II SA/Ke 57/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Asystent sędziego Sergiusz Leydo, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi A.F. na orzeczenie Komendanta Policji z dnia [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej – wydalenia ze służby oddala skargę. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] Komendant Policji uznał aspiranta A.F. za winnego popełnienia czynu z art. 132 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) w związku z art. 17 cyt. ustawy oraz § 11 ust. 3 pkt b zarządzenia nr 6 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. z 2000r. KGP nr 4, poz. 38) oraz § 2 i § 23 załącznika do zarządzenia Komendanta Głównego Policji nr 805 z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. z 2004r. KGP nr 1 poz. 3) i wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W związku z zaistniałym w dniu 6 czerwca 2006r. zdarzeniem z udziałem funkcjonariusza Policji asp. A.F., w dniu 7 czerwca 2006r. wszczęto przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne zarzucając popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na tym, że w dniu 6 czerwca 2006r. około godziny 23.30 w mieszkaniu przy ul. D. w K., w czasie wolnym od służby będąc w stanie nietrzeźwości, oddał trzy strzały z broni palnej służbowej w kierunku przybyłych na interwencję domową funkcjonariuszy Policji czym zmusił ich do zaniechania czynności służbowych oraz naraził na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia. Organ I instancji przeprowadził czynności dowodowe i orzeczeniem z dnia 1 sierpnia 2006r. stwierdził winę obwinionego oraz wymierzył mu karę dyscyplinarną wydalenia ze służby. W wyniku złożonego przez A.F. odwołania organ II instancji orzeczeniem nr [...] z dnia [...]. uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Rozpatrując sprawę ponownie Komendant Policji zmienił przedstawiony funkcjonariuszowi zarzut i orzeczeniem nr [...] z dnia [...] uznał A.F. winnego tego, że w dniu 6 czerwca 2006 r. ok. godziny 23.30 w mieszkaniu przy ul. D. w K., w czasie wolnym od służby, będąc w stanie nietrzeźwości posiadał przy sobie a następnie użył broni służbowej poprzez oddanie dwóch strzałów, naruszając przepisy użytkowania broni palnej przez policjantów, zasady postępowania zgodnego z normami współżycia społecznego oraz pogłębiania społecznego zaufania do Policji i wymierzył A.F. karę dyscyplinarna wydalenia ze służby. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż wobec zgodnych i wzajemnie uzupełniających się zeznań świadków w przedstawionym powyżej stanie faktycznym przebieg zdarzeń nie budził wątpliwości. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...].Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania A.F. od rozstrzygnięcia organu I instancji na podstawie art. 135 n ust. 4 pkt 1 ustawy o Policji utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu orzeczenia, akceptując ustalenia organu I instancji podkreślił, że zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego materiał dowodowy wskazuje na fakt dopuszczenia się przez A.F. zarzuconego mu czynu oraz naruszenia przez niego w sposób zawiniony i rażący dyscypliny służbowej. Organ II instancji podkreślił, że Policjant zdawał sobie sprawę, że sięgając po broń będąc w stanie nietrzeźwości narusza dyscyplinę służbową. Funkcjonariusz powinien przewidzieć ewentualne skutki posiadania przy sobie broni w tym stanie, ewentualne użycie jej niezgodnie z przepisami, a tym samym spowodowanie zagrożenia dla życia i zdrowia. Postępowanie takie - zdaniem organu odwoławczego - świadczy o nieodpowiedzialnym, lekceważącym i pozbawionym wyobraźni zachowaniu oraz o rażącym braku zdyscyplinowania funkcjonariusza. Broń jest szczególnym i ostatecznym środkiem przymusu bezpośredniego i można jej użyć tylko w wyjątkowych sytuacjach opisanych szczegółowo w art. 17 ustawy o Policji, zaś stosownie do treści § 11 ust. 3 lit. b zarządzenia nr 6/2000 KGP z dnia 16 maja 2000r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów zabrania się policjantowi posiadania przy sobie broni podczas spożywania napojów alkoholowych oraz po ich spożyciu. Użycie broni przez A.F. podczas zdarzenia było niezgodne z obowiązującymi przepisami. Znajdując się bowiem w stanie po użyciu alkoholu funkcjonariusz ten groził użyciem broni służbowej, a następnie w sposób niekontrolowany oddał strzały, powodując zagrożenie dla życia i zdrowia. Ponadto organ II instancji wskazał, iż funkcjonariuszy Policji obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa. Naruszenie dyscypliny służbowej w tym zakresie godzi