II SA/Ke 596/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 16 września 2024 r. znak: SKO.PZ-71/3611/268/2024 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę. Decyzją z 16 września 2024 r. znak: SKO.PZ-71/3611/268/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (zwane dalej "SKO"), po rozpatrzeniu odwołania K. S. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy Nowy Korczyn z dnia 10 kwietnia 2024 r., znak: ZITŚ.6733.9.2022, w sprawie ustalenia na rzecz A Sp. z o.o. lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na działce o nr ewid. [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji SKO wyjaśniło, że wnioskiem z dnia 22 sierpnia 2022 r. (data wpływu do organu pierwszej instancji) złożonym w formie elektronicznej i zmienionym w toku postępowania, A Sp. z o.o. wniosła o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji. Dla terenu inwestycji brak jest planu miejscowego. Wobec tego wnioskowana budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ocenie Kolegium wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego spełnia wszystkie przesłanki z art. 52 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130, ze zm.) zwanej dalej "u.p.z.p.", a także przepisów odrębnych. Wbrew zarzutom odwołania, aktualnie załączona do uzupełnionego wniosku mapa zasadnicza jest czytelna i spełnia wszystkie wymogi. Inwestor we wniosku wskazał, że planowana inwestycja będzie się składała z wieży telekomunikacyjnej o wysokości 56,13 m.n.p.t. wraz z instalacją odgromową. Na wieży zamontowane będą anteny sektorowe (9 szt.) i anteny radiolinii (3 szt.) W skład inwestycji wchodzi także wewnętrzna linia zasilająca, system antenowy wraz z okablowaniem łączącym wszystkie elementy oraz kanalizacja teletechniczna na potrzeby przyłącza światłowodowego. U podnóża umieszczone będą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze. Na wieży zostaną zainstalowane anteny sektorowe o szczegółowo wskazanym oznaczeniu, typie, azymucie, częstotliwości, na której będą działać, środku elektrycznym (wysokości zawieszenia), pochyleniu wiązki i mocy EIRP (6 anten o mocy 2269 W i 3 anteny o mocy 760 W). Ponadto określono także oznaczenie, typ, średnicę, azymut i wysokość zawieszenia anten radioliniowych. Zdaniem Kolegium, inwestor przedstawił dane techniczne, które w pełni pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko. Organ II instancji podniósł dalej, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem niezbędnym dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, co oznacza, że wpisuje się ona w zakres pojęciowy sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. W konsekwencji fakt, że przedmiotowa stacja bazowa realizuje cele publiczne określone w art. 6 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami oraz stanowi odpowiedź na wyzwania związane ze zwiększonymi potrzebami komunikacji telefonicznej i Internetu bezprzewodowego, zasadnym było przyjęcie, że jest to inwestycja celu publicznego, pozwalająca zaspokoić potrzeby lokalnej społeczności. Kolegium podkreśliło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną, o czym stanowi wyraźnie przepis art. 56 u.p.z.p. Organ pierwszej instancji, rozpatrując wniosek Spółki o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego nie mógł wydać decyzji negatywnej dla inwestora, chyba że stwierdziłby niezgodność projektowanej inwestycji z przepisami ustawy lub przepisami odrębnymi. Zdaniem Kolegium w przedmiotowej sprawie taka niezgodność nie zachodzi, a strona odwołująca nie wskazała przepisu odrębnego, który uzasadniałby odmowę podjęcia pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji. W ocenie SKO załączona do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dokumentacja w postaci "Graficznej prezentacji poziomu pól elektromagnetycznych", zawierająca przedstawienie w formie graficznej przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych, widok w płaszczyźnie poziomej, przewidywany rozkład pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych niż dopuszczalne na azymutach 110, 220 i 340 stopni dla pochylenia minimalnego i maksymalnego, pozwoliła w sposób wystarczający ocenić wpływ planowanej inwestycji na tereny sąsiednie i jej wpływ na środowisko. Przedmiotowa inwestycja nie zalicza się obecnie do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na mocy § 1 pkt 1 lit. b oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2022, poz. 1071), w § 2 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839), od 