II SA/Ke 571/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Marta Bieniek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 września 2014r. sprawy ze skargi S. L. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 kwietnia 2014r. w sprawie sygn. II SA/Ke 363/12 ze skargi S. L. na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego. W dniu 15 lipca 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wpłynęła skarga S. L. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 kwietnia 2014r., sygn. II SA/Ke 363/12 oddalającym skargę S. L. na zarządzenie zastępcze Wojewody z dnia [...] w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego. W petitum skargi o wznowienie postępowania skarżący podał, że w wyżej wskazanym postępowaniu zaistniała przesłanka nieważności, o której mowa w art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ponieważ na skutek naruszenia art. 91 § 2 i art. 109 tej ustawy został pozbawiony możliwości działania. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że o posiedzeniu sądowym, na którym ww. wyrokiem została oddalona jego skarga nie został prawidłowo zawiadomiony i nie mógł wziąć w nim udziału. W konsekwencji został pozbawiony możliwości działania. Skarżący podniósł, że termin rozprawy został wyznaczony na dzień 24 kwietnia 2014r. Jak wynika z pieczątki umieszczonej na kopercie, list został nadany 11 kwietnia 2014r. W miejscu jego zamieszkania listonosz awizował go w dniu 14 kwietnia 2014r., a więc uwzględniając 14 dniowy termin, w trakcie którego mógł odebrać korespondencję, ostatnim dniem na dokonanie odbioru przesyłki był 28.04.2014r. Tymczasem termin rozprawy wyznaczono na dzień 24.04.2014r. Powołując treść art. 91 § 2 autor skargi podniósł, że termin posiedzenia nie powinien być wyznaczony przed dniem 6 maja 2014r. W dalszej części uzasadnienia skarżący podał, że korespondencję odebrał na jeden dzień przed terminem rozprawy. W konsekwencji nie był w stanie przygotować się do posiedzenia, znaleźć sobie pełnomocnika i przybyć na nie z uwagi na pilne prace w gospodarstwie, które musiał wykonać. Jedyne co mógł zrobić, to zwrócić uwagę na nieprawidłowość w doręczeniu zawiadomienia i poprosić Sąd o odroczenie posiedzenia. Wniosek o odroczenie złożył o godz. 8 rano, jak tylko zostało otwarte biuro podawcze. Sąd jednak nie uwzględnił jego wniosku i rozpoznał sprawę, choć nie posiadał dowodu doręczenia zawiadomienia o terminie posiedzenia. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 kwietnia 2014r., sygn. II SA/Ke 363/12. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania organ wniósł o jej oddalenie argumentując, że nie ma ona uzasadnionych podstaw. Na rozprawie sądowej w dniu 18 września 2014r. skarżący wyjaśnił, że w marcu 2014r. otrzymał ostatnie postanowienie o pozostawieniu wniosku o ustanowienie z urzędu radcy prawnego bez rozpoznania, ale nie podejmował żadnych działań w celu umocowania pełnomocnika do działania w jego imieniu w tej sprawie, nawet po otrzymaniu postanowienia NSA w wyniku rozpoznania jego zażalenia, ponieważ nie był mu wtedy potrzebny, a chciał go tylko umocować na przyszłą rozprawę. Nie pamięta dlaczego nie odebrał przesyłki sądowej po pierwszym awizowaniu, bo przypuszcza, że pewnie był zajęty. Nie wiedział, że Sąd może wydać wyrok na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r., był przekonany, że Sąd go o tym zawiadomi. Był w Sądzie 24 kwietnia 2014 r. o godzinie 8 rano, żeby złożyć wniosek o odroczenie rozprawy z uwagi na to, że był do niej nie przygotowany, mimo tego że sprawa trwała 2 lata. Gdyby ustanowił adwokata to na pewno przedstawiłby on argumentację prawną w obronie jego interesów. O wyroku dowiedział się w czerwcu 2014 r. po publikacjach w internecie i w gazecie. W jego ocenie nie zmierzał do przedłużenia postępowania sądowego. Nie pamięta czy otrzymywał z Sądu pouczenie, że w przypadku oddalenia skargi wyrok będzie doręczany na wniosek. Na ww. rozprawie Sąd dopuścił z urzędu dowód z akt o syg. II SA/Ke 363/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania nie ma uzasadnionych podstaw. