II SA/Ke 577/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek ( spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. W. na Miejski Zarząd Budynków w przedmiocie pozwu o ustalenie samowoli budowlanej postanawia odrzucić skargę. W dniu 12 sierpnia 2009r. Z.W. nadał w urzędzie pocztowym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pismo zatytułowane "Pozew o ustalenie", w którym domagał się ustalenia, czy popełnił samowolę zdejmując grzejniki c.o. w swoim mieszkaniu. W uzasadnieniu powyższego pisma skarżący wskazał, że zgodnie z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, pozwolenie na budowę jest wymagane tylko na budowę domu lub jego części. W jego przekonaniu przepisy ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej dopuszczają możliwość zdjęcia grzejników w mieszkaniu. Instalacja centralnego ogrzewania ma określoną trwałość i musi podlegać wymianie, przy czym zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, instalacja c.o. nie jest częścią składową budynku. Z.W. wskazał, że Miejski Zarząd Budynków oraz Przedsiębiorstwo Gospodarki Mieszkaniowej stoją natomiast na stanowisku, że zdejmując grzejniki c.o. popełnił samowolę. Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zarzuty zawarte w skardze nie mogą być przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej, albowiem skarga nie została wniesiona na akt administracyjny bądź bezczynność, o jakich mowa w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., a co za tym idzie podlegać musi odrzuceniu ( art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie do powołanego wyżej przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyszczególnienie wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujące, a to oznacza, że skarga wniesiona na jakikolwiek inny akt, czynność bądź zaniechanie organu, nie ujęty w dyspozycji art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Jak wynika z treści skargi oraz dołączonych do niej dokumentów, przedmiotem zaskarżenia nie jest ani żaden konkretny akt administracyjny ani nawet bezczynność organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Skarżący domagał się natomiast ustalenia przez Sąd, czy popełnił samowolę zdejmując grzejniki c.o. Odnosząc się do żądania Z.W., wyjaśnić skarżącemu należy, że uwzględnienie takiego żądania nie leży w kompetencjach sądu administracyjnego, który stosownie do przepisów art. 3 § 2 w zw. z art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a., kontroluje poddane mu pod osąd akty wydane z zakresu administracji publicznej pod względem ich legalności, czyli zgodności z prawem. W wyniku dokonanej kontroli, sąd może wydać jedynie rozstrzygnięcia przewidziane w ustawie, a to: 1. uchylić zaskarżony akt w całości lub w części (art. 145 § 1 pkt 1, art. 146 § 1 p.p.s.a., art. 148 p.p.s.a.), 2. stwierdzić jego nieważność (art 145 § 1 pkt 2, art. 147 § 1), 3. stwierdzić wydanie danego aktu z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 3, art. 147 § 1 p.p.s.a.), 4. stwierdzić bezskuteczność czynności, uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa (art. 146 § 1 i 2 p.p.s.a.), 5. zobowiązać organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 149 p.p.s.a.), 6. oddalić skargę (art. 151 p.p.s.a). Jak widać z powyższego, przepisy ustawy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wydania przez sąd administracyjny takiego rozstrzygnięcia, jakiego domaga się skarżący, dlatego skarga Z. W. podlegała odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.