II SA/Ke 570/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Asesor WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi K.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu należności z tytułu wniesionej zastępczo przez gminę opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...], po rozpatrzeniu odwołania K.H. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta z [...]: 1) zobowiązującej K.H. do zwrotu na rzecz Gminy łącznej kwoty 4.809,90 zł z tytułu wniesionej zastępczo przez Gminę opłaty za pobyt M.P. w Domu Pomocy Społecznej im. Sue Ryder w Kałkowie-Godowie, na którą to kwotę składają się opłaty za: luty 2018 r. - 480,99 zł, marzec 2018 r. - 480,99 zł, kwiecień 2018 r. - 480,99 zł, maj 2018 r. - 480,99 zł, czerwiec 2018 r. - 480,99 zł, lipiec 2018 r. - 480,99 zł, sierpień 2018 r. - 480,99 zł, wrzesień 2018 r. - 480,99 zł, październik 2018 r. - 480,90 zł i listopad 2018 r. - 480,99 zł; 2) wskazującej, że zwrotu kwoty 4.809,90 zł należy dokonać na rachunek bankowy Gminy - w terminie do 30 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w to miejsce orzekło o: 1) odmowie odstąpienia od żądania zwrotu kwoty 4.809,90 zł z tytułu wniesionej zastępczo przez Gminę opłaty za pobyt w Domu Pomocy Społecznej im. Sue Ryder w Kałkowie-Godowie M.P. w okresie od 1 lutego do 30 listopada 2018 r.; 2) zobowiązaniu K.H. do zwrotu na rzecz Gminy łącznej kwoty 4.809,90 zł z tytułu wniesionej zastępczo przez Gminę opłaty za pobyt M.P. w Domu Pomocy Społecznej im. Sue Ryder w Kałkowie-Godowie, na którą to kwotę składają się opłaty za luty marzec, kwiecień, maj czerwiec, lipiec sierpień wrzesień, październik i listopad 2018 roku w wysokości po 480,99 zł. 3) wskazaniu, że zwrotu kwoty 4.809,90 zł należy dokonać na rachunek bankowy Gminy - w terminie do 30 dni od dnia, w którym niniejsza decyzja stanie się ostateczna. W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że decyzją z 3 stycznia 2018 r., K.H. ma ustaloną wysokość opłaty za pobyt mamy M.P. w DPS w kwocie 480,99 zł miesięcznie. Z powodu braku uiszczania przez zobowiązaną powyższej opłaty, powstała niedopłata w łącznej wysokości 4.809,90 zł za okres od 1 lutego 2018 r. do 30 listopada 2018 r. K.H. jest osobą samotnie gospodarującą, mieszka i pracuje w Kanadzie. Z zaświadczenia pracodawcy z 7 listopada 2018 r. wynika, że jej aktualny dochód wynosi 2.344,88 dolarów kanadyjskich miesięcznie (co w przeliczeniu na polskie złote wg średniego kursu NBP dolara kanadyjskiego na 3 stycznia 2019 r. daje 6.695,34 zł). Z przedłożonego przez stronę zestawienia miesięcznych wydatków, sporządzonego na podstawie dokumentów przedstawionych tłumaczowi przysięgłemu przez stronę, wynika, że ponosi ona (w dolarach kanadyjskich) następujące wydatki na życie: 56,34 ubezpieczenie domu, 70,16 ubezpieczenie samochodu, 266,12 podatek od nieruchomości, 100.00 fizjoterapia, 144,67 lekarstwa, 1.036,60 hipoteka. 600,94 pożyczka z banku, 115,75 ogrzewanie, 101,94 elektryczność, 93,92 woda. Kolegium zaznaczyło, że ponieważ dokumenty w języku angielskim, będące podstawą powyższych wydatków, nie zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego, to nie mogły być brane pod uwagę jako dowody w sprawie, o czym strona została pouczona przez organ I instancji. Dlatego powyższe zestawienie należy traktować poglądowo. Natomiast dochód strony znacznie przekracza kryterium ustawowe, przewidziane w ustawie o pomocy społecznej dla osoby samotnie gospodarującej, wynoszące 701,00 zł. Analizując zebrany materiał dowodowy, a także odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że wskazywane przez stronę wydatki nie stanowią