II SA/Ke 569/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Kielcach na uchwałę Rady Gminy Bieliny z dnia 27 maja 2011 r. nr VII/34/11 w przedmiocie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania oddala skargę. W dniu 27 maja 2011 r. Rada Gminy Bieliny działając na podstawie art. 9a ust. 15 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie (tekst jedn. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały - Dz. U. z 2005 r., nr 180, poz. 1493 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.r." podjęła uchwałę nr VII/34/11 w sprawie trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. W § 1 ww. uchwały postanowiono, że przyjmuje się tryb i sposób powoływania i odwoływania członków Zespołu Interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania, których treść określa załącznik nr 1 do niniejszej uchwały - zwany dalej "załącznikiem". Zgodnie z ust. 1 Rozdziału I załącznika, w skład Zespołu Interdyscyplinarnego wchodzą podmioty określone w art. 9a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie zwanej dalej ustawą. W ust. 2 lit. b) tego rozdziału załącznika postanowiono, że każdy członek Zespołu Interdyscyplinarnego przed udziałem w pierwszym posiedzeniu Zespołu składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w Zespole. W treści ust. 2 lit. d) Rozdziału I załącznika wskazano, że członek Zespołu Interdyscyplinarnego może zostać odwołany zarządzeniem Wójta w trybie natychmiastowym w przypadku uzasadnionego podejrzenia naruszenia zasad poufności danych informacji uzyskanych w ramach działania w Zespole Interdyscyplinarnym. W Rozdziale II ust. 2 załącznika postanowiono, że zadaniem Zespołu Interdyscyplinarnego jest integrowanie i koordynowanie działań przedstawicieli różnych podmiotów oraz specjalistów z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Do zadań Zespołu Interdyscyplinarnego należy w szczególności: diagnozowanie problemu przemocy w rodzinie (lit. a), podejmowanie działań w środowisku zagrożonym przemocą w rodzinie mających na celu przeciwdziałanie temu zjawisku (lit. b), inicjowanie interwencji w środowisku dotkniętym przemocą w rodzinie (lit. c), rozpowszechnianie informacji o instytucjach, osobach i możliwościach udzielenia pomocy w środowisku lokalnym (lit. d), inicjowanie działań w stosunku do osób stosujących przemoc w rodzinie (lit. e). Stosownie do ust. 3 lit. a) Rozdziału II załącznika, członek Zespołu Interdyscyplinarnego wykonuje swoją pracę w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych. Zgodnie z ust. 3 lit. d) ww. rozdziału posiedzenia Zespołu odbywają się w zależności od potrzeb, ale nie rzadziej niż na trzy miesiące, a zwołuj je Przewodniczący Zespołu. W myśl zaś ust. 3 lit. f) tego rozdziału, wszystkich członków Zespołu obowiązuje zasada poufności danych i informacji uzyskanych w trakcie pracy Zespołu. Członek Zespołu przed przystąpieniem do wykonywania czynności o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, składa wójtowi oświadczenie o treści zgodnej z art. 9c ust. 3 wymienionej ustawy. W treści ust. 4 lit. j) Rozdziału II załącznika postanowiono, że wszystkich członków grupy roboczej obowiązuje zasada poufności danych i informacji uzyskanych w trakcie pracy w grupie roboczej. Prokurator Okręgowy w Kielcach wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą uchwałę Rady Gminy Bieliny, zarzucając temu aktowi istotne naruszenia prawa, tj: - art. 9a ust. 15 u.p.p.r. w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP, polegające na przekroczeniu zakresu delegacji ustawowej poprzez określenie zawarte w Rozdziale I ust. 1 załącznika do uchwały, podczas gdy przepisy wskazanej ustawy nie upoważniają rady gminy do określania katalogu tych podmiotów (także poprzez odesłanie do treści ustawy) a jedynie do określenia trybu i sposobu powoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania; - art. 9c ust. 3, art. 9a ust. 15 u.p.p.r. i § 137 Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 roku w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 283), zwanego dalej "rozporządzeniem" w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie oraz zmodyfikowanie w Rozdziale I ust. 2 lit. b) treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9c ust. 3 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 15 u.p.p.r w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez sformułowanie w Rozdziale I ust. 2 lit. d) załącznika do uchwały przesłanki materialnej uzasadniającej odwołanie członka