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem sądu. W orzecznictwie sądowym i doktrynie podkreśla się, że wznowienie prawomocnie zakończonego postępowania jest instytucją o charakterze wyjątkowym. Oznacza to, że powinna być ona oparta na wąsko określonych podstawach. Jest to uzasadnione z uwagi na konieczność zapewnienia stabilności orzeczeń sądowych. Obalenie prawomocnego orzeczenia sądowego jest możliwe jedynie wówczas, gdy zapadło ono z pogwałceniem bezwzględnie obowiązujących zasad prawa i jest rażąco sprzeczne z rzeczywistym stanem sprawy. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., określa warunki dopuszczalności skargi (wniosku) o wznowienie postępowania. Przede wszystkim skarga wznowieniowa musi być oparta na jednej z "podstaw wznowieniowych", enumeratywnie wymienionych w art. 271-273 p.p.s.a. Ponadto warunkiem dopuszczalności skargi (wniosku) o wznowienie jest wniesienie tej skargi (wniosku) w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący (wnoszący skargę o wznowienie) wiąże pozbawienie go możności działania z naruszeniem art. 91 § 2 i art. 109 tej ustawy podnosząc, że został zbyt późno poinformowany o terminie rozprawy, na której była rozpoznawana jego skarga na zarządzenie zastępcze Wojewody w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego, podkreślając przy tym, że obowiązkiem Sądu było uwzględnienie jego wniosku o odroczenie rozprawy. Natomiast o zapadłym wyroku dowiedział się w czerwcu 2014 r. po publikacjach w internecie i w gazecie. W rozpoznawanej sprawie, po wstępnym zbadaniu skargi o wznowienie postępowania sądowego, Sąd zdecydował o wyznaczeniu rozprawy (art. 280 § 1 p.p.s.a.). W myśl bowiem art. 280 § 1 p.p.s.a. sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Sąd rozpoznający sprawę niniejszą stwierdza, że skarga o wznowienie postępowania wniesiona została w terminie i oparto ją na ustawowej przesłance wznowienia. Sąd przyjął, że podstawą wznowienia jest art. 271 pkt 2 p.p.s.a., a skarga o wznowienie postępowania sądowego została złożona w terminie wskazanym w art. 277 p.p.s.a. tj. w terminie 3 miesięcy od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydanym orzeczeniu (skarżący dowiedział się o wydanym wyroku w czerwcu 2014 r. a skarga o wznowienie postępowania została złożona za pośrednictwem Poczty Polskiej w dniu 14 lipca 2014 r.). Przechodząc do oceny skuteczności skargi o wznowienie postępowania sądowego Sąd stwierdza, że jest ona niezasadna, bowiem w sprawie nie zachodzi przesłanka określona w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Stosownie do art. 281 zdanie 1 p.p.s.a. sąd na rozprawie rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia, a zatem jeszcze raz bada okoliczności będące już przedmiotem kontroli na posiedzeniu niejawnym, to jest, czy skarga została wniesiona w terminie i czy została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. Tak więc na rozprawie sąd dokonuje już merytorycznej oceny wystąpienia w sprawie ustawowej podstawy wznowienia (sąd bada trafność powołanej podstawy wznowienia postępowania sądowego, a nie sam fakt jej powołania). Negatywny wynik merytorycznej oceny podstawy wznowieniowej powoduje oddalenie wniosku (skargi) na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a., a nie jego odrzucenie w oparciu o art. 281 p.p.s.a. (zob. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 907). Zgodnie z art. 271 pkt 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. W świetle art. 271 pkt 2 p.p.s.a., pozbawienie strony możności działania może stanowić podstawę wznowienia wtedy, gdy jest skutkiem naruszenia przepisów prawa (przez które tu należy rozumieć w zasadzie tylko przepisy postępowania). Zdaniem Sądu niemożność działania, jest pozbawieniem możliwości podejmowania w procesie czynności procesowych. Wskazać przy tym należy, że konieczne jest wykazanie, iż zachodzi związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a pozbawieniem strony możności działania. Zatem można zasadnie stwierdzić, że jeśli strona nie została pozbawiona możliwości podejmowania wszelkich dozwolonych w przepisach procedury sądowoadministracyjnej czynności procesowych, to nie sposób uznać, że była ona pozbawiona, wskutek naruszenia przepisów prawa, możności działania ( art. 271 pkt 2 p.p.s.a.