żadnych nadzwyczajnych wydatków związanych ze szczególnie trudną sytuacją. Są to zwykłe wydatki związane z życiem dnia codziennego. Sytuacja zobowiązanej nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku - czy to w postaci ciężkiej choroby, uniemożliwiającej pracę, czy obciążającej w znacznym stopniu budżet domowy. Strona nie legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności, jest czynna zawodowo, a osiągane przez nią dochody są na tyle wysokie, że nawet przy uwzględnieniu stopy życia w Kanadzie, żądanie zwrotu wydatków za udzielone świadczenie, nie będzie stanowiło dla niej nadmiernego obciążenia. Ponadto organ odwoławczy zauważył, że przepisy ustawy o pomocy społecznej nie przewidują możliwości posiłkowania się kryterium dochodowym obowiązującym w innym państwie, w sytuacji, gdy osoba zobowiązana do ponoszenia opłaty za pobyt krewnego w DPS mieszka w innym państwie, ani też uwzględniania wydatkowania na życie w innej walucie, niż polski złoty. Niemniej jednak Kolegium wzięło pod uwagę, że strona mieszka i zarabia w Kanadzie i uznało, że sytuacja dochodowa zobowiązanej, pomimo wielu wydatków życia codziennego nie wyczerpuje pojęcia przypadku "szczególnie uzasadnionego". Wydatki ponoszone przez stronę nie wskazują, aby jej sytuacja była szczególnie ciężka. To zaś oznacza, że argumentacja strony, zmierzająca do wykazania, że organ pobieżnie i ogólnikowo przeanalizował jej sytuację dochodową tylko dlatego, że uczynił to niezgodnie z jej oczekiwaniami, nie zasługuje na uwzględnienie. Kończąc Kolegium podniosło, że co prawda organ I instancji rozważył kwestię odstąpienia od żądania zwrotu wydatków przewidzianą w art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, jednakże rozstrzygnięcia w tym zakresie nie zawarł w sentencji zaskarżonej decyzji, a jedynie odniósł się do niej w uzasadnieniu. Dlatego, z uwagi na to, że postępowanie w przedmiocie zwrotu świadczenia oraz odstąpienia od żądania zwrotu jest jednym postępowaniem i decyzja wydana w wyniku jego prowadzenia winna rozstrzygać o obu tych kwestiach, Kolegium zreformowało sentencję zaskarżonej decyzji, uzupełniając ją o rozstrzygnięcie w tym zakresie. Ponadto skorygowana została również opłata za październik 2018 r., która omyłkowo została określona przez organ I instancji w wysokości 480,90 zł zamiast 480,99 zł. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, K.H. zarzuciła naruszenie: a. art. 139 kpa poprzez wydanie przez organ odwoławczy decyzji na niekorzyść strony odwołującej się i zobowiązanie jej do zwrotu opłaty za październik 2018 r. za pobyt matki w DPS w wysokości 480,99 zł, przy czym Kolegium nie wykazało rażącego naruszenia prawa lub rażącego naruszenia interesu społecznego przez orzeczenie organu I instancji i tym samym nie było uprawione do zmiany decyzji organu I instancji na niekorzyść skarżącej, co narusza zakaz reformationis in peius; b) art. 15 kpa poprzez orzeczenie przez organ II instancji o odmowie odstąpienia od żądania zwrotu kwoty 4.809,90 zł, w sytuacji gdy organ ten nie mógł wydać orzeczenia w tym zakresie, bowiem w istocie orzekł o rozpoznaniu sprawy przez organ I instancji, co naruszyło zasadę dwuinstancyjności postępowania; c) art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa, przejawiające się w braku dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego i bezpodstawne uznanie, że K.H. zobowiązana jest do zwrotu opłaty na rzecz Gminy i że jej sytuacja nie jest szczególnie ciężka, podczas gdy podkreślała ona, że z uwagi na ponoszone wydatki, sytuację zdrowotną i finansową, nie jest w stanie uiszczać opłat za pobyt matki w DPS; d) art. 7 kpa w związku z art. 77 § 1 kpa, przejawiające się "w bezpodstawnym uznaniu przez organ, że przepisy ustawy o pomocy społecznej nie przewidują możliwości posiłkowania się kryterium dochodowym obowiązującym w innym państwie, w sytuacji, gdy osoba zobowiązana do ponoszenia opłaty za pobyt krewnego w DPS mieszka w tym innym państwie, ani uwzględniania wydatkowania na życie w innej walucie, niż polski złoty, jednakże biorąc pod uwagę okoliczności, że K.H. mieszka, zarabia i wydatkuje Kanadzie, to i tak jej sytuacja nie wyczerpuje pojęcia przypadku "szczególnie uzasadnionego", w sytuacji gdy organ pobieżnie i ogólnikowo, bez uwzględnienia pism wystosowywanych przez K.H. do MOPS wskazujących na wydatki, dokonał oceny jej sytuacji majątkowej, bowiem zamieszkuje ona na stałe w Kanadzie, wydatkuje na życie w dolarach kanadyjskich, a nie w polskich złotych, a organ II instancji poprzestał jedynie na matematycznych wyliczeniach dochodów w przeliczeniu na polskie złote, nie uwzględniając potrzeb wydatkowania znacznych kwot na własne utrzymanie i ponoszonych wydatków nie w Polsce, lecz w Kanadzie, średnia życia w Polsce różni się bowiem znacząco od średniej życia w Kanadzie"; e) art. 7 kpa i 77 § 1 kpa, przejawiające się w braku dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie i bezpodstawne uznanie, że osiągane przez K.H. dochody są na tyle wysokie, że nawet przy uwzględnieniu stopy życia w Kanadzie, żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie, nie będzie stanowiło dla niej nadmiernego obciążenia, w sytuacji gdy organ II instancji nie zbadał szczegółowo jej sytuacji materialnej i zdrowotnej oraz nie uzasadnił swojego stanowiska w sposób wyczerpujący, pomimo składania przez K.H. wniosków o zwolnienie z uiszczania opłaty; f) art. 7 kpa i 77 § 1 kpa, przejawiające się w braku dokładnego rozpatrzenia materiału dowodowego i bezpodstawne uznanie, że wskazywane przez stronę wydatki nie stanowią żadnych nadzwyczajnych wydatków, a jej sytuacja nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, podczas gdy organ powinien w sposób wszechstronny, z uwzględnieniem pism wystosowywanych przez K.H. do MOPS wskazujących na wydatki dokonać oceny jej sytuacji majątkowej i osobistej; g) art. 7 kpa i 77 § 1 kpa, przejawiające się w braku należytego rozpatrzenia materiału dowodowego i bezpodstawne uznanie, że dokumenty w języku angielskim przedstawiające wydatki nie zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego i wobec tego nie mogły być brane pod uwagę jako dowody w sprawie i przedstawione przez K.H. zestawienie wydatków należy traktować poglądowo, w sytuacji gdy takie wnioskowanie jest zupełnie nieuprawnione bowiem przedstawiła ona swoje wydatki przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego i powinny one stanowić pełnoprawny dowód w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i uznanie, że nie jest ona zobowiązana do zwrotu opłaty za pobyt matki w DPS w wysokości 4.809,90 zł oraz dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci przetłumaczonych przez tłumacza przysięgłego wydatków na okoliczność wydatków przez nią ponoszonych oraz przetłumaczenia wydatków przez tłumacza przysięgłego. W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła, że zaskarżona decyzja, została wydana na niekorzyść strony odwołującej się bowiem organ II instancji orzekł o obowiązku zwrotu wyższej opłaty za październik 2018 r. niż zostało to określone w decyzji organu I instancji. Tymczasem organ odwoławczy nie był uprawniony do podwyższenia skarżącej wysokości opłaty ustalonej przez organ I instancji. Skarżąca nie zgodziła się z