II SA/Ke 580/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Referent stażysta Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz radcy prawnego P. H. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. znak: [...]. Wojewoda Świętokrzyski utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Kieleckiego z dnia 4 maja 2017 r. nr 215/kniewygoda/05/17 w sprawie uznania G. K. z dniem 10 kwietnia 2017 r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania jej prawa do zasiłku. W motywach powyższego rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, że z akt sprawy wynika, iż G. K., zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. W myśl art. 71 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy do wskazanych wyżej 365 dni zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Z akt sprawy wynika, jak wyjaśnił Wojewoda Świętokrzyski, że G. K. zgłosiła się do Powiatowego Urzędu Pracy w Kielcach w dniu 10 kwietnia 2017 r. w celu rejestracji jako osoba bezrobotna. Podczas rejestracji złożyła ona oświadczenie, że pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy (KRUS) od dnia 1 marca 2011 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r. Następnie przebywała na zasiłku stałym do dnia 28 lutego 2017 r. Po tym czasie nigdzie nie pracowała, nie posiada gospodarstwa rolnego, posiada takowe mąż o powierzchni 0,6630 ha, które wydzierżawia od dnia 8 marca 2012 r. do dnia 8 marca 2022 r. Nie wykonuje stałej pracy zarobkowej w tym gospodarstwie oraz nie podlega ubezpieczeniu w KRUS. Wśród dokumentów przedłożonych przez zainteresowaną w dniu rejestracji było zaświadczenie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Masłowie z dnia dnia 31 marca 2017 r., w którym stwierdzono, że G. K. w okresie od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 28 lutego 2017 r. pobierała zasiłek stały z powodu niepełnosprawności. Organ odwoławczy wskazał również, że akta sprawy zawierają ponadto dwa zaświadczenia KRUS z dnia 11 kwietnia 2017 r., z których wynika, że G. K. w okresach od dnia 30 maja 1996 r. do dnia 31 marca 1997 r. i od dnia 1 listopada 1997 r. do dnia 6 kwietnia 2011 r. podlegała ubezpieczeniu społecznemu rolników oraz że złożyła odwołanie od decyzji z dnia 13 maja 2016 r. odmawiającej jej prawa do renty inwalidzkiej, a także, że renta rolnicza była wypłacana do dnia 30 kwietnia 2016 r. Ponadto z decyzji KRUS z dnia 27 kwietnia 2017 r. wynika, że G. K. nie spełnia warunków do podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu rolników. Wobec powyższego organ I instancji w dniu 4 maja 2017 r. wydał decyzję o uznaniu G. K. z dniem 10 kwietnia 2017 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania jej prawa do zasiłku. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy, po rozpoznaniu odwołania strony, stwierdził, że argumenty powołane w tym odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione i brak jest podstaw do uchylenia oraz zmiany zaskarżonej decyzji. Celem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych G. K. musiałaby spełnić warunki określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. wykazać fakt posiadania co najmniej 365 dni uprawniających do zasiłku dla bezrobotnych w okresie ostatnich 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. G. K. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w Kielcach w dniu 4 maja 2017 r. i spełniała warunki do uzyskania statusu osoby bezrobotnej stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji G. K. obejmował czas od dnia 3 listopada 2015 r. do dnia 3 maja 2017 r. Organ II instancji wyjaśnił kolejno, że okresy uprawniające do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych zostały enumeratywnie wymienione w art. 71 ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okres pobierania zasiłku stałego nie został wskazany jako okres zaliczany do okresów, od których zależy przyznanie prawa do zasiłku. Tym samym okres pobierania przez G. K. zasiłku stałego nie podlega zaliczeniu do okresu uprawniającego do zasiłku. Zaliczeniu do ww. okresu podlega jedynie okres pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy od dnia 3 listopada 2015 r. do dnia 30 kwietnia 2016 r., tj. 180 dni. Wobec popwyższego organ II instancji stwierdził, że G. K. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji nie udokumentowała wymaganych przepisami prawa 365 dni i tym samym nie spełniła warunków ustawy koniecznych do przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy końcowo dodał, że prawo do zasiłku jest przyznawane wyłącznie po spełnieniu warunków wynikających z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i nie ma charakteru uznaniowego. G. K. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na powyższą decyzję Wojewody Świętokrzyskiego, w której zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i naruszenie przepisu art. 71 (ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy). Wniosła o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz przyznanie jej zasiłku i zwolnienie od kosztów sądowych, a także przyznanie pełnomocnika z urzędu, a nadto przesłuchanie jej w charakterze strony. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że organ wydał dla niej krzywdzącą decyzję, odmawiając zasiłku dla bezrobotnych. Nie jest dla skarżącej zrozumiałe, jak podniosła, dlaczego za błędy, jakie ponieśli urzędnicy, ponosi ona dotkliwe straty. Podniosła, że nie zna się na przepisach prawa, ale z informacji, jakie uzyskała, okazuje się, iż przez jeden błąd urzędnika jej krzywda opiewa na kilka lat. Po otrzymaniu zasiłku dla bezrobotnych przysługiwałaby jej renta przedemerytalna dla osób, które ukończyły 55 rok życia. Skarżąca wskazała, że nie może podjąć pracy ze względu na bardzo zły stan zdrowia. Podobnie jak jej mąż jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Ma bardzo poważne schorzenia kręgosłupa, uszkodzenia lędźwiowe oraz szyjne, wielopoziomową dyskopatię. Podniosła, że nie jest osobą samodzielną. Ma również problemy z sercem i ciśnieniem. Mąż skarżącej od wielu lat jest chory na cukrzycę typu 2. Od dziecka ma problemy z płucami (obecnie jest po operacji płuc). Wspólnie z mężem strona ponosi wysokie koszty leczenia. Obecnie utrzymują się oni z wynagrodzenia męża w wysokości 1500 zł netto miesięcznie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Świętokrzyski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., powoływanej dalej jako "ustawa p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga G. K. nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepisy art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 645), powoływanej dalej jako: "ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy". Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ww. ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: 1) zasadniczej służby wojskowej, przeszkolenia wojskowego, służby przygotowawczej, służby kandydackiej, kontraktowej zawodowej służby wojskowej, ćwiczeń wojskowych, okresowej służby wojskowej, terytorialnej służby wojskowej pełnionej rotacyjnie lub służby wojskowej pełnionej w razie ogłoszenia mobilizacji i w czasie wojny oraz zasadniczej służby w obronie cywilnej i służby zastępczej, a także służby w charakterze funkcjonariusza, o którym mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2016 r. poz. 708 i 2270 oraz z 2017 r. poz. 38 i 715); 2) urlopu wychowawczego udzielonego na podstawie odrębnych przepisów; 3) pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 4) niewymienione w ust. 1 pkt 2, za które były opłacane składki na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy, jeżeli podstawę wymiaru składek stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę; 5) za które przyznano odszkodowanie z tytułu niezgodnego z przepisami rozwiązania przez pracodawcę stosunku pracy lub stosunku służbowego, oraz okres, za który wypłacono pracownikowi odszkodowanie z tytułu skrócenia okresu wypowiedzenia umowy o pracę; 6) świadczenia usług na podstawie umowy uaktywniającej, o której mowa w art. 50 ustawy z dnia 4 lutego 2011 r. o opiece nad dziećmi w wieku do lat 3 (Dz. U. z 2016 r. poz. 157 oraz z 2017 r. poz. 60); 7) pobierania renty rodzinnej, w przypadku gdy nastąpił zbieg prawa do tej renty z prawem do renty z tytułu niezdolności do pracy i wybrano pobieranie renty rodzinnej; 8) sprawowania osobistej opieki nad dzieckiem przez osoby, o których mowa w art. 6a ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 963, z późn. zm.); 9) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, lub zasiłku dla opiekuna na podstawie przepisów o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów, jeżeli utrata prawa do nich była spowodowana śmiercią osoby, nad którą opieka była sprawowana. Z powyżej powołanych przepisów prawa wynika, że warunkiem uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych jest spełnienie warunków określonych w przepisach art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Podkreślenia wymaga jednak, że art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest przepisem o charakterze bezwzględnie obowiązującym i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają więc one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych (prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie). Organy zatrudnienia nie mogą przyjmować innego, aniżeli określony wyraźnie w ustawie, okresu 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy do ustalenia uprawnień