II SA/Ke 579/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 września 2013r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania C. P., od decyzji z dnia [...] wydanej z upoważnienia Marszałka Województwa w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej kwocie 8.000 zł, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium podało, że w dniu 10 października 2012 r. dokonano kontroli zgodności wykonywanych usług w krajowym transporcie drogowym osób, pojazdem kierowanym przez M. P. Podczas kontroli stwierdzono, że wykonywany kurs relacji Jędrzejów- Włoszczowa, odbywał się bez wymaganego zezwolenia, jak również bez aktualnego rozkładu jazdy. Powyższym kursem podróżowało 6 osób, a w autobusie za przednią szybą widniała tablica kierunkowa do miejscowości Włoszczowa przez Oksę. Kurs zakonczono we Włoszczowie ul. Sienkiewicza. Wskazane ustalenia potwierdza protokół z kontroli. Dalej Kolegium zauważyło, że organ I instancji błędnie powołał w swoim rozstrzygnięciu przepisy stanowiące podstawę nałożenia kary pieniężnej, jednak jej wysokość została określona prawidłowo. Organ odwoławczy zauważył, że z dniem 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244/2011 poz. 1454), która w art. 1 pkt 16 wprowadziła istotne zmiany do ustawy o transporcie drogowym. Zmiany te dotyczyły między innymi art. 92 i 92a. Ustawa z dnia 16 września 2011 r. wprowadziła też istotne zmiany w treści załącznika do ustawy. Zamiast bowiem jednego załącznika określającego wszystkie naruszenia obowiązków lub warunków, o których mowa w art. 92 ust. 1 starej ustawy wprowadzono trzy załączniki. Pierwszy dotyczy naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, popełnionych przez kierujących wykonujących przewóz drogowy. Drugi dotyczy naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, popełnionych przez osoby zarządzające przedsiębiorstwem lub osoby zarządzające transportem w przedsiębiorstwie, a także każdą inną osobę wykonujacą czynności związane z przewozem drogowym. Trzeci załącznik określa natomiast naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego popełnione przez podmioty wykonujące przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Następnie organ II instancji przywołując art. 18 ust. 1 pkt 1 lit f ustawy o transporcie drogowym podał, że w toku postępowania zainteresowany złożył kopię zezwolenia z dnia [...] wydanego przez Burmistrza Miasta i Gminy nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: Włoszczowa – Przygradów - Włoszczowa oraz kopię zezwolenia z dnia [...] wydanego przez Starostę nr [...] w ramach linii regularnej Jędrzejów – Prząsław - Zdanowice- Nagłowice – Oksa - Błogoszów. Jednakże, z uwagi na fakt, że przewóz odbywa się na linii komunikacyjnej, wykraczającej poza obszar co najmniej jednego powiatu przedsiębiorca winien posiadać zezwolenie wydane przez Marszałka Województwa. Dlatego, zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że strona w dniu kontroli wykonywała transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego i nałożył na nią karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, zgodnie przepisem lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium uznało, że nie można uznać za wystarczające zezwolenia, które posiada C. P. na wykonywanie przewozów na linii Jędrzejów – Włoszczowa oraz, że w jego ocenie nie doszło do naruszenia art. 7 w zwe. Z art. 77, 80 i 86 kpa. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skaerdze C. P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji zarzucając im błędną interpretację przepisów prawa materialnego tj. art. 4 pkt 7 w zw. z art. 92a ust. 1 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym w zw. z pkt 2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że w dniu kontroli wykonywał przewóz regularny osób bez wymaganego zezwolenia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż posiada stosowne zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na trasie Włoszczowa – Przygradów – Włoszczowa na terenie powiatu włoszczowskiego oraz zezwolenie na trasie Jędrzejów – Prząsław – Zdanowice – Nagłowice – Oksa – Błogoszów, na terenie powiatu jędrzejowskiego. Miejscowości Błogoszów w powiecie jędrzejowskim i Przygradów w powiecie włoszczowskim graniczą ze sobą w związku z czym, w ocenie skarżącego, nie można uznać, by wykonywał transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia. Zaznaczył, że żaden przepis prawa nie zabrania przy regularnym przewozie osób, łączenia np. dwu tras obsługiwanych przez tego samego przewoźnika w ramach posiadanych dwu zezwoleń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie zauważyć należy, że skarga budziła wątpliwości odnośnie tego, na jaką decyzję została ona złożona. C. P. podał w niej bowiem numer decyzji wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] i za pośrednictwem tego właśnie organu wniósł ją w terminie do zaskarżenia decyzji SKO, a jednocześnie określił, że jest to skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...]