Kolegium, że jego działanie stanowiło skorygowanie opłaty za październik 2018 r., która omyłkowo została określona jako 480,90 zł zamiast 480,99 zł. Takie działanie nie może zostać potraktowane jako sprostowanie omyłki. Skarżąca także zarzuciła, że organ II instancji pobieżnie i ogólnikowo, dokonał oceny jej sytuacji majątkowej. Wskazała, że na stałe mieszka w Kanadzie, a organy obu instancji przy uwzględnianiu sytuacji materialnej dokonały przeliczenia dolara kanadyjskiego na polski złoty, w ogóle nie biorąc pod uwagę okoliczności, że wszelkie wydatki ponoszone są w dolarach kanadyjskich. Zdaniem skarżącej, ponieważ na stałe zamieszkuje w Kanadzie, to organ przy ustalaniu opłaty powinien brać pod uwagę ustawowe kryterium dochodowe (minimum socjalne) z Kanady. Kryterium to wynosi $19,930.00 rocznie, a więc $1,660.8333 miesięcznie. Zarobki jej wynoszą $2,344.88 x 2.8553 = 6,695.34 zł. Ustalając 300% kryterium dochodowego $1,660.8333 x 2.8553 = 4,742.1774 zł, x 300% = 14,226.5322 zł. Z powyższego wynika, że kwota dochodów po wniesieniu opłaty jest niższa niż 300% tego kryterium. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 139 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny, wskazać należy, że przez "orzeczenie na niekorzyść strony skarżącej" w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć każde rozstrzygniecie, które pogarsza sytuację odwołującego się w stosunku do tej, jaką miał przed wniesieniem odwołania. Skarżąca naruszenia wynikającej z art. 139 kpa zasady zakazu reformationis in peius upatruje w tym, że jej zdaniem organ I instancji zobowiązał ją do zwrotu opłaty za październik 2018 r. w wysokości 480,90 za miesiąc październik 2018 r., zaś organ II instancji kwotę tę podwyższył do 489,99 zł. Tymczasem zauważyć należy, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy zobowiązały skarżącą do zwrotu na rzecz Gminy identycznej kwoty, to jest 4809,90 zł, stanowiącej iloczyn liczby 10 (ilość miesięcy) i liczby 480,99 zł (wysokość miesięcznej opłaty). Niewątpliwie w decyzji organu I instancji, wskazującej, że na kwotę 4809,90 zł składa się między innymi opłata za miesiąc październik 2018 r. wynosząca 480,90 zł jest błąd, który został usunięty decyzją organu II instancji. Nie spowodowało to jednak żadnego pogorszenia sytuacji skarżącej. Po wydaniu decyzji przez SKO nadal ma ona obowiązek zapłaty takiej samej kwoty. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 kpa, to zauważyć należy, że w związku z podnoszonymi przez skarżącą okolicznościami dotyczącymi jej sytuacji materialnej, organ I instancji w swojej decyzji rozważał, czy istnieje możliwość zastosowania przepisu art. 104 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1508 ze zmianami), i uznał, że okoliczności sprawy nie stanowią przypadku uzasadniającego odstąpienie od żądania zwrotu wniesionej zastępczo przez Gminę opłaty za pobyt M.P. w DPS. K.H. miała świadomość, że nałożoną na nią opłatę należy uiszczać co miesiąc, a przede wszystkim organ uznał, nie jest ona osobą pozostającą w ubóstwie w rozumieniu ustawy o pomocy społecznej. Organ II instancji stanowisko to podzielił, zawierając rozstrzygniecie w tym przedmiocie w samej sentencji, a nie w uzasadnieniu decyzji, jak to uczynił organ I instancji. Zdaniem Sądu nawet jeśli uznać, że Kolegium z naruszeniem art. 15 kpa przeniosło zawarte w decyzji organu I instancji rozstrzygnięcie z uzasadnienia do samej sentencji decyzji, to nie miało to i nie mogło to mieć wpływu na wynik sprawy, dotyczący tego, czy i jaką kwotę skarżąca powinna zwrócić gminie z tytułu poniesienia przez tę gminę zastępczo kosztów utrzymania