danej osoby do nabycia zasiłku dla bezrobotnych. Oznacza to, że organy w prowadzonym postępowaniu zobowiązane są ustalić jedynie, czy zaistniały wskazane w ustawie przesłanki przyznania zasiłku, a w razie ich braku nie mogą oceniać przyczyn, dla których wymagane przesłanki się nie ziściły (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 6 lipca 2017 r., II SA/Op 232/17, lex nr 2329889, czy wyrok WSA w Lublinie z dnia 1 czerwca 2017 r., II SA/Lu 288/17, lex nr 2349867). Z ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w niniejszej sprawie wynika, że G. K. nie spełnia warunków określonych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Skarżąca bezspornie, w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, tj. w okresie od dnia 3 listopada 2015 r. do dnia 3 maja 2017 r., pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy do dnia 30 kwietnia 2016 r., co stanowi 180 dni wymaganych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Następnie od dnia 1 maja 2016 r. do dnia 28 lutego 2017 r. skarżąca pobierała zasiłek stały z powodu niepełnosprawności. Jednakże, jak zasadnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, okres pobierania zasiłku stałego nie został wskazany w art. 71 ww. ustawy jako okres uprawniający do nabycia prawa zasiłku dla bezrobotnych. Oznacza to, że okresu pobierania zasiłku stałego nie można było zakwalifikować za okres równorzędny wykonywaniu pracy, a tym samym za okres, który można byłoby zakwalifikować jako okres uprawniający do przyznania zasiłku dla bezrobotnych (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 8 listopada 2005 r., II SA/Wa 1595/05). Zresztą na rozprawie w dniu 22 listopada 2017 r. skarżąca potwierdziła, że w decyzji przyznającej jej zasiłek stały nie było informacji o opłacaniu przez organ składek na ubezpieczenie społeczne. Z uwagi na okoliczność, że mąż skarżącej jest właścicielem gospodarstwa rolnego, organ przeprowadził także postępowanie wyjaśniające w zakresie podlegania przez skarżącą ubezpieczeniu społecznemu rolników. Ustalono, że takiemu ubezpieczeniu strona podlegała w okresie od dnia 30 maja 1996 r. do dnia 31 marca 1997 r. i w okresie od dnia 1 listopada 1997 r. do dnia 6 kwietnia 2011 r. (zaświadczenie KRUS z dnia 11 kwietnia 2017 r. – k. 28 akt administracyjnych). Od dnia 8 marca 2012 r. gospodarstwo rolne mąż skarżącej wydzierżawia i umowa dzierżawy obowiązuje do dnia 8 marca 2022 r. Organy w poczet materiału dowodowego włączyły nadto decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 27 kwietnia 2017 r., znak 0500-ZU/I.402.218.2017 (k. 32 akt administracyjnych), z której wynika, że G. K. nie spełnia warunków podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu rolników. Z ustaleń poczynionych w toku postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez Prezesa KRUS wynika, że mąż skarżącej J. K. nie wnosił również o objęcie skarżącej dobrowolnym ubezpieczeniem. Nie mogły również skutkować uwzględnieniem skargi twierdzenia strony, że na skutek błędnego pouczenia urzędników, odmowy rejestracji jej jako osoba bezrobotna i nieznajomości przepisów prawa, nie został złożony wniosek o taką rejestrację w ubiegłym roku, kiedy, jej zdaniem, mogła uzyskać zasiłek dla bezrobotnych. Okoliczności powyższych nie potwierdzają dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, a także sama skarżąca nie wykazała, aby miały one miejsce. Ponadto należy zauważyć, że w sytuacji braku wiedzy co do uprawnień wynikających dla skarżącej z przepisów prawa mogła ona skorzystać z porady prawnej. Instytucje publiczne zapewniają przy tym dostęp do nieodpłatnych porad prawnych, np. realizując obowiązki wynikające z ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej i edukacji prawnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 2030), która weszła w życie od dnia 1 stycznia 2016 r. Nie można nie dostrzec także, że obecnie dostęp do informacji, również w zakresie obowiązujących przepisów prawa i ich interpretacji, jest bardzo szeroki. Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca podejmowała czynności prawne lub faktyczne zmierzające do złożenia wniosku o zarejestrowanie jej jako osoby bezrobotnej i przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych poza złożeniem wniosku rozpoznanego w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym. Jednakowoż opisane w skardze problemy zdrowotne skarżącej nie mogły odnieść wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji wobec jednoznacznego brzmienia przepisu art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z tych przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O wynagrodzeniu pełnomocnika skarżącej orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715).