II SA/Ke 60/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 27.10.2017r. A. B., powołując się na art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6.09.2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2016r. poz. 1764 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., wniósł o udzielenie informacji publicznej w zakresie danych dotyczących [...], w tym dotyczących "zaległości podatkowych", a także o interpretację, wyjaśnienie różnych przepisów prawa, jak również o obowiązujący okres przedawnienia i inne. Na część skierowanych pytań Naczelnik Urzędu Skarbowego udzielił odpowiedzi pismem z dnia 9.11.2017r. Natomiast w pozostałej części, po rozpatrzeniu ww. wniosku w części dotyczącej zadłużenia, okresów zobowiązań podatkowych ww. Spółki, organ I instancji odmówił udostępnienia informacji publicznej – na podstawie art. 5 ust. 1 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., art. 104 K.p.a. oraz art. 293 § 1 w zw. z § 2 pkt 4, art. 298 i art. 299 § 1-3 O.p. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie wskazano, że jakkolwiek wnioskowane dane stanowią informację publiczną w rozumieniu art 1 ust 1 u.d.i.p., to ich udostępnienie podlega ograniczeniu, gdyż są one objęte tajemnicą skarbową na podstawie art. 293 § 1, 2 pkt 4 O.p., przy czym tryb udostępnienia informacji objętej tajemnicą skarbową nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie. Informacji dotyczących konkretnego, indywidualnie oznaczonego podmiotu w zakresie wysokości zaległości, okresów czy prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie można bowiem uznać za informacje o charakterze ogólnym, którymi są jedynie zbiorcze informacje będące w posiadaniu organu. Odwołanie od ww. decyzji wniósł A. B.. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, utrzymując w mocy zakwestionowaną decyzję, podzielił stanowisko organu I instancji o tym, że w niniejszej sprawie stronie chodzi o udostępnienie tajemnicy skarbowej, przy czym A. B. nie jest uprawniony do reprezentowania ww. Spółki. Tym samym brak było podstaw do zmiany zakwestionowanej decyzji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wniósł A. B., zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa, polegające na braku zawiadomienia na piśmie przed wydaniem decyzji o uprawnieniach wynikających z art. 10 i art. 73 K.p.a. i wskazując, że jako wspólnik ww. Spółki jest stroną toczących się przed organami podatkowymi postępowań. W pozostałym zakresie skarżący wskazał na kwestie związane z postępowaniem egzekucyjnym toczącym się wobec Spółki i dotyczące spraw rozpatrywanych przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego przed datą złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji lub stwierdzenie jej niezgodności z prawem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji – dotyczącej odmowy udostępnienia informacji publicznej w części wniosku A. B. dotyczącej zadłużenia oraz okresów zobowiązań podatkowych [...] – Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Na wstępie należy wskazać, że materialnoprawną przesłanką żądania skarżącego są przepisy u.d.i.p., będące rozwinięciem art. 61 Konstytucji RP. Mianowicie, przepis art. 1 u.d.i.p. statuuje prawo dostępu każdego do informacji publicznej, przy czym przez sformułowanie "każdy" należy rozumieć zarówno osoby fizyczne, jak i osoby prawne. Prawo dostępu do informacji publicznej, na co wskazuje treść art. 6 u.d.i.p., obejmuje prawo do zaznajomienia się ze wszystkimi informacjami mającymi charakter publiczny. Treść ww. przepisu wskazuje, że wyliczenie informacji publicznych podlegających udostępnieniu ma jedynie charakter przykładowy, na co wskazuje zwrot "w szczególności". Pozwala to jedynie zorientować się, do jakiego typu stanów faktycznych odnosi się dane pojęcie. Z treści art. 1 u.d.i.p. i art. 61 Konstytucji wynika, że ustawodawca chciał, aby dostęp do informacji był jak najszerszy, dlatego też uwzględniając konstrukcję art. 1 u.d.i.p należy uznać, że zasadą powinno być udostępnianie informacji publicznej w trybie i na zasadach przewidzianych w omawianej ustawie (M. Jaśkowska Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa NSA Toruń 2002, s. 26). Granicę ujawnienia informacji zakreśla