II SA/Ke 574/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Detka po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. P. od postanowienia starszego referendarza sądowego w WSA w Kielcach z 17 października 2017 r. zwalniającego A. P. od kosztów sądowych w całości i oddalającego jego wniosek o ustanowienie adwokata, w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego postanawia: zmienić zaskarżone postanowienie starszego referendarza sądowego z 17 października 2017 r. w zakresie pkt II i ustanowić dla skarżącego adwokata, którego wyznaczy Okręgowa Rada Adwokacka w Kielcach. W dniu 13 września 2017 r. A. P. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego. Postanowieniem z 17 października 2017 r. Starszy referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach w pkt I zwolnił skarżącego od kosztów sądowych w całości, a w pkt II oddalił wniosek w pozostałym zakresie. Uzasadniając odmowę z pkt II referendarz sądowy podniósł, że przedstawiona sytuacja majątkowa skarżącego nie pozwala stwierdzić, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Ponadto, zdaniem referendarza, w postępowaniu przed WSA nie zachodzi niebezpieczeństwo pozbawienia strony możliwości obrony swoich praw, albowiem Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a na etapie postępowania sądowoadministracyjnego przed wydaniem wyroku nie obowiązuje przymus adwokacki ani radcowski. W złożonym sprzeciwie skarżący podniósł, iż z uwagi na chorobę słuchu nie jest w stanie sam się bronić w związku z czym wniósł o ustanowienie adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 p.p.s.a. Zgodnie z art. 245 § 2 i art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Na wnioskodawcy ciąży zatem obowiązek wykazania, że jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, iż uzasadnia poczynienie odstępstwa od generalnej zasady ponoszenia kosztów sądowych i kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika prawnego przez stronę dochodzącą swych roszczeń. W rozpoznawanej sprawie biorąc pod uwagę wiek skarżącego (74 lata), zły stan zdrowia, a w szczególności udokumentowaną chorobę słuchu i związane z nią, a podniesione w sprzeciwie, utrudnienia w komunikowaniu się, a także sytuację majątkową skarżącego uznano, że zasadnym jest nie tylko zwolnienie go od kosztów sądowych w całości, ale również ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Zatem jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w żądanym zakresie całkowitym zasługuje na uwzględnienie. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 260 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.