II SA/Ke 576/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 27 czerwca 2018 r. znak: [...] w przedmiocie grzywny w celu przymuszenia p o s t a n a w i a: wstrzymać wykonanie zaskarżonego postanowienia. M. S. wniosła do tut. Sądu skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego , którym organ ten, po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej na postanowienie organu I instancji nakładające na nią grzywnę w wysokości 18.735 zł wraz z opłatą za wydanie postanowienia, w łącznej wysokości 18.803 zł – w celu przymuszenia do wykonania obowiązku określonego w załączonym tytule wykonawczym - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 Kpa uchylił zaskarżone postanowienie w części określającej wysokość grzywny w kwocie 18.735 zł i w tym zakresie orzekł, że wysokość grzywny wynosi 10.000 zł, zaś w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. W skardze M. S. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podała, że nie posiada środków finansowych pozwalających na uiszczenie grzywny w orzeczonej wysokości, ich uzyskanie wymaga zaciągnięcia zobowiązań finansowych, co generuje dodatkowe koszty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej "Ppsa", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Rozpatrując wniosek skarżącej w oparciu o art. 61 § 3 Ppsa, Sąd związany jest zamkniętym katalogiem dwóch alternatywnych przesłanek pozytywnych, którymi są: 1) niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz 2) niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. Jednocześnie Sąd, wydając orzeczenie w przedmiocie wstrzymania, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony, jak i akt sprawy, w aspekcie wystąpienia bądź też niewystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, co uzasadnia zastosowanie wobec niej ochrony tymczasowej. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest bowiem zobowiązane do uiszczenia grzywny w celu przymuszenia w kwocie 10.000 zł. W rozpoznawanej sprawie, postanowieniem z dnia 27 grudnia 2018 r. tut. Sąd przyznał skarżącej prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Z akt sprawy wynikało bowiem, że skarżąca jest osobą bezrobotną, na utrzymaniu rodziców pobierających niewysokie świadczenia, tj. emeryturę i zasiłek z MOPR (odpowiednio 766,51 zł i 635 zł netto), nie posiada dochodów, oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Skoro więc rozpatrując wniosek o przyznanie prawa pomocy stwierdzono, że skarżąca nie jest w stanie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego ponieść kosztów postępowania sądowego, dużo niższych niż kwota grzywny w celu przymuszenia, to tym bardziej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez uiszczenie kwoty grzywny. Jej zapłacenie, biorąc pod uwagę brak dochodów, oszczędności, zatrudnienia, oznacza konieczność zaciągnięcia pożyczki, u rodziny, znajomych lub w instytucji finansowej, co wiąże się z dodatkowymi dotkliwymi obciążeniami, bez perspektyw na ich spłacenie. W świetle powyższego, w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienie. Mając to na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu na podstawie art. 61 § 3 i 5 Ppsa.