art. 5 u.d.i.p., który ogranicza możliwość udostępnienia informacji ze względu na przepisy ustawy z dnia 22.01.1999r. o ochronie informacji niejawnych lub inne tajemnice prawnie chronione. Kwestią sporną w niniejszej sprawie było nie tyle to, czy dane, o których udostępnienie wnioskował skarżący są informacją publiczną i czy organy administracji skarbowej są podmiotami zobowiązanym do udzielenia takiej informacji, co kwestia tego, czy ze względu na treść art. 293 § 1 w zw. z art. 293 § 2 pkt 4 O.p. (zasady ochrony tajemnicy skarbowej) w niniejszej sprawie zasadnie odmówiono udostępnienia informacji publicznej. Jak wynika bowiem z treści ww. regulacji indywidualne dane zawarte w deklaracji oraz innych dokumentach składanych przez podatników, płatników lub inkasentów objęte są tajemnicą skarbową (art. 293 § 1 O.p.), przy czym przepis ten stosuje się również do danych zawartych w dokumentacji rachunkowej organu podatkowego (art. 293 § 2 pkt 4 O.p.). W tym miejscu należy podnieść, że "zakres tajemnicy skarbowej jest bardzo szeroki" (B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki Ordynacja podatkowa Unimex 2009, s. 1106), przy czym w art. 293 O.p. uregulowano w kazuistyczny sposób jej zakres przedmiotowy – obejmujący wszystkie indywidualne dane zawarte we wszelkich dokumentach składanych przez podatników, płatników i inkasentów" (S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Ordynacja podatkowa. Komentarz LexisNexis 2009, s. 977). Takie brzmienie przepisu art. 293 O.p. oznacza, że w trybie u.d.i.p. mogą być udzielane jedynie informacje zbiorcze o podatnikach, nie mogą być natomiast udzielane żadne informacje indywidualne (por. wyrok NSA z dnia 2.02.2005r., sygn. akt OSK 1060/04, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej tego Sądu). W rozpatrywanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 27.10.2017r. zażądał od Naczelnika Urzędu Skarbowego informacji dotyczących "zaległości podatkowych" Spółki, których według organu nie ma, gdyż " po 5 latach wygasły z powodu upływu terminu przedawnienia". Niewątpliwie dane, których żąda skarżący, odnoszą się do danych indywidualnych dotyczących wskazanego, konkretnego podatnika to jest [...]. Tym samym zamiarem skarżącego nie było udostępnienie danych zbiorczych o podatnikach. W rezultacie, wobec treści wniosku A. B., który dotyczył konkretnego podatnika – ww. Spółki, organy skarbowe, kierując się treścią przepisu art. 5 u.d.i.p. w zw. z art. 293 § 1, art. 293 § 2 pkt 4 O.p. słusznie uznały, że brak jest przesłanek do udostępnienia informacji publicznej we wskazanym w podjętych decyzjach zakresie. Niezależnie od powyższego należy podzielić stanowisko organu odwoławczego o tym, że A. B. nie jest uprawniony do reprezentowania ww. Spółki. Jak wynika bowiem z załączonego do akt administracyjnych wydruku z Krajowego Rejestru Sądowego (k. 46-51) Spółka została rozwiązana wyrokiem Sądu Okręgowego z dnia 18.06.2002r. o sygn. akt VII GC 16/02, przy czym jako likwidatora wymieniono [...], a w rubryce "organ uprawniony do reprezentacji" brak jest obecnie wpisów. W konsekwencji bez znaczenia w kontekście uprawnienia do żądania przedmiotowej informacji pozostaje fakt, że skarżący figuruje jako wspólnik ww. Spółki, zwłaszcza że poczynione wyżej rozważania dotyczą kwestii prawa dostępu do informacji publicznej przysługującej "każdemu" (art. 1 u.d.i.p.). Nie mogły również odnieść skutku podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia przepisów K.p.a., zwłaszcza że stosowanie przepisów K.p.a. w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej zostało wyraźnie ograniczone do wyjątków wskazanych w art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. – co trafnie wskazano w odpowiedzi na skargę. Należy przy tym wyjaśnić, że przedmiotem niniejszej sprawy nie była odmowa udostępnienia akt sprawy administracyjnej, podatkowej czy też egzekucyjnej, lecz żądanikarbe udzielenia informacji publicznej – które nie wszczyna postępowania administracyjnego, prowadzonego na podstawie K.p.a. Przedmiotem rozważań Sądu nie mogły być również zarzuty skargi dotyczące prowadzonych postępowań egzekucyjnych, gdyż nie dotyczą one niniejszej sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.