w dobre imię Policji jako formacji uzbrojonej i narusza zasadę zaufania społeczeństwa do funkcjonariuszy publicznych. Na wybór najsurowszej kary dyscyplinarnej, jaką jest wydalenie ze służby miała wpływ okoliczność, iż policjant w dniu zdarzenia znajdował się w stanie po użyciu alkoholu. Dalsze pozostawienie A.F. w służbie, z uwagi na jej dobro, nie jest możliwe. Funkcjonariusz ten nie może bowiem korzystać z przymiotu policjanta cieszącego się nienaganną opinią. Utracił także niezbędne w służbie Policji zaufanie i wiarygodność przełożonych oraz współpracowników. Pozostawienie policjanta w służbie może wywołać ujemne dla niej skutki jak również negatywnie wpłynąć na postrzeganie Policji przez społeczeństwo jako instytucji nie przestrzegającej praworządności. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania organ II instancji uznał je w całości za bezzasadne. Przytaczając treść art. 132 ust. 4 ustawy o Policji organ odwoławczy wskazał, iż w postępowaniu dyscyplinarnym materiał dowodowy jest oceniany pod kątem przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu zasad dotyczących postępowania z bronią służbową, a nie przestępstwa będącego przedmiotem odrębnego postępowania. Funkcjonariusz Policji podlega odpowiedzialności dyscyplinarnej niezależnie od odpowiedzialności karnej. Skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A.F. domagając się jego uchylenia oraz poprzedzającego je orzeczenia organu I instancji. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów: - art. 135 f ust 1-5 ustawy o Policji poprzez przeprowadzenie postępowania dyscyplinarnego i jego zakończenie w sytuacji, gdy z uwagi na stan psychiczny związany z postawionymi w toku postępowania karnego zarzutami oraz pobytem w areszcie śledczym i przyjmowaniem silnych leków, obwiniony nie był w stanie brać udziału w tych czynnościach, na co zwracał uwagę w toku tego postępowania, a co nie zostało uwzględnione przez organ prowadzący postępowanie; nie dopuszczono także dowodu z opinii biegłego psychiatry na okoliczność zdolności skarżącego do udziału w postępowaniu, przez co naruszono prawo obwinionego do jego obrony, - art. 7, 8 oraz art. 77 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na niewłaściwie ustalonym stanie faktycznym, nierozważenie wszystkich okoliczności faktycznych w sprawie, nieprzesłuchanie wnioskowanego świadka, co uniemożliwiło prawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego, powodując tym samym naruszenie prawa obywatela do rzetelnego i wszechstronnego ustalenia i rozważenia wszelkich okoliczności faktycznych w sprawie oraz kształtowania zaufania do prawa i organów go stosujących. Ponadto skarżący podniósł, iż pozbawienie wolności wskutek zastosowania wobec niego tymczasowego aresztowania uniemożliwiło ustanowienie obrońcy i dopuszczenie go do udziału w czynnościach postępowania dyscyplinarnego w celu zapewnienia należytej obrony, czym naruszono prawo obwinionego do obrony w postępowaniu dyscyplinarnym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Z kolei art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., przewiduje, że sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do regulacji art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub też stwierdzenia nieważności. Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów została uregulowana w rozdziale 10 pragmatyki policyjnej i postępowanie dyscyplinarne w stosunku do skarżącego prowadzone było według określonych tam zasad. Zgodnie z treścią art. 132 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. 2002r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), zwanej dalej ustawą, policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. Z kolei stosownie do art. 132 ust. 2 cyt. ustawy naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. Co prawda art. 132 ust. 3 cyt. ustawy zawiera przykładowy katalog zachowań wypełniających znamiona naruszenia dyscypliny służbowej, jednakże wobec niewyczerpującego charakteru tego wyliczenia konkretny czyn można uznać za naruszenie dyscypliny służbowej w przypadku, gdy spełnia ogólne wymogi zawarte w cyt. wyżej przepisie art. 132 ust. 2 ustawy o Policji. W przedmiotowym zakresie konieczne jest także odwołanie się do szczegółowych przepisów regulujących prawa i obowiązki policjantów. W tym miejscu przytoczyć należy treść regulacji § 2 i 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. z 2004r. KGP nr 1 poz. 3), zgodnie z którym w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w niniejszych przepisach etyki zawodowej policjant powinien kierować się