Zespołu Interdyscyplinarnego w trybie natychmiastowym, w sytuacji gdy rada gminy została upoważniona wyłącznie do określenia trybu i sposobu odwołania członków ww. zespołu oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania; - art. 9b ust. 2, art. 9a ust. 15 u.p.p.r. i § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie oraz zmodyfikowanie w Rozdziale II ust. 2 załącznika treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9b ust. 2 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 13 i ust. 15 u.p.p.r. oraz § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie oraz zmodyfikowanie w Rozdziale II ust. 3 lit. a) załącznika treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 13 u.p.p.r.; - art. 9a ust. 7 i ust. 15 u.p.p.r. oraz § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie oraz zmodyfikowanie w Rozdziale II ust. 3 lit. d) załącznika treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9a ust. 7 u.p.p.r.; - art. 9c ust. 2 i ust. 3, art. 9a ust. 15 u.p.p.r. oraz § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie oraz zmodyfikowanie w Rozdziale II ust. 3 lit. f) zdanie pierwsze załącznika treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9c ust. 2 u.p.p.r. oraz częściowe powtórzenie i odesłanie do treści art. 9c ust. 3 u.p.p.r. w Rozdziale II ust. 3 lit. f) zdanie drugie załącznika; - art. 9c ust. 2 i art. 9a ust. 15 u.p.p.r. oraz § 137 rozporządzenia w zw. z art. 7 i art. 94 Konstytucji RP poprzez przekroczenie zakresu delegacji ustawowej i powtórzenie oraz zmodyfikowanie w Rozdziale II ust. 4 lit. j) załącznika treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9c ust. 2 u.p.p.r. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie przepisów Rozdziału I ust. 1, ust. 2 lit. b) i ust. 2 lit. d) oraz Rozdziału II ust. 2, ust. 3 lit. a), ust. 3 lit. d), ust. 3 lit. f) i ust. 4 lit. j) załącznika nr 1 do zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu skargi prokurator przedstawił szeroką argumentację stawianych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Bieliny wniosła o jej oddalenie, podnosząc, że w zaskarżonej uchwale nie doszło do istotnego naruszenia prawa. Organ wskazał nadto, iż Wojewoda Świętokrzyski nie dostrzegł naruszenia prawa i nie stwierdził nieważności zaskarżonej uchwały, w związku z czym została ona opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego. Sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zarówno skarżący jak i organ wnieśli o taki tryb jej rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w związku z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne właściwe są do kontroli zgodności z prawem uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego oraz aktów organów administracji rządowej stanowiących przepisy prawa miejscowego. Na zasadzie art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Z kolei stosownie do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę w całości albo w części. Odnośnie aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 u.s.g., stosownie do którego nieważna jest uchwała organu gminy sprzeczna z prawem. Podstawą stwierdzenia takiego faktu jest uznanie, że doszło do istotnego naruszenia prawa. Do istotnych wad uchwały, skutkujących stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (por.: Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd Terytorialny 2001/1-2, s. 101-102). Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawnym, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Dokonując oceny legalności zaskarżonej uchwały należy mieć też na uwadze zasadę praworządności, wynikającą z art. 7 Konstytucji RP. Wymaga ona, aby materia regulowana wydanym aktem prawa wynikała z upoważnienia ustawowego, nie przekraczała zakresu tego upoważnienia, ale także realizowała wszystkie obowiązki z upoważnienia tego wynikające. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP, organy samorządu terytorialnego wydają akty prawa miejscowego, obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach. Akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2), są aktami normatywnymi niższego rzędu, które powinny być zgodne z aktami prawnymi wyższego rzędu. Organ uchwałodawczy gminy ma zatem obowiązek przestrzegać zakresu upoważnienia udzielonego w ustawie w zakresie tworzenia aktów prawa miejscowego. W rozpoznawanej sprawie Rada Gminy działała na podstawie delegacji ustawowej zwartej w art. 9a ust. 15 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, zgodnie z którym rada gminy określi, w drodze uchwały, tryb i sposób powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowe warunki jego funkcjonowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikacja i uzupełnienie przez przepisy gminne jest niezgodne z zasadami legislacji. Uchwała rady gminy nie może regulować jeszcze raz tego, co jest już zawarte w obowiązującej ustawie, bowiem tego rodzaju powtórzenie jest normatywnie zbędne, gdyż powtarzany przepis już obowiązuje, jak też jest dezinformujące. Trzeba zatem liczyć się z tym, że powtórzony przepis będzie interpretowany w kontekście uchwały, w której go powtórzono, co może prowadzić do całkowitej lub częściowej zmiany intencji prawodawcy, a więc do naruszenia wymagania adekwatności. Uchwała organu gminy nie powinna zatem powtarzać przepisów ustawowych, jak też nie może zawierać postanowień sprzecznych z ustawą. Zdaniem Sądu w składzie orzekającym w sprawie niniejszej, aczkolwiek powtórzenie przepisów powszechnie obowiązujących zawartych w innych aktach normatywnych, w tym w aktach prawnych rangi ustawowej, w aspekcie zasad techniki prawodawczej nie jest właściwe, to jednak nie w każdej sytuacji stanowić będzie podstawę do stwierdzenia istotnego naruszenia prawa, skutkującego koniecznością wyeliminowania zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego. Kontrolując zaskarżony akt Sąd każdorazowo bada dopuszczalność powtórzenia przepisów ustawowych w realiach postanowień danego aktu prawa miejscowego, uwzględniając również w ramach tej kontroli specyfikę przedmiotu (materii), którą reguluje zakwestionowana przez stronę skarżącą uchwała. W drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności, kompletności i czytelności tekstu prawnego, za dopuszczalne uznaje się powtarzanie w aktach prawa miejscowego innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska (w:) S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241). W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych dopuszcza się możliwość powtórzenia w akcie prawa miejscowego zapisów ustawowych, o ile takie powtórzenie ma charakter dosłowny (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 1284/14, wyrok WSA w Krakowie z 7 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Kr 1125/19). Błędny jest więc pogląd Prokuratora, że uchwała bezwzględnie nie może regulować jeszcze raz tego, co jest zawarte w ustawie. Sąd uznał, że w realiach rozpoznawanej sprawy, lektura poszczególnych postanowień załącznika do zaskarżonej uchwały pozwala stwierdzić, że powtarzane zapisy ustawowe czynią tekst uchwały czytelnym i spójnym, a przy tym regulującym kompleksowo całość materii wynikającej z upoważnienia ustawowego. Kwestionowane zapisy uchwały nie były przy tym modyfikacją zapisów ustawowych. W takiej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności wymienionych w skardze postanowień zaskarżonej uchwały. Zawarte w Rozdziale I ust. 1 załącznika do uchwały postanowienie, iż w skład Zespołu Interdyscyplinarnego wchodzą podmioty określone w art. 9a ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, w ocenie Sądu, było dopuszczalne. Podkreślić należy, że wskazanie konkretnych osób wchodzących w skład Zespołu należy do kompetencji Wójta, o czym Rada Gminy postanowiła w ust. 2 lit. a) Rozdziału I załącznika do zaskarżonej uchwały wskazując, że członków Zespołu powołuje na czas nieoznaczony w drodze zarządzenia Wójt spośród osób oddelegowanych przez podmioty określone w art. 9a ustawy. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że Rada nie wykroczyła poza zakres upoważnienia ustawowego do określenia trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Niezasadny okazał się również zarzut skargi dotyczący przekroczenia zakresu delegacji ustawowej i powtórzenia oraz zmodyfikowania w Rozdziale I ust. 2 lit. b) załącznika do uchwały treści zapisu ustawowego zawartego w art. 9c ust. 3 u.p.p.r. Zgodnie z ust. 2 lit. b) Rozdziału I załącznika, każdy członek Zespołu Interdyscyplinarnego przed udziałem w pierwszym posiedzeniu Zespołu składa pisemne oświadczenie o zachowaniu poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w Zespole. W ocenie Sądu, przepis ten nie stanowi modyfikacji art. 9c ust. 3 u.p.p.r., określającego, że przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3, członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych składają organowi, o którym mowa w art. 9a ust. 2, oświadczenie o następującej treści: "Oświadczam, że zachowam