanek przyznania świadczenia ani istnienia po stronie świadczeniobiorcy określonego stanu świadomości o tym, czy uprawnienie do otrzymywania świadczenia przysługuje. W realiach rozpoznawanej sprawy bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostają więc podnoszone przez skarżącą okoliczności co do prawidłowości ustaleń, czy skarżącej świadczenie to przysługiwało, te bowiem były poczynione w toku postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 stycznia 2017r. przyznającej skarżącej to świadczenie, zakończonej ostateczną decyzją Kolegium z dnia 2 lutego 2018r. Kwestie te nie podlegają już więc ponownej kontroli, a w związku z tym nie mogły być przedmiotem rozważań Sądu. Reasumując, w ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie niniejszej dokonały prawidłowych ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności i poprawnie oceniły materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, czemu dały wyraz w uzasadnieniu wydanych decyzji. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, nie można skutecznie zarzucić Kolegium naruszenia prawa, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.