II SA/Ke 583/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Teresa Kobylecka,, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Sekretarz sądowy Andrzej Stolarski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2007 r. sprawy ze skargi A. C. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygnaturze II SA/Ke 216/05 ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pomocy społecznej I. oddala skargę o wznowienie postępowania sądowego; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat A. B. kwotę 732 (siedemset trzydzieści dwa) złotych, w tym 132 (sto trzydzieści dwa) złotych VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie , działając z upoważnienia Rady Miejskiej, odmówił przyznania A. C. pomocy społecznej w formie orzeczenia o kosztach pogrzebu i przyrzeczenia sprawienia pogrzebu oraz uiszczenia składek z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków. W uzasadnieniu wskazano, iż brak jest podstaw prawnych do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Nie orzekano natomiast w zakresie objęcia wnioskodawcy ubezpieczeniem zdrowotnym z uwagi na rezygnację z tego żądania zawartą w zażaleniu z dnia 12 grudnia 2003r. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania A. C. od w/w rozstrzygnięcia, utrzymało je w mocy. W motywach decyzji organ II instancji wskazał, iż w ustawie o pomocy społecznej z dnia 29 listopada 1990r. (Dz. U. nr 64, poz. 414 ze zm.), zwanej dalej ustawą, świadczenia, na jakie mogą być wydatkowane środki z pomocy społecznej, zostały wymienione w sposób enumeratywny przy jednoczesnym ścisłym określeniu warunków i kryteriów korzystania z tych środków. Z kolei zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 stycznia 2003r. (Dz. U. Nr 45 poz. 391 ze zm.) o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu podlegają wprawdzie osoby pobierające z pomocy społecznej świadczenia, ale tylko w formie zasiłku stałego, zasiłku stałego wyrównawczego oraz zasiłku gwarantowanego okresowego, jeżeli nie podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z innych tytułów. Tylko wówczas składki na ubezpieczenia zdrowotne za takie osoby opłacane są przez ośrodki pomocy społecznej. Natomiast A. C. nie należy do w/w grupy osób. Z akt sprawy wynika bowiem, iż składki zdrowotne dla A. C. jako osoby bezrobotnej opłaca Powiatowy Urząd Pracy. Ponadto przepisy ustawy o pomocy społecznej nie przewidują możliwości opłacania ze środków pomocy społecznej ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków. Organ odwoławczy wskazał także, iż w przypadku gdy pogrzeb sprawia gmina (art. 26 w/w ustawy) wydatki na pokrycie kosztów pogrzebu podlegają zwrotowi w całości lub części z masy spadkowej. Jeżeli natomiast przysługuje zasiłek pogrzebowy z ubezpieczenia społecznego, wydatki pokrywa się z tego zasiłku (art. 34 ust. 4 cyt. ustawy). Tymczasem A. C., chociaż prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe, to pozostaje w związku małżeńskim. Zgodnie z art. 77 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych w razie śmierci m. in. członka rodziny, osobie ubezpieczonej, w tym wypadku żonie A. C., przysługuje zasiłek pogrzebowy. Powyższe, zdaniem organu, przesądza o tym, iż rodzina A. C. (jeżeli jego sytuacja małżeńska nie ulegnie zmianie) będzie dysponowała środkami na urządzenie mu pogrzebu. Organ II instancji podkreślił ponadto, iż przepisy k.p.a. nie przewidują możliwości wydawania decyzji administracyjnej w oparciu o zdarzenia przyszłe. W przypadku niemożności sprawienia stronie pogrzebu przez rodzinę obowiązek ten przejmie na siebie gmina. Skargę na decyzję organu odwoławczego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. C., domagając się jej uchylenia. Rozstrzygnięciu temu skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 10 k.p.a., jak również art. 140 k.p.a. w zw. z art. 75, 77, 78, 79, 80, 89 k.p.a., art. 17 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r. nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 2, 30, 32 Konstytucji RP, art. 12 i 13 Europejskiej Karty Społecznej oraz art. 102 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Zdaniem autora skargi zasiłek pogrzebowy nie wystarczy na koszty pochówku, które są kilkakrotnie wyższe od tego świadczenia. Skarżący podkreślił, iż żona pozostaje z nim w konflikcie i nikt nie zmusi jej, aby pokryła koszty pogrzebu z otrzymanego w wypadku jego śmierci zasiłku pogrzebowego. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2005r. sygn. akt. II SA/Ke 216/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny ustanowił dla A. C. adwokata. Wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką zarządzeniem z dnia 30 września 2005r. adwokat M. S. udzielił substytucji radcy prawnemu R. S., która z kolei udzieliła substytucji aplikantowi radcowskiemu M. C. Obecna na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 15 marca 2006r., aplikant radcowska M. C. złożyła dwa dokumenty substytucji, oświadczając jednocześnie, iż nie dysponuje pełnomocnictwem od A. C., albowiem pomimo skierowanego do niego wezwania i zawiadomienia o terminie rozprawy skarżący nie skontaktował się ze swoim adwokatem. Wyrokiem z dnia 15 marca 2006r., sygn. akt II SA/Ke 216/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił w/w skargę. Orzeczenie to uprawomocniło się w dniu 15 kwietnia 2006r. A. C. wniósł w dniu 25 sierpnia 2006r. do tut. Sądu skargę, domagając się na podstawie art. 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., wznowienia postępowania sądowego w sprawie tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 216/05. Skarżący podniósł, iż w sprawie tej nie był należycie reprezentowany przez ustanowionego przez tut. Sąd adwokata z urzędu. Wynika to, zdaniem skarżącego, z faktu, iż adwokat ten w ogóle się z nim nie kontaktował, jak również nie uzyskał pełnomocnictwa do reprezentowania jego osoby. W konsekwencji skarżący nie wiedział o terminie wyznaczonej rozprawy i nie stawił się na nią. Natomiast o rozstrzygnięciu sprawy dowiedział się przypadkowo w dniu 29 maja 2006r., przeglądając akta swoich spraw w siedzibie tut. Sądu. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 37 ustawy p.p.s.a., albowiem wyznaczony z urzędu adwokat nie dołączył do akt sprawy, przy pierwszej czynności procesowej, podpisanego przez mocodawcę pełnomocnictwa. Skarżący podkreślił, że pełnomocnik z urzędu nic w przedmiotowej sprawie nie uczynił, ponieważ nie szukał z nim kontaktu, ani nie złożył wniosku o uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku. Postanowieniem z dnia 21 września 2006r. wydanym na posiedzeniu niejawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę A. C. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie sygn. akt II SA/Ke 216/05, z uwagi na brak ustawowej podstawy wznowienia. Od powyższego postanowienia w dniu 18 stycznia 2007r. została wniesiona skarga kasacyjna A. C., sporządzona przez pełnomocnika z urzędu wraz wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Postanowieniem z dnia 2 lipca 2007r. tut. Sąd przywrócił A. C. termin do wniesienia skargi kasacyjnej, uwzględniając przy tym stanowisko zawarte w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2007r. uchylającym postanowienie tut. Sądu z dnia 12 marca 2007r. odrzucające wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 3 października 2007r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie tut. Sądu z dnia 21 września 2006r. o odrzuceniu skargi A. C. o wznowienie postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt. akt II SA/Ke 216/05. W uzasadnieniu orzeczenia Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, iż badanie merytorycznej zasadności skargi o wznowienie postępowania na posiedzeniu niejawnym jest niedopuszczalne. Wobec złożenia przez A. C. przedmiotowej skargi z zachowaniem terminu, należało skierować ją na rozprawę celem dokonania oceny czy zasadne są twierdzenia skarżącego, że w sprawie o sygn. akt. II SA/Ke 216/05 był nienależycie reprezentowany. Na rozprawie przed tut. Sądem w dniu 14 listopada 2007r. skarżący oświadczył, iż nie otrzymał zarządzenia Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 30 września 2005r. o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu. Adwokat nie zawiadomił go o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 15 marca 2006r. i nie zwracał się o udzielenie pełnomocnictwa. Skarżący podniósł, że nie rozmawiał z pełnomocnikiem na temat przedmiotowej sprawy. Pełnomocnik nie poinformował go również o zapadłym w tej sprawie wyroku. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2007r. tut. Sąd postanowił wznowić postępowanie sądowe w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 216/05. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 280 § 1 ustawy p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Stosownie do art. 281 tej ustawy na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Z kolei stosownie do wymogu art. 277 ustawy p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Natomiast podstawy wznowienia postępowania określone są w przepisach art. 271, 272 oraz 273 ustawy p.p.s.a. W tym miejscu wskazać trzeba na treść przepisu art. 271 pkt 2 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Mając na uwadze treść w/w przepisów jak również stanowisko zawarte w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2007r. stwierdzić należy, iż skarga A. C. o wznowienie postępowania sądowego spełnia wymogi formalne określone w w/w przepisach ustawy p.p.s.a. Jako podstawę wznowienia postępowania sądowego w sprawie o sygn. akt II SA/Ke 216/05 skarżący wskazuje brak należytej reprezentacji przez ustanowionego z urzędu adwokata, jak również pozbawienie możności działania poprzez niepowiadomienie go o terminie rozprawy. Stwierdzić zatem trzeba, iż skarga o wznowienie postępowania sądowego opiera się na ustawowej podstawie wznowienia o jakiej mowa w art. 271 pkt 2 ustawy p.p.s.a. Z kolei trzymiesięczny termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego należy liczyć od dnia 29 maja 2006r., kiedy to skarżący podczas przeglądania akt swoich spraw w siedzibie tut. Sądu - dowiedział się o wydaniu niekorzystnego dla niego wyroku. Skarga została wniesiona w dniu 25 sierpnia 2006r., a zatem z zachowaniem określonego w art. 277 ustawy p.p.s.a. terminu. Przedmiotowa skarga jest zasadna w części dotyczącej wznowienia postępowania. Jak wynika z akt sprawy o sygn. II SA/Ke 216/05 - skarżący nie był należycie reprezentowany w tej sprawie przez ustanowionego z urzędu adwokata. Wynika to mianowicie z faktu, iż pełnomocnik - wbrew dyspozycji art. 37 § 1 ustawy p.p.s.a. - nie uzyskał od skarżącego i nie dołączył przy pierwszej czynności procesowej do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy. Za wiarygodne należy uznać wyjaśnienia skarżącego A. C., iż do dnia 29 maja 2006r. w ogóle nie wiedział o ustanowieniu dla niego pełnomocnika z urzędu, albowiem w aktach sprawy o sygn. akt II SA/Ke 216/05 brak jest dowodu doręczenia skarżącemu zarządzenia Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 30 września 2005r. o wyznaczeniu pełnomocnika z urzędu w osobie adwokata M. S. Podkreślić również trzeba, że zawiadomienie o terminie rozprawy wysłano jedynie adwokatowi M. S., co - wobec podnoszonego przez pełnomocnika braku kontaktu ze skarżącym - spowodowało, iż A. C. nie mógł wziąć udziału w tym posiedzeniu, a tym samym pozbawiony został możności działania w sprawie. W konsekwencji uznanie, iż skarga w części dotyczącej wznowienia postępowania ma uzasadnione podstawy - skutkuje wznowieniem postępowania, o czym Sąd orzekł postanowieniem z dnia 14 listopada 2007r. (art. 160 w zw. z art. 276 ustawy p.p.s.a). Orzeczenie o wznowieniu postępowania sądowego otwiera zatem drogę do ponownego rozpoznania sprawy. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Z kolei zgodnie z art. 282 ustawy p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia (§ 1), a po ponownym rozpoznaniu sprawy stosownie do okoliczności oddala skargę o wznowienie postępowania albo uwzględniając ją zmienia zaskarżone orzeczenie albo je uchyla i skargę odrzuca lub postępowanie umarza (§ 2). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub też stwierdzenia nieważności. Organy obu instancji prawidłowo uznały, iż w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do przyznania skarżącemu pomocy społecznej w formie orzeczenia o kosztach pogrzebu i przyrzeczenia sprawienia pogrzebu, jak również uiszczenia składek z tytułu ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków. Podnieść bowiem należy, iż kryterium uzależniające skutki prawne decyzji od zdarzenia przyszłego może być dodane do treści decyzji, jeżeli ma podstawy w przepisach prawa (por. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Katowicach z dnia 10.05.1995r., sygn. akt SA/Ka 486/94, ONSA 1996/2/89). Tymczasem na gruncie obowiązujących przepisów, mających zastosowanie w niniejszej sprawie, brak jest podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z żądaniem skarżącego. W szczególności z przepisów k.p.a. jak też z ustawy z dnia 29 listopada 1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. nr 64, poz. 414 ze zm.), zwanej dalej ustawą, nie wynika w żaden sposób prawna możliwość orzekania przez organy administracji publicznej w oparciu o zdarzenia, które - tak jak podnoszona przez A. C. okoliczność jego śmierci - mają zaistnieć dopiero w przyszłości. Nie zmienia tego fakt, iż zgodnie z art. 32 ust. 2 cyt. ustawy zasiłek celowy może być przyznany m. in. na pokrycie kosztów pogrzebu. Ustawa ta przewiduje wprawdzie możliwość przyznania pomocy społecznej w w/w formie, ale uzależnia