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie ulega wątpliwości, że doręczenie skarżącemu zawiadomienia o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 24 kwietnia 2014r. nie spełniało wymagań określonych w art. 91 § 2 p.p.s.a. Przesyłka z zawiadomieniem o terminie rozprawy została skarżącemu doręczona na 1 dzień przed jej terminem, zgodnie zaś z art. 91 § 2 p.p.s.a. powinna być doręczona co najmniej na siedem dni przed posiedzeniem. Naruszenie art. 91 § 2 p.p.s.a. przez niezachowanie określonego w nim terminu nie pozbawia jednak zawiadomienia skuteczności, ani nie jest jednoznaczne z automatycznym pozbawieniem strony możności działania (innymi słowy - z pozbawieniem strony możności obrony swych praw). Może co najwyżej stanowić uchybienie mające wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu okoliczności niniejszej sprawy świadczą o tym, że w tym przypadku nie ma podstaw do takiej kwalifikacji naruszenia art. 91 § 2 p.p.s.a. Reasumując, naruszenie art. 91 § 2 p.p.s.a. nie oznacza, że w stanie faktycznym tej sprawy zaistniała wskazana w skardze przesłanka wznowieniowa. Przede wszystkim podkreślić należy, że postępowanie objęte skargą o wznowienie toczyło się przed tut. Sądem prawie 2 lata. Skarga S. L. na zarządzenie zastępcze Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 22 marca 2012r. w przedmiocie wygaśnięcia mandatu radnego wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w dniu 28 maja 2012r., natomiast wyrok został wydany w dniu 24 kwietnia 2014r. Tak długie postępowanie sądowe spowodowane było głównie czynnościami podejmowanymi w jego trakcie przez skarżącego. Jak wynika z akt sprawy II SA/Ke 363/12, po wpłynięciu skargi zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 31 maja 2012r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi (k.29, t. I.). Następnie w dniu 15 czerwca 2012r. zarządzenie to zostało uchylone (k.41, t. I.). Pomimo jednak, że od chwili doręczenia skarżącemu zarządzenia z dnia 15 czerwca 2012r. widział on, że postępowanie sądowe w tego rodzaju sprawach jest wolne od opłat sądowych, wciąż składał liczne wnioski o zwolnienie go od kosztów sądowych. W dniu 25 czerwca 2012r. skarżący wniósł zażalenie, na korzystne dla niego ww. zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 15 czerwca 2012r. (k.58, t. I). W dniu 24 października 2013r. skarżący wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata oraz o odroczenie rozprawy do czasu rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy (k.117, t. I). Ze względu na fakt, że przedmiotowy wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, skarżący został wezwany do usunięcia tego braku i wypełnienia nadesłanego formularza w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia. W wyznaczonym terminie strona złożyła urzędowy formularz PPF, nie opatrując druku własnoręcznym podpisem oraz nie wypełniając pozycji 7.2.1, 7.2.2, 8, 9 oraz 11 (k.124, t. I). Postanowieniem z dnia 15 listopada 2013 r. Referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata (k. 141, t. I.). W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia, zarzucając, że zostało wydane bez wezwania strony do uzupełnienia nadesłanego formularza PPF oraz jego podpisania (k.155, t. I). Zarządzeniem z dnia 31 stycznia 2014r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia – w terminie 7 dni od doręczenia wezwania – złożonego w dniu 6 listopada 2013r. (data nadania) formularza urzędowego PPF poprzez (k. 158, t. I): a) własnoręczne podpisanie formularza (rubryka 15) – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania; b) wypełnienie rubryk: - 7.2.1. "Posiadane zasoby pieniężne (oszczędności, papiery