4 czerwca 2022 r. uchylono bowiem odpowiednio pkt 7 § 2 i pkt 8 § 3. W dacie wydania przez organ pierwszej instancji decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego instalacje radiokomunikacyjne emitujące pola elektromagnetyczne zostały usunięte z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko bądź mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji nie jest dla nich wymagane wcześniejsze uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Kolegium zwróciło w tym zakresie uwagę także na uchwałę NSA podjętą w składzie siedmiu sędziów z 7 listopada 2022r., sygn. akt III OPS 1/22. SKO podkreśliło, że organ administracji związany jest wnioskiem strony co do lokalizacji inwestycji oraz treścią przedłożonych przez wnioskodawcę dokumentów charakteryzujących przedsięwzięcie i określających jego parametry techniczne oraz zobowiązany jest orzekać zgodnie z treścią wniosku. Organ I instancji dokonał szczegółowej analizy sprawy i ustalił, iż dla wnioskowanej instalacji obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Zgodnie z ustawą Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001 r. na mocy artykułu 121 dotyczącego ochrony przed polami elektromagnetycznymi zapewniony jest jak najlepszy stan środowiska poprzez utrzymanie poziomu natężenia pola elektromagnetycznego poniżej wartości dopuszczalnych. Bezpośrednio po uruchomieniu instalacji należy przeprowadzić pomiary kontrolne rzeczywistego rozkładu gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego w otoczeniu instalacji. Z akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż wydanie tej decyzji poprzedzone zostało zawiadomieniem stron postępowania, stosownie do treści art. 53 ust. 1 u.p.z.p. Inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. W decyzji organu I instancji określono wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich. Z samej technicznej istoty urządzenia, jakim jest stacja bazowa telefonii komórkowej, wyposażona w anteny nadawcze i odbiorcze, wynika konieczność wykonania jej na odpowiednio wysokim maszcie, który musi znacząco przewyższać istniejącą zabudowę. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt. 8 u.p.z.p. projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Kielcach, w trybie art. 106 k.p.a. Z uzasadnienia badanej decyzji wynika, że organ I instancji przeanalizował zgromadzoną dokumentację w zakresie oddziaływania na środowisko stwierdzając, że dla rozpatrywanej instalacji obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza teren inwestycji. Taki wniosek wynika także z załączonej do wniosku dokumentacji technicznej, w tym także załącznika graficznego wniosku. Nadto, postanowieniem z dnia 10 października 2023 r. Starosta Buski, działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. pozytywnie uzgodnił projekt decyzji o lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego - w zakresie ochrony gruntów rolnych. Reasumując, w ocenie Kolegium Odwoławczego, decyzja organu pierwszej instancji nie narusza prawa, brak jest zatem podstaw do zmiany bądź uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania Kolegium wyjaśniło, iż etapy kontroli środowiskowej, techniczno-projektowej i następczej instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych emitujących pola elektromagnetyczne opierają się na badaniu rzeczywistego oddziaływania stacji bazowej telefonii komórkowej, dla którego obowiązujące normy określają: rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Rozporządzenia te wyznaczają bezwzględnie obowiązujący normatyw - dopuszczalne poziomy promieniowania elektromagnetycznego i dopiero one mają charakter "techniczny" w tym znaczeniu, że w przypadku, gdyby była wymagana decyzja środowiskowa, to na etapie jej wydawania, a gdyby nie była wymagana, to na etapie pozwolenia na budowę, organ administracji w oparciu o zgromadzoną dokumentację, w tym w szczególności projekt budowlany, dokonuje sprawdzenia, czy planowana inwestycja nie będzie emitowała pola elektromagnetycznego na poziomie przekraczającym obowiązujące normy. Wówczas lub też już po wybudowaniu inwestycji bada się nie tylko moc wypromieniowywaną przez anteny, ale także wszystkie wszelako rozumiane nakładanie się pól, kumulację czy odbicia promieniowania. Pomimo powyższych okoliczności organ I instancji dokonał analizy oddziaływania wnioskowanej inwestycji i ustalił, że ponadnormatywne oddziaływanie nie wykracza poza miejsca niedostępne dla ludności. Jednocześnie ocena poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacja zmian dokonywana jest w ramach państwowego monitoringu środowiska, a Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (art. 123 ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska). Natomiast zgodnie z art. 122a ust. 1 i 2 Prawa ochrony środowiska, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia i emitującego pola elektromagnetyczne, które jest między innymi instalacją radiokomunikacyjną emitującą pole elektromagnetyczne, którego równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującą pole elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia oraz przekazania wyników tych pomiarów wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów. Wobec powyższych okoliczności wszelkie zarzuty odwołania nie mogą przynieść oczekiwanego skutku na etapie wydawania decyzji lokalizacyjnej. Strona może dochodzić swoich praw na etapie wydawania pozwolenia na budowę, ponieważ zarzuty odwołania dotyczą de facto kolejnego etapu postępowania, tj. pozwolenia na budowę. SKO wyjaśniło również, że sama decyzja stanowiąca o możliwości zagospodarowania terenu nie stanowi aktu naruszającego prawa do korzystania z rzeczy podmiotów uprawnionych wobec nieruchomości znajdujących się w kręgu oddziaływań inwestycji. Nie jest ona rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości. W związku z powyższym jako niezasadny organ ocenił zarzut możliwości spadku wartości sąsiednich działek spowodowany realizacją przedmiotowego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Jednocześnie brak zgody właściciela nieruchomości sąsiednich nie ma wpływu na ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji, ponieważ "zgoda" nie jest przewidziana w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach K. S. podniosła, że działka, na której planowana jest budowa, znajduje się bezpośrednio w sąsiedztwie jej działki. Od początku nie wyrażała zgody na budowę wieży telekomunikacyjnej o wysokości 56,13 m n.p.t. wraz z instalacją odgromową. Z decyzją tą nie zgadzają się również sąsiedzi innych działek, którzy może bezpośrednio nie graniczą z działką planowanej budowy, ale mieszkają bardzo blisko, bo po drugiej stronie ulicy. Od początku planowanej inwestycji sprzeciwiło się kilkadziesiąt osób z sąsiednich miejscowości: [...]. Tych podpisów mogłoby być jeszcze więcej, gdyby mieszkańcy byli w porę powiadomieni o planach budowy. Skarżąca podkreśliła, że pierwsza decyzja odnośnie terenu zabudowy wymienionej inwestycji była odmowna. Dopiero druga decyzja jest pozytywna, co może świadczyć o planowym działaniu na szkodę mieszkańców. Jednocześnie nasuwa się myśl, że aktualna decyzja SKO jest działaniem wbrew prawu ludzkiemu. Komu bowiem ma służyć ta inwestycja, zakwalifikowana jako inwestycja użyteczności publicznej, służąca wielu ludziom, skoro prawie wszyscy mieszkańcy jej się sprzeciwiają. Ogół mieszkańców nie chce tej wieży, o czym świadczą zebrane wcześniej podpisy. Jednocześnie akurat w [...] i okolicy jest dobry zasięg internetowy, bowiem pozakładane są światłowody. Ponadto w pobliskiej miejscowości [...] są już dwie wieże tego typu. Mieszkańcy chcą spokoju i ciszy oraz zdrowego powietrza, nie skażonego żadnym napromieniowaniem. Komu więc ma służyć ta inwestycja, skoro tylko inwestor tak o nią zabiega i walczy z ludźmi? Wokół działki, na której ma być wymieniona inwestycja, są urodzajne ziemie, pierwszej klasy. Rolnicy uprawiają tu ziemniaki, warzywa i zboża, fasolę "Piękny jaś korczyński", jako produkt regionalny. Wytwory te sprzedawane są w różnych regionach Polski, a nawet eksportowane. Kto kupi te rośliny, które cały czas będą napromieniowane, gdyż tak naprawdę nie ma rzetelnych badań, co do szkodliwości dla uprawianych roślin. Skarżąca martwi się także o spadek wartości swojej działki, która miała być jej zabezpieczeniem finansowym. W pobliżu planowanej wieży znajdują się także budynki użyteczności publicznej, blok mieszkalny i nowe domy prywatne. W bezpośrednim sąsiedztwie, a właściwie tylko przez drogę, znajduje się tzw. [...] w którym mieszka na stałe około 30 dzieci. Są to dzieci pokrzywdzone przez los, z różnymi deficytami rozwojowymi. Od dawna wszyscy pracujący w tej instytucji sprzeciwiali się budowie jakichkolwiek wież telekomunikacyjnych, chociaż były różne zamiary. Dlatego niezrozumiałe jest, że w tej chwili nikt nie dba o dobro dzieci i nie kieruje się zdrowiem podopiecznych, tylko zasłania się dobrem publicznym, którym ma być budowa