matki skarżącej w DPS. Odnosząc się do pozostałych zarzutów, to wskazać należy, że wszystkie one zostały sformułowane jako naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa, polegające na niewyjaśnieniu sytuacji materialnej skarżącej i nierozważeniu możliwości zapłaty przez nią 4809,90 zł. Faktycznie jednak zawarty w pkt. d skargi zarzut dotyczy także prawa materialnego. Jak bowiem zdaje się wynikać z uzasadnienia skargi, jej autorka uważa, że przy ustalaniu kryterium dochodowego należy uwzględnić nie kwoty wynikające z ustawy o pomocy społecznej, ale kryteria obowiązujące w Kanadzie. Skarżąca wskazuje, że w państwie, w którym mieszka, kryterium dochodowe, które jej zdaniem jest równoznaczne z minimum socjalnym, wynosi 1660,8333 $, tak więc 300 % tego kryterium odpowiada kwocie 14226,53 zł. To zaś oznacza, że jej zarobki, wynoszące 2334,88 $, a w przeliczeniu na złotówki 6695,34 zł, są niższe od 300 % kryterium dochodowego. Odnosząc się do tego zarzutu przede wszystkim wskazać należy, że niniejsza sprawa nie dotyczy ustalenia wysokości, jaką skarżąca ma obowiązek uiszczać w związku z pobytem jej matki w Domu Pomocy Społecznej im. Sue Ryder w Kałkowie-Godowie. Wysokość tej opłaty została bowiem ustalona ostateczną i prawomocną (niezaskarżoną do sądu) decyzją z 3 stycznia 2018 r. Dlatego też w niniejszej sprawie skarżąca nie może skutecznie kwestionować wysokości opłaty, jaką miała obowiązek ponosić w okresie od lutego do listopada 2018 r. Jedynie na marginesie zauważyć należy, że najprawdopodobniej kwota wskazana przez skarżącą jako minimum socjalne, wynosząca około 1660 $ miesięcznie, odpowiada minimalnym zarobkom w Kanadzie. Tymczasem kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej to kwota dochodu przypadającego na jedną osobę, którego przekroczenie powoduje, co do zasady, brak możliwości otrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Określona w art. 8 ustawy o pomocy społecznej kwota kryterium dochodowego jest kilkakrotnie niższa od najniższej płacy w Polsce. Przechodząc do kolejnych zarzutów wskazać należy, że zgodnie z art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej, w przypadkach szczególnie uzasadnionych, zwłaszcza jeżeli żądanie zwrotu wydatków na udzielone świadczenie, z tytułu opłat określonych w ustawie oraz z tytułu nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części stanowiłoby dla osoby zobowiązanej nadmierne obciążenie lub też niweczyłoby skutki udzielanej pomocy, właściwy organ, który wydał decyzję w sprawie zwrotu należności, o których mowa w ust. 1, na wniosek pracownika socjalnego lub osoby zainteresowanej, może odstąpić od żądania takiego zwrotu, umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty. Zgodzić się należy z organami, że sytuacja materialna skarżącej nie uzasadnia uznania, że zachodzi szczególny przypadek, o którym mowa w tym przepisie. K.H., poza obowiązkiem przyczyniania się do zaspokojenia potrzeb matki w postaci ponoszenia części opłat za jej pobyt w dps, nie ma nikogo na utrzymaniu, od wielu lat mieszka w Kanadzie, gdzie pracuje i zarabia 2344,88 $ miesięcznie. Uwzględniając wskazaną przez nią wysokość ponoszonych kosztów utrzymania, w tym domu, samochodu, kosztów związanych ze spłatą kredytu hipotecznego i pożyczki z banku, można by dojść do przekonania, że posiada ona jeszcze inne, nieujawnione dochody, skoro przedstawione przez nią wydatki i to bez uwzględnienia kosztów zakupu jedzenia, ubrania i środków czystości, są wyższe od wykazywanych zarobków. Oczywiście zgodzić się należy ze skarżącą, że koszty utrzymania w Kanadzie są inne, najprawdopodobniej wyższe niż w