zasadami współżycia społecznego i postępować tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania zaufania społecznego do Policji (§ 2) oraz powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej (§ 23). Z kolei stosownie do dyspozycji § 11 ust. 3 lit. b zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów (Dz. Urz. z 2000r. KGP Nr 4, poz. 38) policjantowi zabrania się posiadania przy sobie broni podczas spożywania napojów alkoholowych oraz po ich spożyciu. Zgodnie z brzmieniem art. 17 ustawy o Policji - jeżeli środki przymusu bezpośredniego, wymienione w art. 16 ust. 1, okazały się niewystarczające lub ich użycie, ze względu na okoliczności danego zdarzenia, nie jest możliwe, policjant ma prawo użycia broni palnej wyłącznie: 1) w celu odparcia bezpośredniego i bezprawnego zamachu na życie, zdrowie lub wolność policjanta lub innej osoby oraz w celu przeciwdziałania czynnościom zmierzającym bezpośrednio do takiego zamachu, 2) przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia broni lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu, zdrowiu lub wolności policjanta albo innej osoby, 3) przeciwko osobie, która usiłuje bezprawnie, przemocą odebrać broń palną policjantowi lub innej osobie uprawnionej do posiadania broni palnej, 4) w celu odparcia niebezpiecznego bezpośredniego, gwałtownego zamachu na obiekty i urządzenia ważne dla bezpieczeństwa lub obronności państwa, na siedziby naczelnych organów władzy, naczelnych i centralnych organów administracji państwowej albo wymiaru sprawiedliwości, na obiekty gospodarki lub kultury narodowej oraz na przedstawicielstwa dyplomatyczne i urzędy konsularne państw obcych albo organizacji międzynarodowych, a także na obiekty dozorowane przez uzbrojoną formację ochronną utworzoną na podstawie odrębnych przepisów, 5) w celu odparcia zamachu na mienie, stwarzającego jednocześnie bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia lub wolności człowieka, 6) w bezpośrednim pościgu za osobą, wobec której użycie broni było dopuszczalne w przypadkach określonych w pkt 1-3 i 5, albo za osobą, wobec której istnieje uzasadnione podejrzenie popełnienia zabójstwa, zamachu terrorystycznego, uprowadzenia osoby w celu wymuszenia okupu lub określonego zachowania, rozboju, kradzieży rozbójniczej, wymuszenia rozbójniczego, umyślnego ciężkiego uszkodzenia ciała, zgwałcenia, podpalenia lub umyślnego sprowadzenia w inny sposób niebezpieczeństwa powszechnego dla życia albo zdrowia, 7) w celu ujęcia osoby, o której mowa w pkt 6, jeśli schroniła się ona w miejscu trudno dostępnym, a z okoliczności towarzyszących wynika, że może użyć broni palnej lub innego niebezpiecznego narzędzia, którego użycie zagrozić może życiu lub zdrowiu, 8) w celu odparcia gwałtownego, bezpośredniego i bezprawnego zamachu na konwój ochraniający osoby, dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową, pieniądze albo inne przedmioty wartościowe, 9) w celu ujęcia lub udaremnienia ucieczki osoby zatrzymanej, tymczasowo aresztowanej lub odbywającej karę pozbawienia wolności, jeśli: a) ucieczka osoby pozbawionej wolności stwarza zagrożenie dla życia albo zdrowia ludzkiego, b) istnieje uzasadnione podejrzenie, że osoba pozbawiona wolności może użyć broni palnej, materiałów wybuchowych lub niebezpiecznego narzędzia, c) pozbawienie wolności nastąpiło w związku z uzasadnionym podejrzeniem lub stwierdzeniem popełnienia przestępstw, o których mowa w pkt 6. Wskazać należy, iż zgodnie z dyspozycją art. 134 h ust. 1 cyt. ustawy kara dyscyplinarna orzeczona za naruszenie dyscypliny służbowej powinna być współmierna do popełnionego przewinienia dyscyplinarnego i stopnia zawinienia, uwzględniając w szczególności okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, jego skutki, w tym następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie obwinionego przed popełnieniem przewinienia dyscyplinarnego i po jego popełnieniu oraz dotychczasowy przebieg służby. Natomiast przepis art. 134 h ust. 2 cyt. ustawy wśród okoliczności popełnienia przewinienia dyscyplinarnego mających wpływ na zaostrzenie wymiaru kary wymienia m. in. działanie z motywacji zasługującej na szczególne potępienie albo w stanie po użyciu alkoholu lub innego podobnie działającego środka (pkt 1) oraz poważne skutki przewinienia dyscyplinarnego, zwłaszcza istotne zakłócenie realizacji zadań Policji lub naruszenia dobrego imienia Policji (pkt 3). Na podstawie oceny zebranego w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny może wydać orzeczenie o ukaraniu (art. 135 j ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy). Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy wskazuje na popełnienie przez skarżącego zarzucanego mu czynu. Sąd wnikliwie przeanalizował całość materiałów zgromadzonych w postępowaniu dyscyplinarnym i nie stwierdził uchybień w zakresie zbierania dowodów, ani też nie dopatrzył się błędów w ustaleniach faktycznych. Zarzuty skarżącego w tym zakresie są chybione, zaś podnoszenie ich wynika z przyjętej przez skarżącego postawy, będącej swoistą linią obrony. Organy administracji zebrały stosowny materiał dowodowy w postaci m. in. zeznań naocznych świadków zdarzenia - sierż. Ł.Ś., sierż. szt. J.S. oraz sierż. P.C., podejmując stosownie do art. 135 e ust. 1 ustawy o Policji - wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Dodać trzeba, iż niezwłocznie po zatrzymaniu A.F. w dniu 7 czerwca 2006r. badanie alkomatem wykazało u funkcjonariusza 1,37 promila alkoholu we krwi o godzinie 4.29 i 1,29 promila o godzinie 4.46. Wskazać należy, iż wobec zgodnych, konsekwentnych i wzajemnie uzupełniających się zeznań świadków, wyników badania alkomatem oraz wykorzystania materiałów dowodowych zebranych w postępowaniu przygotowawczym (art. 135 e ust. 9 ustawy o Policji), organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. W związku z tym brak dowodu z przesłuchania wnioskowanego przez skarżącego świadka W.P., nie stanowił przeszkody do podjęcia merytorycznej decyzji w sprawie, albowiem zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy był w zupełności wystarczający do ustalenia przebiegu zdarzenia z 6 czerwca 2006r. Reasumując stwierdzić trzeba, iż zachowanie A.F. opisane w prawidłowo ustalonym przez organy stanie faktycznym wypełnia znamiona przewinienia dyscyplinarnego, o jakim mowa w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji. Skarżący posiadał przy sobie broń palną będąc po spożyciu napojów alkoholowych, czym naruszył dyspozycję § 11 ust. 3 lit. b zarządzenia nr 6/2000 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 maja 2000r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania i użytkowania broni palnej przez policjantów. Funkcjonariusz użył służbowej broni palnej niezgodnie z art. 17 ustawy o Policji, enumeratywnie wymieniającym dopuszczalne sytuacje jej zastosowania. Działanie takie stanowiło także naruszenie § 2 i 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta" - załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003r. Należy podzielić stanowisko organów orzekających, że używając broni będąc w stanie nietrzeźwości skarżący naruszył zasady współżycia społecznego i przyczynił się do naderwania zaufania społecznego do Policji jako formacji uzbrojonej, której jednym z głównych zadań jest – stosownie do art. 1 ust. 1 cyt. ustawy - ochrona bezpieczeństwa ludzi. Sąd podziela również stanowisko organów obu instancji, iż zachowanie skarżącego miało charakter działania zawinionego popełnionego z winy umyślnej. Stosownie bowiem do art. 132a ust. 1 ustawy o Policji przewinienie dyscyplinarne jest zawinione m. in. wtedy, gdy policjant ma zamiar jego popełnienia, to jest chce je popełnić albo przewidując możliwość jego popełnienia, na to się godzi, co bezsprzecznie miało miejsce w niniejszej sprawie. Nie budzi wątpliwości iż skarżący używając broni służbowej po spożyciu napojów alkoholowych działał z winy umyślnej, kierując się niskimi pobudkami, za jakie należy uznać chęć przeszkodzenia interweniującym funkcjonariuszom w dokonaniu czynności służbowych. Okoliczności te bez wątpienia należy uznać - stosownie do art. 134 h ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o Policji - za mające wpływ na zwiększenie wymiaru kary. Zgodnie z art. 134 ustawy o Policji karami dyscyplinarnymi są nagana, zakaz opuszczania wyznaczonego miejsca przebywania, ostrzeżenie o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku, wyznaczenie na niższe stanowisko służbowe, obniżenie stopnia, wydalenie ze służby. Powyższa gradacja kar jest swego rodzaju stopniowaniem środków, jakie mogą być zastosowane w konkretnej sprawie. Jednakże ustawodawca nie określił, jakiemu przewinieniu służbowemu odpowiada każdy z nich, pozostawiając to do uznania właściwego organu. Dokonywana przez sąd administracyjny kontrola uznaniowości w tym zakresie sprowadza się w istocie do oceny, czy organ badał sprawę w zakresie przesłanek ustawowych, jak również, czy zebrał i rozważył cały materiał dowodowy. W rozpoznawanej sprawie waga czynu, okoliczności jego popełnienia dają podstawę do stwierdzenia, że wymierzenie skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby nie stanowi, zdaniem Sądu, dowolności co do zastosowanej sankcji. Orzekając najsurowszą z możliwych kar dyscyplinarnych organy orzekające kierowały się bowiem wskazaniami zawartymi w treści przepisów art. 134 h ust. 