poufność informacji i danych, które uzyskałem przy realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem przemocy w rodzinie oraz, że znane mi są przepisy o odpowiedzialności karnej za udostępnienie danych osobowych lub umożliwienie do nich dostępu osobom nieuprawnionym". Zdaniem Sądu, Rada Gminy w powołanej regulacji, zgodnie z prawem dopuściła możliwość złożenia pisemnego oświadczenia w zakresie zachowania poufności wszelkich informacji i danych uzyskanych przy realizacji zadań w ramach pracy w Zespole. Ustawa o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie nie zawiera bowiem zakazu pisemnego składania takiego oświadczenia, zaś dla celów dowodowych taka forma jest prawnie dopuszczalna i nie jest sprzeczna z udzielonym radzie upoważnieniem do określenia w drodze uchwały trybu i sposobu powoływania i odwoływania członków zespołu interdyscyplinarnego oraz szczegółowych warunków jego funkcjonowania. Nadto obowiązek złożenia oświadczenia, jego treść oraz skierowanie do właściwego organu wynikają wprost z przepisów ustawy i zaskarżona regulacja tym obowiązkom się nie sprzeciwia. Odnośnie do regulacji zawartej w Rozdziale I ust. 2 lit. d) załącznika do uchwały, zgodnie z którą członek Zespołu Interdyscyplinarnego może zostać odwołany zarządzeniem Wójta w trybie natychmiastowym w przypadku uzasadnionego podejrzenia naruszenia zasad poufności danych informacji uzyskanych w ramach działania w Zespole Interdyscyplinarnym wskazać należy, że regulacja ta - zdaniem składu orzekającego - wypełnia delegację ustawową zawartą w art. 9a ust. 15 u.p.p.r., gdyż poprzez wskazanie przesłanki odwołania członka zespołu interdyscyplinarnego określa również szczegółowe warunki funkcjonowania zespołu. Prokurator zakwestionował zresztą tylko niektóre z przypadków odwołania członka zespołu interdyscyplinarnego, pozostawiając możliwość odwołania na pisemny wniosek któregokolwiek z członków Zespołu, na podstawie pisemnej rezygnacji, uzasadnionego, pisemnego wniosku Wójta, wniosku podmiotu, który delegował członka zespołu, co pozwala wnioskować, że co do zasady nie kwestionuje uprawnienia rady gminy do uregulowania w uchwale przypadków, w których członek zespołu interdyscyplinarnego może być odwołany. Takie rozróżnienie przypadków, w których może dojść do odwołania członka zespołu interdyscyplinarnego, nie wynika jednak z przepisów ustawy. Niewątpliwie wskazanie przypadków, w których może dojść do odwołania członka ww. zespołu, daje gwarancję zachowania obiektywizmu i transparentności przy odwoływaniu członka zespołu interdyscyplinarnego. W ocenie Sądu, umocowanie do uchwalenia trybu powołania i odwołania członków zespołu interdyscyplinarnego, przy braku ustawowych przesłanek uzasadniających odwołanie poszczególnych członków tego Zespołu, pozwala Radzie Gminy na uszczegółowienie tej kwestii. Uchwała podjęta na podstawie art. 9a ust. 15 u.p.p.r., jak już wcześniej podniesiono, jest aktem normatywnym w rozumieniu art. 40 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i stanowi źródło prawa na terenie objętym obszarem działania tej jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu, rada gminy może uregulować tryb odwoływania członków zespołu. Wobec całkowitego milczenia ustawodawcy w zakresie skutków działania członków Zespołu z naruszeniem przepisów prawa (zasad poufności danych informacji uzyskanych w ramach działania w Zespole) rada była uprawniona do wprowadzenie regulacji mającej na celu zapewnienie sprawnego funkcjonowania Zespołu. Zgodnie z ust. 2 lit. d) Rozdziału I załącznika do zaskarżonej uchwały (co odpowiada art. 9a ust. 2 u.p.p.r.) członek Zespołu może zostać odwołany zarządzeniem Wójta, które stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. podlega kontroli sądu administracyjnego. Dopiero bowiem w momencie odwołania członka zespołu - w przypadku uzasadnionego podejrzenia naruszenia zasad poufności danych informacji uzyskanych w ramach działania Zespołu - nastąpi konkretyzacja okoliczności faktycznych, które uzasadniałyby - lub nie - odwołanie. Nietrafne okazały się również zarzuty skarżącego dotyczące przekroczenia zakresu delegacji ustawowej i powtórzenia oraz zmodyfikowania w Rozdziale II ust. 2, ust. 3 lit. a), ust. 3 lit. d), ust. 3 lit. f) oraz ust. 4 lit. j) załącznika do uchwały treści zapisów ustawowych zawartych w art. 9b ust. 2, art. 9a ust. 13, art. 9a ust. 7, art. 9c ust. 2 i ust. 3 u.p.p.r. Zgodnie z ust. 2 Rozdziału II załącznika do uchwały zadaniem Zespołu Interdyscyplinarnego