wartościowe itp. – wysokość nominalna)", - 7.2.2. Posiadane przedmioty wartościowe (należy wpisać przedmioty o wartości powyżej 300 euro), - 8 "Stan majątkowy osób pozostających ze mną we wspólnym gospodarstwie domowym, - 9 "Inne dodatkowe informacje o stanie majątkowym" - 11 "Inne dane które składający oświadczenie uważa za istotne. W wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełnił i nie podpisał złożonego uprzednio formularza PPF, przesłał natomiast "Wniosek o sprecyzowanie niezrozumiałego wezwania z dnia 3 lutego 2014r. i o przywrócenie porządku prawnego w WSA w Kielcach", w którym wskazał na potrzebę sprecyzowania ww. wezwania poprzez określenie, do którego sądu ma się udać (bądź wysłać poprawiony druk PPF) celem uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 175, t. I). Ostatecznie skarżący nie złożył uzupełnionego i podpisanego druku PPF, a w konsekwencji postanowieniem z dnia 3 marca 2014 r. Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek o zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata (k. 186, t. I). Sąd w uzasadnieniu postanowienia wyraził pogląd, że składanie kolejnych wniosków o przyznanie prawa pomocy pomimo posiadania wiedzy, że postępowanie jest wolne od opłat sądowych może nosić znamiona celowej obstrukcji procesowej (k. 186, t. I). Także w trakcie postępowania przed Wojewódzkie Sądem Administracyjnym w Krakowie, który rozpoznawał wniosek skarżącego o wyłączenie sędziów, pomimo zwolnienia skarżącego przez referendarza od wpisu od zażalenia wniósł on sprzeciw od tego korzystnego dla niego orzeczenia. Podkreślić również trzeba, że poza opisanymi wyżej wnioskami o przyznanie prawa pomocy skarżący również w dniu rozpraw (4 lipca 2012r. i 13 listopada 2013r.) złożył wnioski o wyłączenie wszystkich sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, co skutkowało odroczeniem tych rozpraw i uniemożliwiło ich zakończenie. Skarżący złożył również w dniu 27 stycznia 2014r. skargę na przewlekłość postępowania w zakresie przyznania mu prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Oddalając tę skargę postanowieniem z dnia 14 lutego 2014r. (k.166, t. I) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał m.in., że przedłużenie się postępowania w znacznej mierze spowodowane jest działaniem skarżącego, który nie złożył wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, pomimo tego, że w tej sprawie już kilkakrotnie składał wnioski o przyznanie prawa pomocy i wiedział, że taki wymóg formalny w tym postępowaniu obowiązuje. Po wezwaniu przez Przewodniczącego Wydziału o złożenie wniosku na urzędowym formularzu, skarżący nadesłał formularz niepodpisany oraz wypełniony jedynie częściowo. Z treści skargi na przewlekłość postępowania wynika, że skarżący wiedział, że jego wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu zawiera te braki formalne i zamiast uzupełnić te braki, celowo oczekiwał na wezwanie sądu do ich uzupełnienia. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił także, że przedłużenie postępowania sądowego spowodowane było w dużej mierze działaniem strony, która podejmowała w tym postępowaniu szereg działań mających na celu jego przedłużenie i uniemożliwienie wydania przez Sąd I instancji orzeczenia kończącego postępowanie. Również w uzasadnieniu postanowienia z dnia 23 grudnia 2013r., sygn. akt II OW 173/13 w przedmiocie odmowy wyznaczenia innego wojewódzkiego sądu administracyjnego do rozpoznania pisma S. L. dotyczącego wyłączenia sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że żądanie skarżącego zmierza w istocie do uniemożliwienia rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny (k. 152, t. I). Mając na uwadze powyższe okoliczności, w ocenie Sądu rozpoznającego skargę o wznowienie postępowania, podobnie należy ocenić złożenie przez skarżącego w dniu 24 kwietnia 2014r. wniosku o odroczenie rozprawy w sprawie sygn. akt II SA/Ke 363/12, który w istocie zmierzał do przedłużenia postępowania. We wniosku tym skarżący wskazał jedynie, że w związku