II SA/Ke 575/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.),, Asesor WSA Jacek Kuza, Protokolant Asystent sędziego Dorota Pawlicka, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi T.W. i M.W. na postanowienie Lekarza Weterynarii z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] znak [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] znak: [...] o nałożeniu na T.W. i M.W. - wspólników spółki cywilnej Zakład Utylizacyjny grzywny w celu przymuszenia. Organ II instancji w motywach rozstrzygnięcia wskazał, że decyzją z dnia [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii zakazał skarżącym dalszego prowadzenia działalności w zakresie zbierania i przetwarzania ubocznych produktów zwierzęcych nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Ze względu na ochronę zdrowia decyzji tej na podstawie art. 108 k.p.a. został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Pomimo nałożonego zakazu skarżący nie zaprzestali prowadzenia działalności. Z akt sprawy tut. Sądu sygn. akt. II SA/Ke 217/06 wynika, że przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] znak: [...], i zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach przez T.W. i M.W. Ze względu na niezastosowanie się skarżących do orzeczonego zakazu - Powiatowy Lekarz Weterynarii postanowieniem z dnia [...] znak: [...] nałożył na skarżących na podstawie art. 119, art. 121 § 1 i 2 oraz art. 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) grzywnę w celu przymuszenia w kwocie 1.500 zł. Na przedmiotowe postanowienie strony złożyły zażalenie do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, który postanowieniem z dnia [...] znak [...] utrzymał je w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że skarżący nie zastosowali się do zakazu określonego w decyzji z dnia [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii i nie zaprzestali prowadzenia działalności w zakresie zbierania i przetwarzania ubocznych produktów zwierzęcych nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi zatem organ I instancji zasadnie zastosował środek egzekucyjny nakładając grzywnę w celu przymuszenia. Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności ze względu na konieczność ochrony zdrowia publicznego, co oznacza, iż rozstrzygnięcie organu I instancji podlega wykonaniu, pomimo, iż strony wniosły od niego odwołanie. Złożenie zaś przez strony skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach nie oznacza, iż organ egzekucyjny nie może zastosować środka egzekucyjnego w celu przymuszenia zobowiązanych do wykonania obowiązków określonych w decyzji. Jak wynika z akt tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 217/06 postanowieniem z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wstrzymał wykonanie decyzji Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] znak [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] znak [...]. Skargę na postanowienie Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożyli T.W. i M.W. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I podnieśli, że nałożenie grzywny było bezprawne. Z uwagi na fakt, że aktualnie w Sądzie toczy się postępowanie z ich skargi na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...]. niedopuszczalne było nałożenie grzywny w celu przymuszenia przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego. Skarżący podkreślili, że organ I instancji " swoimi decyzjami chce wyprzedzić prawomocne orzeczenie Sądu, gdyż może być dla niego niekorzystne". W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269) zadaniem sądu administracyjnego jest sprawowanie kontroli zaskarżonych aktów i czynności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem obowiązującym w dniu ich wydania. Z kolei art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., przewiduje, że sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie natomiast do przepisu art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a, decyzja (lub postanowienie) podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi: - po pierwsze, naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - po drugie, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - po trzecie, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej właściwości Sąd nie stwierdził, aby w toku postępowania administracyjnego doszło do naruszenia prawa materialnego bądź procesowego, które mogłoby stanowić podstawę uwzględnienia skargi z przyczyn wskazanych w art. 145 ustawy p.p.s.a. Tym samym, wbrew zarzutom skargi, kwestionowane przez skarżących postanowienie nie budzi zastrzeżeń z punktu widzenia jego legalności. Przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem postanowienia o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, z uwagi na niezastosowanie się przez skarżących do zakazu dalszego prowadzenia działalności w zakresie zbierania i przetwarzania ubocznych produktów zwierzęcych nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi wynikającego z decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...]. Zgodnie z art. 119 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229 poz. 1954 ze zm.) grzywnę w celu przymuszenia nakłada się m.in., gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku zaniechania wykonania czynności. Z kolei stosownie do art. 121 § 1 cyt. ustawy grzywna w celu przymuszenia może być nakładana kilkakrotnie w tej samej lub wyższej kwocie. Natomiast zgodnie z art. 121 § 2 ustawy każdorazowo nałożona grzywna nie może przekraczać kwoty 5.000 zł, a w stosunku do osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej kwoty 25.000 zł. W przedmiotowej sprawie okolicznością niekwestionowaną przez skarżących, jest fakt niewykonania decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...]. zakazującej dalszego prowadzenia działalności w zakresie zbierania i przetwarzania ubocznych produktów zwierzęcych nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Decyzji tej na podstawie art. 108 k.p.a. nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ochronę zdrowia. Jak wynika z akt sprawy tut. Sądu sygn. akt. II SA/Ke 217/06 postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2006r. Sąd wstrzymał wykonanie przedmiotowej decyzji jak również utrzymującej ją w mocy decyzji organu II instancji. Należy podkreślić, że przepis art. 130 § 1 i 2 k.p.a. ustanawia zasadę, zgodnie z którą decyzja nieostateczna nie ulega wykonaniu. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 130 § 3 k.p.a. zgodnie z którym, wniesienie odwołania od decyzji nie wstrzymuje jej wykonania, gdy decyzji został nadany na podstawie art. 108 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z powyższym wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] nie stanowiło przeszkody dla organu orzekającego do wydania zaskarżonego postanowienia. Złożony równocześnie z w/w skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 22 lutego 2006r. został rozpoznany przez ten Sąd w dniu 21 sierpnia 2006r, a więc po wydaniu postanowienia przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii, który orzekał w dniu [...]. Tak więc wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mogło być brane pod uwagę, albowiem rozpoznając niniejszą sprawę organ uwzględniał stan prawny i faktyczny na dzień wydania zaskarżonego postanowienia. Ze względu na powyższe okoliczności zarzut skarżących o niedopuszczalności nałożenia na nich grzywny w celu przymuszenia wobec niezakończenia postępowania sądowego jest bezzasadny. Mając na uwadze powyższe, uznając skargę za nieuzasadnioną Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.