jest integrowanie i koordynowanie działań przedstawicieli różnych podmiotów oraz specjalistów z zakresu przeciwdziałania przemocy w rodzinie. Do zadań Zespołu Interdyscyplinarnego należy w szczególności: diagnozowanie problemu przemocy w rodzinie (lit. a), podejmowanie działań w środowisku zagrożonym przemocą w rodzinie mających na celu przeciwdziałanie temu zjawisku (lit. b), inicjowanie interwencji w środowisku dotkniętym przemocą w rodzinie (lit. c), rozpowszechnianie informacji o instytucjach, osobach i możliwościach udzielenia pomocy w środowisku lokalnym (lit. d), inicjowanie działań w stosunku do osób stosujących przemoc w rodzinie (lit. e). W ocenie Sądu przepis ten nie stanowi modyfikacji art. 9b ust. 2 u.p.p.r., stanowiącego, że: "Zadaniem zespołu interdyscyplinarnego jest integrowanie i koordynowanie działań podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5, oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie, w szczególności przez: 1) diagnozowanie problemu przemocy w rodzinie; 2) podejmowanie działań w środowisku zagrożonym przemocą w rodzinie mających na celu przeciwdziałanie temu zjawisku; 3) inicjowanie interwencji w środowisku dotkniętym przemocą w rodzinie; 4) rozpowszechnianie informacji o instytucjach, osobach i możliwościach udzielenia pomocy w środowisku lokalnym; 5) inicjowanie działań w stosunku do osób stosujących przemoc w rodzinie." Porównanie treści zaskarżonej regulacji z art. 9b ust. 2 u.p.p.r. uzasadnia stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w sposób istotny, nie jest bowiem modyfikacją przepisu ustawy, natomiast można je uznać za regulację wyjaśniającą, zapewniającą czytelność przepisów aktu prawa miejscowego. Podobnie należy ocenić postanowienia zawarte w Rozdziale II ust. 3 lit. a) załącznika do uchwały, zgodnie z którym członek Zespołu Interdyscyplinarnego wykonuje swoją pracę w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych. Przyjęta w akcie prawa miejscowego regulacja stanowi powtórzenie normy zawartej w art. 9a ust. 13 u.p.p.r., zgodnie z którą członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych wykonują zadania w ramach obowiązków służbowych lub zawodowych. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut dotyczący ust. 3 lit. d) Rozdziału II załącznika do uchwały, zgodnie z którym "Posiedzenia Zespołu odbywają się w zależności od potrzeb, ale nie rzadziej niż raz na trzy miesiące, a zwołuje je Przewodniczący Zespołu." Należy podkreślić, że art. 9a ust. 7 u.p.p.r. pozostawia radzie gminy możliwość uregulowania częstotliwości zwoływania posiedzeń zespołu interdyscyplinarnego, byleby posiedzenia te nie były zwoływane rzadziej niż raz na trzy miesiące. Z tego względu, wskazanie przez Radę Gminy, że posiedzenia Zespołu odbywać się będą z taką częstotliwością, jak nakazuje to minimum ustawowe, nie stanowi o naruszeniu prawa. Analogicznie, postanowienia zawarte w ust. 3 lit. f) Rozdziału II załącznika do uchwały zgodnie z którymi, wszystkich członków Zespołu obowiązuje zasada poufności danych i informacji uzyskanych w trakcie pracy Zespołu. Członek Zespołu przed przystąpieniem do wykonywania czynności o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, składa wójtowi oświadczenie o treści zgodnej z art. 9c ust. 3 wymienionej ustawy, nie stanowią modyfikacji treści ustawowej zawartej w art. 9c ust. 2 u.p.p.r. określającej, że członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych zobowiązani są do zachowania poufności wszelkich informacji i danych, które uzyskali przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3. Obowiązek ten rozciąga się także na okres po ustaniu członkostwa w zespole interdyscyplinarnym oraz w grupach roboczych. Omawiane postanowienia załącznika do zaskarżonej uchwały nie naruszają również zapisów ustawowych zawartych w art. 9c ust. 3 u.p.p.r. stanowiących, że przed przystąpieniem do wykonywania czynności, o których mowa w art. 9b ust. 2 i 3, członkowie zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych składają organowi oświadczenie, o którym mowa w art. 9a ust. 2 tej ustawy. Podobnie należy ocenić postanowienie zawarte w ust. 4 lit. j) Rozdziału II załącznika do uchwały, zgodnie z którym wszystkich członków grupy roboczej obowiązuje zasada poufności danych i informacji uzyskanych w trakcie pracy w grupie roboczej. W tym stanie rzeczy podniesione w skardze zarzuty okazały się nieuzasadnione, a w konsekwencji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.