II SA/Ke 578/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Referendarz sądowy Małgorzata Długońska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 22 listopada 2007r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia [...] znak: [...] po rozpatrzeniu odwołania M. M. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. P. pozwolenia na budowę budynku magazynu przeznaczonego do przechowywania pasz, nasion, zbóż oraz do wytwarzania pasz, z zapleczem biurowo-socjalnym, trzech silosów o łącznej pojemności 60 ton, dla potrzeb magazynowania zboża wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, na działkach oznaczonych numerami: 155/13, 155/29, 155/14, 155/30, 155/44, 155/45, położonych przy ul. G. w J. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że merytoryczną podstawę wydania decyzji Starosty stanowiły przepisy art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118). Odwołanie od powyższej decyzji złożył P M pełnomocnik M. M. zarzucając, że projekt budowlany narusza postanowienia planu realizacyjnego dla inwestycji pod nazwą [...] zatwierdzonego przez Wydział Planowania Przestrzennego, Urbanistyki, Architektury i Nadzoru Budowlanego Urzędu Wojewódzkiego w K. z dnia[...] , przewidującego działki oznaczone numerami 155/14, 155/30, 155/45 pod drogę lokalną służącą do obsługi jego działek oraz działek położonych w dalszej odległości od ulicy G. Nadto projekt zagospodarowania terenu narusza § 8 pkt 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego poprzez nieuwzględnienie zjazdu z ulicy G. oraz dróg wewnętrznych. Zdaniem odwołującego organ pominął także fakt braku jego zgody jako właściciela tego zakładu na włączenie się inwestora do kanalizacji deszczowej istniejącej w tej drodze. Rozpatrując odwołanie Wojewoda ustalił, że wnioskiem z dnia [...] M. P. wystąpił o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, załączając oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, decyzję Burmistrza z dnia [...] Nr [...] i zmieniającą ją decyzję tego organu z dnia [...] znak: [...] ustalające warunki zabudowy dla opisanego przedsięwzięcia oraz projekt budowlany. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. określającego obowiązki organu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę stwierdzając, że: - projekt budowlany sporządzony dla inwestycji położonej na obszarze nieobjętym ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zgodny z decyzjami o warunkach zabudowy Burmistrza z dnia [...] i z dnia [...] - przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia - projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i nie narusza przepisu § 8 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, który reguluje usytuowanie silosów na zboże o pojemności większej niż 100 ton - projekt budowlany posiada uzgodnienie z dnia [...] w zakresie ochrony przeciwpożarowej dokonane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - projekt budowlany jest kompletny w zakresie wynikającym z dyspozycji pkt 3 ust. 1 art. 35 ustawy, posiada pozytywną opinię z dnia[...] Nr [...] Zespołu Uzgadniania Dokumentacji Projektowej w J., uzgodnienie z dnia [...] znak: [...] z Zakładem Wodociągów i Kanalizacji w J. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z przepisem art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu w sytuacji, gdy zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy. W analizowanym przypadku wobec braku naruszenia norm zawartych w powołanych przepisach brak było podstaw do odmowy wydania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do podniesionych w odwołaniu zarzutów organ stwierdził, że inwestor udokumentował prawo własności do terenu objętego pozwoleniem na budowę, a sposób jego zagospodarowania został przesądzony w wydanych przez Burmistrza Miasta J decyzjach o warunkach zabudowy. Ustalono również, iż działki oznaczone nr 155/14, 155/30 i 155/45 w ewidencji gruntów widnieją jako użytek Ba czyli użytek budowlany, co znajduje potwierdzenie w piśmie z dnia[...] znak: [...] Urzędu Miejskiego w J. Zdaniem organu, brak uwzględnienia w projekcie budowlanym dróg wewnętrznych oraz zjazdu wynika z faktu, iż obiekty te nie znajdują się w liniach rozgraniczających teren inwestycji, zaś działki inwestora przeznaczone do zabudowy posiadają dostęp do drogi publicznej poprzez działkę nr 155/13 stanowiącą również jego własność. Skargę na decyzję Wojewody z dnia[...] znak: [...] wniósł P. M. pełnomocnik M. M. domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucił decyzji obrazę prawa materialnego tj. art. 67 i art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieprzyjęcie, iż plan realizacyjny Zagospodarowania Terenu Zakładu Mleczarskiego z Bazą Transportu stanowi miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, co pozbawia organy administracji podstaw do wydawania decyzji o warunkach zabudowy oraz decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem skarżącego nabycie przez niego w drodze kupna-sprzedaży własności części zakładu mleczarskiego od Spółdzielni M w J. oznacza, że nabywca wchodzi w sytuację prawną zbywcy, jaka zaistniała na podstawie decyzji administracyjnej. Skoro zatem zgodnie z planem realizacyjnym szerokość drogi wynosiła 9m (7m jezdnia i 2m chodnik) to zmniejszenie szerokości drogi do 4m na skutek planowanej inwestycji narusza słuszny interes skarżącego wynikający z prawa sąsiedzkiego zawartego w Kodeksie cywilnym. W uzupełnieniu swojej skargi skarżący podniósł, że Wojewoda nie dokonał oceny stanu faktycznego w aspekcie unormowania zawartego w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, w myśl którego wydając decyzję o pozwoleniu na budowę organ powinien mieć na względzie poszanowanie występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Podkreślił również, iż projekt budowlany w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego nie został zaopiniowany przez uprawnionego rzeczoznawcę, albowiem takich uprawnień nie posiada projektant nie będący w tej dziedzinie specjalistą. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a). Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna takich naruszeń prawa nie wykazała. W myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r. Nr 156, poz. 1118 – cytowanej dalej jako ustawa) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia o którym mowa w art. 12 ust. 7 (wykonanie projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnia budowlane). Nadto art. 32 ust. 4 ustawy przewiduje, że pozwolenie na budowę może być wydanie wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wyżej wymienione wymogi a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 ustawy, stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 4 organ budowlany zobowiązany był sprawdzić przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. W sytuacji spełnienia tych wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę i nie może odmówić jego wydania. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy należy wskazać, że wszystkie elementy określone art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy stanowiły przedmiot rozważań organu architektoniczno-budowlanego. Z ustaleń organu bezspornie wynika, że na terenie objętym wnioskiem inwestycyjnym brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym stosownie do dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane Starosta prawidłowo sprawdził zgodność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach i zabudowy, której celem jest określenie możliwych działań inwestora względem nieruchomości. Inwestor dołączył do wniosku kompletny i odpowiadający wymogom określonym w art. 34 ust. 3 ustawy projekt budowlany. Prawidłowe jest również ustalenie organów administracji, że projektowana inwestycja jest zgodna z przepisami techniczno-budowlanymi w tym dotyczącymi usytuowania budowli rolniczych (silosów). Zarzut naruszenia przez organ prawa materialnego tj. art. 67 i art. 68 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym jest nietrafny przede wszystkim z tego względu, iż powołana przez skarżącego ustawa nie obowiązuje. Zgodnie z podstawową zasadą porządku prawnego organy administracji orzekają na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie podejmowania decyzji. Zasady kształtowania polityki przestrzennej oraz zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy od dnia 11 lipca 2003r. określa ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) Zgodnie z art. 14 ust. 8 cyt. ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, którego sposób sporządzania i uchwalania jest ściśle regulowany przepisami. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu (art. 4 ust. 1 ), zaś w przypadku braku planu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu dla inwestycji innych niż inwestycji celu publicznego następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy (art. 4 ust. 2 pkt 2). Bezzasadny jest zarzut skargi, że plan realizacyjny dla inwestycji pod nazwą [...] zatwierdzony decyzją z dnia[...] stanowi w istocie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a jego istnienie wyklucza w konkretnym przypadku uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Plan realizacyjny w rozumieniu § 2 pkt 4 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 20 lutego 1975r. w sprawie nadzoru urbanistyczno-budowlanego (Dz.U. Nr 8, poz. 48) był planem zagospodarowania terenu inwestycji lub planem usytuowania obiektu budowlanego oraz planem zagospodarowania działki budowlanej, a zatem nie miał przymiotu prawa miejscowego. Zgodnie z zasadą wolności budowlanej wyrażonej w art. 4 Prawa budowlanego, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z tego względu również ustalenia planu realizacyjnego nie mogą mieć mocy wiążącej skoro inwestor aktualnie legitymujący się tytułem własności do terenu na którym ma być realizowane przedsięwzięcie, uzyskał w trybie określonym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzję o warunkach zabudowy terenu. Decyzja o warunkach zabudowy z mocy art. 55 w zw. z art. 64 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Należy podkreślić, że o przeznaczeniu działki pod drogę nie mogą przesądzać ustalenia planu realizacyjnego jak uważa skarżący (pomijając fakt, że ustalenia tego planu nie są już wiążące tak dla organu jak i inwestora), albowiem drogą w rozumieniu art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 ze zm.) jest droga zaliczona do jednej z kategorii dróg, którymi są: drogi krajowe, drogi wojewódzkie, drogi powiatowe i drogi gminne. Zaliczenie do odpowiedniej kategorii drogi wymaga rozporządzenia właściwego ministra bądź stosownej uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Numery dróg publicznych nadane na podstawie przepisów o drogach publicznych zawiera ewidencja gruntów i budynków (§ 28 ust. 1 pkt 8 lit. d rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków – Dz.U. Nr 38, poz. 454 ze zm.). Jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach rozpoznawanej sprawy, działki o numerach: 155/14, 155/30, 155/45 przeznaczonych na realizację przedsięwzięcia stanowią własność inwestora M. P., a w rejestrze ewidencji gruntów i budynków Miasta J. w obrębie 08 wykazane są jako Ba – użytek budowlany. W świetle powyższych ustaleń brak jest podstaw do przyjęcia, iż wymienione działki stanowią drogę. Zarzut w kwestii sporządzenia projektu budowlanego w zakresie ochrony przeciwpożarowej przez osobę nieposiadającą stosownych uprawnień należy uznać za chybiony, albowiem zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej stwierdził rzeczoznawca do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych T M w uzgodnieniu z dnia [...] dokonanym w formie klauzuli na projekcie zagospodarowania działki. Wyjaśnienia wymaga, iż w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocena czy nie doszło do naruszenia interesów osób trzecich następuje w aspekcie ewentualnego naruszenia norm prawa powszechnie obowiązującego, w tym norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Także w tym zakresie, mimo odmiennych twierdzeń i wywodów skargi, nie można dopatrzyć się wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.