z niezgodnym z prawem (art. 91 § 2 p.p.s.a.) zawiadomieniem o terminie rozprawy nie mógł się przygotować "należycie do dzisiejszego posiedzenia na zasadach i warunkach określonych w ww. przepisach ustawy" i wniósł o wyznaczenie terminu rozprawy w sposób zgodny z obowiązującym prawem (k. 214, t. II). Sąd nie podziela zarzutu skarżącego, że niezgodne z art. 91 § 2 p.p.s.a. doręczenie zawiadomienia o terminie posiedzenia pozbawiło go możności działania. Jak wyżej wskazano postępowanie w sprawie sygn. akt II SA/Ke 363/12 toczyło się blisko dwa lata, a zatem skarżący miał wystarczająco dużo czasu, aby przygotować się do rozprawy lub ustanowić profesjonalnego pełnomocnika zwłaszcza gdy się zważy, że postanowienie Sądu o pozostawieniu jego wniosku o ustanowienie z urzędu radcy prawnego bez rozpoznania otrzymał w marcu 2014r., a więc miesiąc przed terminem rozprawy. Należy również nadmienić, że to na skarżącym spoczywał obowiązek dowiedzenia się, czy wniosek o odroczenie rozprawy został uwzględniony. Złożenie takiego wniosku nie oznacza bowiem automatycznego jego uwzględnienia. Powody podane we wniosku o odroczenie rozprawy zawsze podlegają ocenie Sądu orzekającego, który przy tej ocenie bierze pod uwagę art. 7 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, w myśl którego Sąd powinien dążyć do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. W sytuacji zatem gdyby skarżący dbał z należytą starannością o prowadzenie swojej sprawy i starał dowiedzieć się, że jego wniosek o odroczenie rozprawy nie został uwzględniony oraz, że jego skarga została oddalona wyrokiem zapadłym na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r., to również po wydaniu tego wyroku miałby możliwość obrony swoich praw poprzez złożenie wniosku o jego uzasadnienie, a następnie zaskarżenie. W tym miejscu wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy skarżący został pouczony o tym, że Sąd sporządza uzasadnienie i doręcza z urzędu wyrok z uzasadnieniem stronie tylko w razie uwzględnienia skargi (zawiadomienie o rozprawie k. 211, t. II). Brak m.in. uważnego czytania pouczeń sądowych świadczy o tym, że skarżący z własnej winy pozbawił się możności działania. Podkreślić również należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd zatem bada wnikliwie sprawę bez względu na fachowość, treść i konstrukcję skargi lub wniosku sporządzonych przez stronę. Ponadto sąd poucza strony działające w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia od orzeczeń sądowych. Na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przed wydaniem wyroku nie obowiązuje przymus adwokacki ani radcowski, skarżący może skutecznie dokonać wszystkich czynności osobiście lub przez pełnomocnika, którym może być m.in. małżonek, rodzeństwo lub dorosłe dzieci i wnuki. Wymaga podkreślenia, że w większości spraw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wydaje wyrok albo postanowienie kończące po przeprowadzeniu jednej rozprawy sądowej. Należy również podkreślić, że zarówno skarga złożona w sprawie objętej skargą o wznowienie jak i sama skarga o wznowienie zostały sporządzone z powołaniem się na naruszenie konkretnych przepisów prawa krajowego i europejskiego. Skarżący złożył również skargę do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu (k.6, t. I.), co oznacza, że strona bardzo dobrze zna obowiązujące przepisy albo korzysta z usług profesjonalnego pełnomocnika. Ponadto z pism procesowych znajdujących się w aktach sprawy oraz stanowiska prezentowanego przez skarżącego w postępowaniu objętym skargą o wznowienie wynika, że skarżący nie jest osobą nieporadną życiowo, bardzo dobrze zna okoliczności faktyczne i prawne sprawy, potrafi bronić swoich interesów wykorzystując w tym celu instytucje procesowe przewidziane w p.p.s.a. Reasumując, wszystkie przedstawione wyżej okoliczności wskazują, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy nie jest zasadna wskazywana przez skarżącego podstawa wznowieniowa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.