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 3 ustawy o Policji. Wymaga wskazania, iż zachowanie A.F. podczas zdarzenia w dniu 6 czerwca 2006r. było wysoce naganne. Stosownie zaś do treści art. 25 ust. 1 cyt. ustawy o Policji - służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. Tymczasem - jak słusznie zauważył organ I i II instancji - skarżący utracił ten przymiot, co uniemożliwia mu dalszą służbę. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia także fakt, iż podjęte przez tego funkcjonariusza działania godzą w społeczny wizerunek Policji, przyczyniając się do naderwania zaufania społecznego do tej instytucji. Policja jest zgodnie z art. 1 ust. 1 cyt. ustawy - uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Natomiast pozostawanie w jej szeregach osoby sprzeniewierzającej się wskazanym zasadom mogłoby wpłynąć na postrzeganie przez społeczeństwo Policji jako instytucji działającej niezgodnie z kanonami praworządności, do których przestrzegania Policja jest szczególnie zobowiązana. Ustosunkowując się do podniesionego przez skarżącego naruszenia art. 135 f ust. 1 - 5 ustawy o Policji wskazać trzeba, iż w toku postępowania dyscyplinarnego zagwarantowano skarżącemu możliwość realizacji wymienionych w cyt. przepisie uprawnień. W doręczonym skarżącemu postanowieniu organu I instancji Nr Kdk – 73/06 z dnia 7 czerwca 2006r. zawarto pouczenie o treści przepisów art. 135 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o Policji (w tym o możliwości ustanowienia obrońcy spośród policjantów). Z kolei przepisy art. 135 f ust. 2, 3, 4 i 5 w ogóle nie znalazły zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem sytuacja odmowy udostępnienia akt (ust. 2) nie wystąpiła. Nadto – z uwagi na niewyznaczenie przez obwinionego w trakcie postępowania dyscyplinarnego obrońcy – nie znalazły zastosowania przepisy dotyczące działania tego obrońcy (ust. 3, 4, 5). Podkreślenia wymaga, iż w toku czynności przeprowadzonych przez rzecznika dyscyplinarnego skarżący miał możliwość złożenia wniosku dotyczącego ustanowienia obrońcy – pomimo, iż był wobec niego zastosowany środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Podnieść także trzeba, iż skarżący - przesłuchiwany ponownie w dniu 24 lipca 2006r. (po zmianie zarzutów) w charakterze obwinionego - nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień, zaś w dniu 3.10.2006r. zapoznał się z aktami postępowania dyscyplinarnego, nie składając wniosków o ich uzupełnienie. W pełni uprawnione jest więc twierdzenie, iż A.F.- wbrew zarzutom skargi - brał udział w postępowaniu dyscyplinarnym. Ze względu na powyższe, wyartykułowany w skardze zarzut naruszenia art. 135 f ust. 1 - 5 ustawy o Policji, w tym prawa do obrony należy uznać za bezzasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutu o niedopuszczeniu dowodu z opinii biegłego na okoliczność zdolności skarżącego do udziału w postępowaniu dyscyplinarnym, należy podzielić argumentację organu II instancji, iż w trakcie tymczasowego aresztowania przeprowadzono w toku prowadzonego postępowania przygotowawczego czynności procesowe z udziałem A.F., a zatem nie było przeszkód by przeprowadzać odpowiednie czynności w ramach równolegle prowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Czynności te odbywały się za zgodą prokuratora, a w aktach sprawy brak jest orzeczenia lekarskiego stwierdzającego, że przeprowadzenie czynności procesowych z udziałem obwinionego jest niemożliwe. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez organy obu instancji przepisów art. 7, 8 oraz art. 77 k.p.a., albowiem stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, w oparciu o wszechstronne zebrany i przeanalizowany materiał dowodowy. Sąd w całości podziela również stanowisko organu odwoławczego, że zeznania świadków są wiarygodne z uwagi na ich spójność i logiczną całość. Jak wynika z akt sprawy nieprzesłuchanie w charakterze świadka sierż. W.P. spowodowane było jego pobytem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim w związku z depresją po zaistniałym zdarzeniu. Trafnie organ orzekający wskazuje, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy w sposób dostateczny dokumentuje zarzucany skarżącemu czyn, a w konsekwencji brak zeznań tego świadka nie stanowił przeszkody do podjęcia merytorycznej decyzji w przedmiotowej sprawie. Reasumując, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.