wieży. Tymczasem do końca nie ma jasnych badań, które zagwarantują właściwy rozwój młodych ludzi. W piśmie decydenci powołują się na rozporządzenia z 2019 i z 2022 r. A przecież każdy rok we współczesnym świecie to galopujący postęp techniczny, nie zawsze korzystny dla zdrowia ludzkiego. W decyzji nie ma podanej łącznej szkodliwości promieniowania w różnych porach roku. Inaczej sytuacja będzie wyglądała zimą, kiedy budynki są odsłonięte, a inaczej latem, kiedy pewną ochronę stanowić będą liście wysokich drzew. Mieszkańcy okolicznych domów czują się oszukani, gdyż osiedlili się w bezpiecznej okolicy, z dala od urządzeń promieniotwórczych. Wykupili mieszkania lub wybudowali domy za swoje wszystkie oszczędności. Musieli też pobrać pożyczki na niezbędne remonty, które będą spłacane latami. Tymczasem posiadłości te niedługo nie będą stanowiły żadnej wartości. Skarżąca nadmieniła ponadto, że [...] to miejscowości leżące na terenie [...] Parku Krajowego. Znajdują się tu różne wąwozy lessowe, w których zamieszkuje wiele gatunków ptaków i roślin. W tej sytuacji niezbędna byłaby opinia Koła Łowieckiego, jak powyższa inwestycja wpływać będzie na przebywające tu zwierzęta. Nigdzie nie ma mowy, aby taka opinia była wydana. Przebiega tu także historyczna [...], aż do cmentarza wojennego z czasów I i II wojny światowej. Teren ten stanowi więc bogatą wartość historyczną, przyrodniczą i kulturową, o którą należy dbać. W zakończeniu swojej decyzji SKO podkreśliło, że wszelkie zarzuty nie mogą przynieść oczekiwanych skutków na etapie wydawanej decyzji lokalizacyjnej. A przecież tu chodzi o lokalizację, a nie o samą budowę. Inwestor powinien znaleźć sobie inny teren, na którym budowa nie stanowiłaby zagrożenia dla ludzi. Niezrozumiały jest fakt realizacji inwestycji, której sprzeciwia się większość mieszkańców. Skarżąca wskazała dane określonych osób, które mogą wystąpić jako świadkowie. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.p.z.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Analiza taka musi zostać poprzedzona precyzyjnym ustaleniem rodzaju i charakterystyki zamierzenia inwestycyjnego i jego konkretnych charakterystycznych parametrów. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Wbrew twierdzeniom skargi nie ma wątpliwości, że sporna inwestycja niewątpliwie jest inwestycją celu publicznego, co wynika z art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. 2024 r., poz. 1145; dalej: u.g.n.) w zw. z art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Za cel publiczny uznaje się bowiem - zgodnie z art. 6 pkt 1 u.g.n. - m.in. wykonywanie obiektów i urządzeń "łączności publicznej", przez którą z kolei należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego - art. 4 pkt 18 u.g.n. Kwestia ta nie jest zresztą sporna w orzecznictwie sądów administracyjnych. Słusznie także podniósł organ odwoławczy, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, inwestycja nie należy już bowiem do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Organy prawidłowo ustaliły, że inwestycja nie kwalifikuje się do żadnej z kategorii przedsięwzięć mogących znacząco (tj. zawsze bądź potencjalnie) oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego wpłynął już po zmianie stanu prawnego polegającej na uchyleniu – z dniem 4 czerwca 2022 r. – § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia. Obecnie instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne, nie są zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, bowiem wskazane wyżej rozporządzenie w ogóle ich nie wymienia (zob. wyrok z 20 czerwca 2024 r., II SA/Wr 162/24 oraz np. wyrok NSA z 9 października 2024 r., II OSK 2807/21). W stosunku do inwestycji stanowiących stacje bazowej telefonii komórkowej, organ powinien jednak ustalać wszystkie aspekty zamierzenia inwestycyjnego, które wiążą się z wpływem na środowisko i zdrowie ludzi, w szczególności takie jak: ilość anten, ich moc, częstotliwość, umiejscowienie, ukierunkowanie każdej anteny, tj. jej azymut i nachylenie (tilt). Organ powinien ustalić przy tym, czy oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego obejmie miejsca dostępne dla ludności, o których stanowi art. 124 ust. 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 647). Trzeba jednak zauważyć, że zgodnie z ostatnio przywołanym przepisem, przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Inwestor do wniosku inicjującego postępowanie w sprawie dołączył opracowanie zatytułowane "Graficzna prezentacja poziomu pól elektromagnetycznych". Przedstawiono w nim w formie graficznej przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o wartościach wyższych od dopuszczalnych na azymutach 110, 220 i 340 stopni dla pochylenia minimalnego i maksymalnego. Oddziaływanie to ma miejsce maksymalnie w odległości 7,70 m od wieży, na wysokości ponad 50 m. Tym samym obszar oddziaływania inwestycji nie wykracza poza teren działki inwestycyjnej, a obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych będą występować wyłącznie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności. Wreszcie, zgodnie z art. 122a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. z 2025 r. poz. 647) prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku m.in. bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia, a wyniki pomiarów przekazuje się w postaci elektronicznej wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu w terminie 30 dni od dnia wykonania pomiarów. Dodatkowo, zgodnie z art. 123 ust. 1 i 2 ww. ustawy oceny poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku i obserwacji zmian dokonuje się w ramach państwowego monitoringu środowiska, Główny Inspektor Ochrony Środowiska prowadzi okresowe badania poziomów pól elekromagnetycznych w środowisku. Co istotne, decyzja organu I instancji w sposób szczegółowy określa oznaczenie poszczególnych anten, ich typ, azymut, częstotliwość, na której będą działać, środek elektryczny, pochylenie wiązki (tilt) oraz równoważną moc promieniowania (EIRP). Na kopii mapy zasadniczej przedstawiono granice terenu podlegającego przekształceniu, zakres terenu objętego wnioskiem, zasięg oddziaływania inwestycji, jak również umiejscowienie wieży. Stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p. projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Kielcach, w trybie art. 106 k.p.a. Należy zauważyć, że wynikająca z art. 53 ust. 4 pkt 2a konieczność uzgodnienia z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej – pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych – została wprowadzona z dniem 24 września 2023 r. na mocy ustawy z 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1688). Zgodnie zaś z art. 59 ust. 1 tej ustawy do spraw dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego lub wydania decyzji o warunkach zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. W niniejszym przypadku zachodzi taka właśnie sytuacja, a zatem uzgodnienie z właściwym organem Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie było jeszcze wymagane. Tym samym w ocenie Sądu organy dokonały wszelkich niezbędnych ustaleń jeśli chodzi o oddziaływanie inwestycji, jakie są wymagane na etapie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W ramach analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p. organ dokonał sprawdzenia uwarunkowań dotyczących terenu objętego planowaną inwestycją. Decyzja organu I instancji zawiera także wszystkie wymagane prawem elementy, w tym – jak wspomniano – dokładny opis planowanej inwestycji wraz z charakterystyką anten mających wchodzić w jej skład. Co istotne, jak zwrócił uwagę organ odwoławczy, zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis art. 1 ust. 2 ustawy nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Oznacza to, że organ nie działa w warunkach uznania administracyjnego, lecz jest związany w tym znaczeniu, że jeżeli badając planowaną inwestycję w zaproponowanym przez inwestora kształcie stwierdzi zgodność tego zamierzenia inwestycyjnego z przepisami odrębnymi, to jest zobowiązany ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego zgodnie z żądaniem inwestora. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego jest więc wyłącznie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności także sprzeciw mieszkańców, że inwestycja godzi w interes publiczny i nie znajduje społecznej akceptacji, nie może stanowić samoistnej podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. m.in. wyrok WSA w Rzeszowie z 22 marca 2021r., sygn. II SA/Rz 1251/20). Wydanie takiej decyzji nie jest także uzależnione od zgody właścicieli działek sąsiednich. Żaden przepis prawa nie nakłada na organ ustalający lokalizację inwestycji celu publicznego obowiązku badania w jaki sposób inwestycja wpłynie na wartość nieruchomości, na których ma być realizowana lub sąsiadujących. A zatem okoliczność ta nie może również stanowić negatywnej przesłanki do wydania decyzji w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.