Polsce. Jednak zauważyć należy, że nawet deklarowane przez nią zarobki są dużo wyższe od minimalnych zarobków w Polsce. Są także wyższe od minimalnych zarobków w Kanadzie. Ze stron internetowych można uzyskać informacji dotyczące minimalnej płacy za godzinę w tym kraju. Przykładowo wskazać należy również, że na stronie Życie – Kanada.pl znajduje się informacja, że w styczniu 2017 r. koszty utrzymania 4-osobowej rodziny w Kanadzie, łącznie z kosztami utrzymania samochodu, wynosiły niecałe 2500 $. Oczywiście tego typu informacje z internetu nie są dowodami, na podstawie których Sąd czy też organ, mogą ustalić stan faktyczny. Jednakże obrazują one w pewnym stopniu jakie są faktycznie realia życia i koszty utrzymania w kraju, w którym żyje skarżąca. Przede wszystkim jednak, skoro K.H. spłaca hipotekę za dom, opłaca jego ubezpieczenie oraz płaci podatek od nieruchomości, co świadczy o tym, że jest właścicielką nieruchomości zabudowanej domem, spłaca także pożyczkę w banku, co świadczy o jej zdolności kredytowej, słusznie organy oceniły, że nie jest ona osobą, co do której uzasadnione byłoby odstąpienie od żądania zwrotu kosztów, jakie gmina zastępczo poniosła w związku z niewywiązywaniem się przez skarżąca z obowiązku uiszczenia opłaty za pobyt jej matki w domu pomocy społecznej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu swojego wyroku z 25 czerwca 2018 r. w sprawie o sygn. I OSK 3579/18, warunkiem zastosowania art. 104 ust. 4 u.p.s. jest wystąpienie szczególnych okoliczności, które czyniłyby żądanie zwrotu nieuzasadnionym. Pod określeniem tym można rozumieć takie sytuacje, które mają charakter nadzwyczajny i w takim stopniu rzutują na sytuację osoby zobowiązanej do zwrotu, że nieuzasadnionym byłoby egzekwowanie nienależnie pobranego świadczenia. Wymaganej w świetle ww. przepisu oceny wyjątkowości ("szczególności") danego przypadku, w którym określona osoba lub osoby zwracają się o odstąpienie od żądania zwrotu wydatków, należy dokonywać na tle sytuacji innych osób korzystających z pomocy społecznej (wyrok dostępny w bazie LEX). Ze stanowiskiem tym skład orzekający w pełni się zgadza. Dlatego też za prawidłowe uznaje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji odnośnie do tego, że sytuacja materialna skarżącej nie uzasadnia uznania, że zachodzi szczególny przypadek uzasadniający odstąpienie od żądania od niej zwrotu kwoty wyłożonej zastępczo przez gminę. Jak podkreśliło SKO, skarżąca nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jest czynna zawodowo, a osiągane przez nią dochody są na tyle wysokie, że nawet przy uwzględnieniu stopy życia w Kanadzie, zwrot wyłożonej zastępczo przez gminę kwoty 4809,9 zł nie będzie stanowił dla niej nadmiernego obciążenia. Odnośnie do zawartego w skardze zarzutu związanego z tym, że zdaniem skarżącej organ niezasadnie uznał, że przedłożone przez nią dokumenty nie zostały przetłumaczone przez tłumacza przysięgłego, to zauważyć należy, że ze znajdującej się na "zestawieniu miesięcznych wydatków sporządzonym na podstawie dokumentów przedstawionych tłumaczowi przez panią K.H." pieczęci można by faktycznie uznać, że to nie tłumacz dokonał przetłumaczenia oryginalnych dokumentów, ale że jego rola ograniczyła się do stwierdzenia zgodności tłumaczenia z oryginałem. Nawet jeśli organ wskazał, że tych dokumentów nie może uznać za dowód, to jednak nie pominął ich treści, skoro w uzasadnieniu decyzji przytoczył ich treść, wymieniając jakie i na co ponosi skarżąca wydatki. Wskazanie, że tego dokumentu nie traktuje jako dowodu, w ocenie Sądu nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2353 ze zmianami).