jej przyznanie od zaistnienia zdarzenia, z którym ustawodawca łączy powstanie prawa do jej otrzymania, a mianowicie śmierci danej osoby. Tak sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie występuje. Niejako ubocznie wskazać trzeba, iż pokrycie kosztów pochówku danej osoby zabezpiecza dyspozycja art. 10 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 26 ustawy, który nakłada na gminę obowiązek sprawienia pogrzebu w sposób przez nią ustalony i zgodnie z wyznaniem zmarłego, przy czym żaden z w/w przepisów nie przewiduje orzekania o przedmiotowym świadczeniu w formie decyzji administracyjnej. Jakkolwiek zasadą jest pokrycie kosztów pogrzebu urządzonego przez gminę z zasiłku pogrzebowego to - w przypadku, gdy świadczenie to nie przysługuje - pochówek i tak jest zapewniony, z tą tylko różnicą, iż poniesione wydatki podlegają zwrotowi z masy spadkowej (art. 34 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej). Przyznanie zasiłku pogrzebowego nie zależy od pokrewieństwa bądź też pozostawania w związku małżeńskim, albowiem zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, świadczenie to przysługuje każdej osobie, która pokryła koszty pogrzebu. Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych zasiłek pogrzebowy przysługuje w wysokości 200 % przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu śmierci osoby, której koszty pogrzebu zostały poniesione. Tak więc zarzut skargi, iż suma ta nie wystarczy na koszty pogrzebu należy uznać za bezzasadny, tym bardziej, iż jak wskazuje sam skarżący, już w 1996r. wykupił on odpowiednie miejsce na cmentarzu. Na marginesie podnieść należy, iż organy administracji nie orzekały w niniejszej sprawie w zakresie żądania A. C. o objęcie go ubezpieczeniem zdrowotnym. W zażaleniu skarżącego z dnia 12 grudnia 2003r. (k. 10) zawarte jest bowiem stwierdzenie, iż postępowanie w niniejszej kwestii stało się bezprzedmiotowe z uwagi na opłacanie składek z tego tytułu przez Powiatowy Urząd Pracy od dnia 24 listopada 2003r. Niezależnie od powyższego wymaga wskazania, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 25 ustawy z dnia 23 stycznia 2003r. (Dz. U. Nr 45, poz. 391 ze zm.) o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia, obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu podlegają osoby pobierające z pomocy społecznej świadczenia w formie zasiłku stałego, zasiłku stałego wyrównawczego oraz zasiłku gwarantowanego okresowego, ale tylko w sytuacji, gdy nie podlegają one obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z innych tytułów. Wobec opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne skarżącego przez Powiatowy Urząd Pracy oraz treści zażalenia A. C. z dnia 12 grudnia 2003r.- stanowisko organów w powyższej kwestii, prezentowane w uzasadnieniach decyzji, należy uznać za zasadne. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego o opłacanie przez Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie ubezpieczenia od nieszczęśliwych wypadków stwierdzić trzeba, iż brak jest podstawy prawnej do przyznania pomocy społecznej w takiej formie. Zarzuty skarżącego o niezgodności decyzji organu odwoławczego z powołanymi w treści skargi przepisami są bezzasadne. W niniejszej sprawie nie wystąpiły bowiem przesłanki konieczne do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej określone w art. 89 k.p.a., jak również konieczność przeprowadzenia dowodu z przesłuchania wnioskowanych przez skarżącego osób (art. 75 § 1 k.p.a.). Sąd nie dopatrzył się również naruszania pozostałych wskazanych w skardze przepisów prawa. Niezależnie od przedstawionych powyżej rozważań podkreślenia wymaga, iż organy administracji publicznej, orzekając o przyznaniu pomocy społecznej, zobowiązane są do przestrzegania bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, a wydane przez nie decyzje muszą znajdować oparcie w odpowiednich regulacjach prawnych. Zaskarżona decyzja wymogom tym odpowiada, a Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację prawną zawartą w jej uzasadnieniu. Oddalenie skargi o wznowienie postępowania uzasadnione jest uznaniem, iż w istocie zapadłoby orzeczenie odpowiadające treści wyroku wydanego uprzednio w sprawie o sygn. II SA/Ke 216/05. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 282 § 2 ustawy p.p.s.a. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c w związku z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. d, § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b oraz § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz.1348 ze zm.).