. W związku z tym skarżący został wezwany do wyjaśnienia tej wątpliwości najpóźniej na rozprawie. Mimo, że tego nie uczynił Sąd uznał, że jest to faktycznie skarga na decyzję SKO z dnia [...], zaś błąd co do organu najprawdopodobniej wynika z tego, że sporządzając tę skargę C. P. posłużył się inną skargą przez siebie wniesioną na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...], która to skarga została już rozpoznana przez tut. Sąd wyrokiem z dnia [...] w sprawie [...]. Obie te sprawy dotyczyły identycznego naruszenia przepisów, z tym że kontroli dokonywały różne organy i w innej dacie. Dlatego też mimo, że skarżący nie wyjaśnił powyższej kwestii, za zasadne Sąd uznał rozpoznanie wniesionej w dniu 7 czerwca 2013 za pośrednictwem SKO skargi jako skargi na decyzję tego właśnie organu. Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 1265 ze zmianami), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z jej art. 18 ust. 1 wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. Stosownie do art. 4 pkt 7 ustawy, przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami. Przepis art. 92a ust. 1 ustawy stanowi zaś, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Załącznik nr 3 do ustawy w pkt 2.1, przewiduje sankcje za wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, w postaci kary pieniężnej w wysokości 8.000 zł. Organy orzekające w sposób prawidłowy ustaliły stan faktyczny w tej sprawie, którego skarżący nie kwestionował, jednak odmiennie od organów go ocenił. Z ustaleń organu wynika, że w dniu [...] kontroli poddany został pojazd skarżącego, wykonujący kurs z Jędrzejowa do Włoszczowy, które to ustalenia zostały poczynione na podstawie zeznań kierowcy M. P., a także umieszczonych na pojeździe tablic kierunkowych (do Włoszczowy przez Oksę). Rozstrzygnięcia wymaga kwestia, czy w oparciu o udzielone skarżącemu zezwolenia mógł on wykonywać przewóz regularny na tej trasie. W tym zakresie Sąd w całości podziela stanowisko WSA w Kielcach wyrażone w podobnych sprawach toczących się z udziałem skarżącego, a zakończonych wyrokami z dnia [...] (sygn. ...) i z dnia [...] (sygn. ...). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy, w zezwoleniu określa się w szczególności przebieg trasy przewozów, w tym miejscowości, w których znajdują się miejsca początkowe i docelowe przewozów (pkt 2) oraz miejscowości, w których znajdują się przystanki - przy przewozach regularnych osób (pkt 3). W aktach administracyjnych sprawy znajdują się dwa zezwolenia udzielone skarżącemu na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym: nr [...] z [...] w ramach linii regularnej Włoszczowa – Przygradów – Włoszczowa oraz nr [...] z [...] w ramach linii regularnej Jędrzejów – Prząsław – Zdanowice – Nagłowice – Oksa – Błogoszów. Jednocześnie bezsporne jest, że C. P. nie posiada zezwolenia Marszałka Województwa na wykonywanie przewozów na trasie Jędrzejów- Włoszczowa, które to miasta położone są na terenie dwóch różnych powiatach. W świetle powyższego stwierdzić należy, że w dniu [...] skarżący wykonywał regularny przewóz osób na trasie Jędrzejów-Włoszczowa bez ważnego zezwolenia, a w sytuacji tej zasadnym było zastosowanie art. 92a ust. 1 ustawy i nałożenie kary pieniężnej z pkt 2.1 załącznika nr 3 do ustawy w wysokości 8.000 zł. Nie ma racji skarżący twierdząc, że skoro miejscowości Błogoszów w powiecie jędrzejowskim i Przygradów w powiecie włoszczowskim graniczą ze sobą to przewóz mógł być wykonany w oparciu o posiadane przez niego zezwolenia. Jak wyżej wskazano, zgodnie z art. 20 ust. 1 zezwolenie obejmuje konkretną trasę ze wskazaniem miejscowości początkowych i docelowych. Skoro zgodnie z zezwoleniem nr [...] przystankiem początkowym i docelowym jest Włoszczowa, to autobusy kursujące tą trasą winny po przyjeździe do Przygradowa wracać do Włoszczowy i tam zakończyć trasę. Z kolei drugie zezwolenie [...] uprawniało do realizowania przejazdu z Jędrzejowa do Błogoszowa, gdzie znajduje się przystanek końcowy. Wbrew twierdzeniom skarżącego, z żadnego z ww. zezwoleń nie wynika uprawnienie do przewozu osób na trasie Jędrzejów – Włoszczowa przez Oksę. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia w krajowym transporcie drogowym, wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów, odpowiednio przez: - starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1 (lit. e), - marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa (lit. f). Regulacja powyższa jest jasna i nie wymaga dodatkowej interpretacji. Na wykonywanie przewozów na trasach wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu (niewykraczających poza obszar województwa), konieczne jest zezwolenie wydane przez marszałka województwa. Skoro trasa kursu objętego kontrolą przebiegała z Jędrzejowa do Włoszczowy, czyli obejmowała dwa powiaty, (włoszczowski i jędrzejowski), to na wykonanie regularnego przewozu osób na tej trasie skarżący powinien uzyskać zezwolenie od marszałka województwa, a takiego zezwolenia C. P. nie uzyskał, co jest bezsporne. Oznacza to, że skarżący nie posiadał uprawnień do przewozu osób tą właśnie trasą i tym samym nałożenie kary pieniężnej w oparciu o art. 92a ust.1 w zw. z l.p. 2.1. załącznika nr 3 do ustawy było zgodne z prawem. Mając to wszystko na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami).