II SA/Ke 606/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2014r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu oddala skargę. Decyzją z dnia 29 maja 2014r. Wojewoda [...] , po rozpatrzeniu odwołania Ł.a H. od decyzji Prezydenta Miasta K. z 15 kwietnia 2014r. – wydanej po wznowieniu postępowania – odmawiającej uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 13 listopada 2013r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Przedsiębiorstwu Instalacji Budowlanych [...] S.A. z siedzibą w K. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych ze wspólnym garażem podziemnym oraz niezbędnymi urządzeniami techniczno-budowlanymi, jako IV etap budowy centrum komercyjno-mieszkaniowego, na terenie części działek nr [...] w K., na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdyż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ ustalił, że w dniu 23 grudnia 2013r. do Urzędu Miasta w K. wpłynął wniosek Ł. H. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K. w K., o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego opisaną wyżej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 13 listopada 2013r., a jako przesłankę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Wnioskodawca podniósł, że jako właścicielowi działek nr [...] sąsiadujących z działkami nr [...], przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym decyzją z 13 listopada 2013r., z uwagi na ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]). Powołując się na zapisy planu, w szczególności obowiązek zagospodarowania terenu jedną inwestycją, a także ustalenia w zakresie wskaźnika zabudowy i wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej dla całego terenu 2.MW.1 wnioskodawca wskazał, że pierwszy inwestor automatycznie powoduje ograniczenia dla innych inwestorów, czyli dla właścicieli działek znajdujących się na tym terenie. Ponadto podniósł, że inwestycja zaplanowana na działkach nr [...] powoduje zacienianie działek sąsiednich będących jego własnością, a tym samym wpływa na możliwość ich racjonalnego i zgodnego z przepisami wykorzystania. Odmawiając uchylenia własnej decyzji ostatecznej z 13 listopada 2013r. organ I instancji wyjaśnił, że minimalna odległość ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi budynków zaprojektowanych na działkach nr [...] od granic z działkami nr [...] wynosi 7,84 m, więc spełnione są wymagania wynikające z przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Dodatkowo z przeprowadzonych przez autora projektu analiz zacieniania i przesłaniania wynika, że przepisy § 13 i § 60 tego rozporządzenia nie zostaną naruszone. Dlatego też działki będące własnością Ł. H. nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, a tym samym nie przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z 13 listopada 2013r. W odwołaniu od decyzji Prezydenta Miasta K. z 15 kwietnia 2014r. Ł. H. powołał się na postępowanie prowadzone z jego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr [...] i na części działki nr [...] , położonych przy ul. C. w K., zakończone decyzją odmowną z 23 stycznia 2014r. -właśnie z uwagi na fakt wydania decyzji z 13 listopada 2013r. W ocenie organu I instancji decyzja ta – w świetle zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – uniemożliwiała wydanie pozwolenia na budowę odwołującemu się. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda [...] podkreślił, że w prawie administracyjnym obowiązuje generalna zasada stabilności decyzji administracyjnych, a wznowienie postępowania bądź stwierdzenie nieważności decyzji stanowią wyjątek od zasady wyrażonej w art. 16 § 1 kpa. Organ powołał się na treść art. 145 § 1, 149 § 1, 148 § 1 i 2 kpa i podniósł, że skoro wznowienie postępowania nastąpiło na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa – strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu – to po wznowieniu postępowania należało w pierwszej kolejności zweryfikować twierdzenie Ł. H., iż jako strona nie brał udziału w postępowaniu. Wojewoda przywołał treść art. 28 kpa i podkreślił, że kluczowe znaczenie dla ustalenia kręgu podmiotów legitymujących się przymiotem strony w procesie budowlanym ma pojęcie obszaru oddziaływania obiektu, którego definicję ustawową zawiera art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Na obszarze, na którym znajdują się działki nr [...] oraz działki nr [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu "K. Południe – Obszar 1" (w rejonie ulic Ściegiennego, Obrzeżnej, C. i Husarskiej) zatwierdzony uchwałą XXVIII/649/2008 Rady Miejskiej w K. z 3 października 2008r., opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] ego nr 275, poz. 3893, zwaną dalej Planem. Wedle zapisów Planu wszystkie ww. działki znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 2.MW.1 – tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Ustalenia Planu mające zastosowanie w analizowanej sprawie zawarte zostały w § 20 ust. 3 pkt 2 lit. a i b oraz w § 20 ust. 3 pkt 3. Zgodnie z nimi istnieje obowiązek zagospodarowania terenu 2.MW.1 jedną inwestycją przewidującą: a/ przestrzeń ogólnodostępną, o której mowa w § 20 ust. 3 pkt 6, b/ wprowadzenie dostępu do planowanych parterów usługowych od strony dróg publicznych. Ponadto § 20 ust. 3 pkt 3 stanowi, że dopuszcza się, zachowując warunek z pkt 2 lit. b, zagospodarowanie terenu odrębną inwestycją, przy czym pozostała część terenu musi stanowić jedną działkę budowlaną pod zagospodarowanie jedną inwestycją zachowującą warunki z pkt 2 lit. a i b łącznie. Stosownie do treści § 2 pkt 5 Planu, ilekroć w uchwale jest mowa o inwestycji – należy przez to rozumieć obszar objęty zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu o wspólnych cechach funkcjonalnych (zgodnych z przeznaczeniem podstawowym) i architektonicznych (kolorystyka, detal, bryła), stanowiących jeden układ urbanistyczny dla całego zespołu zabudowy, z uwzględnieniem poprawnych rozwiązań komunikacyjnych i infrastrukturalnych. Określone w Planie wskaźniki powierzchni biologicznie czynnej i intensywności zabudowy dotyczą całego terenu 2.MW.1. Z projektu budowlanego – projekt zagospodarowania terenu – sporządzonego na kopii mapy sytuacyjno-wysokościowej przyjętej do zasobów Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K. w dniu 9 kwietnia 2013r. i zaewidencjonowanej pod nr [...] wynika, że dwa budynki, których dotyczy decyzja z 13 listopada 2013r., oznaczone w projekcie zagospodarowania terenu jako 1 i 2 usytuowane są na działkach nr [...]. Działka nr [...] sąsiaduje z działkami nr [...] stanowiącymi własność Ł. H., na których oznaczono lokalizację budynku, który określono jako "hipotetyczny budynek". Z opisu zamieszczonego w analizowanym projekcie zagospodarowania terenu wynika, że bilans powierzchni zabudowy projektowanych budynków obejmuje etapy od I do VI "+ hipotetyczny budynek" oraz, że bilans powierzchni ogólnej budynków obejmuje etapy od I do VI "+ hipotetyczny budynek". Zastosowane w projekcie budowlanym określenie "całe zamierzenie inwestycyjne" oznacza cały teren o symbolu 2.MW.1, który zgodnie z ustaleniami Planu ma być objęty jedną inwestycją. Ponadto w projekcie budowlanym część Architektura wskazano, że wynikający z ustaleń Planu obowiązek kształtowania pierzei od strony dróg 1.KDL.2 i 1.KDL.3 w obowiązujących liniach zabudowy oznaczonych na rysunku planu spełniono, ponieważ "...projekt zakłada kształtowanie pierzei dla budynku na działkach [...] od strony drogi 1.KDL.3 (nieobjęty niniejszym opracowaniem)..." Organ podkreślił, że z powyższego wynika, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją z 13 listopada 2013r. uwzględniono działki stanowiące własność Ł. H.. Na działkach tych przewidziano "hipotetyczną" zabudowę i określono jej parametry, wskazując zgodność zabudowy na działkach nr [...] z ustaleniami Planu. Biorąc zatem pod uwagę ustalenia miejscowego planu nakazujące zagospodarowanie terenu 1.MW.2 jedną inwestycją oraz wynikający z nich sposób opracowania projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z 13 listopada 2013r., działki stanowiące własność Ł. H. znalazły się w obszarze oddziaływania inwestycji na działkach nr [...], ponieważ poprzez powyższe zostały wprowadzone ograniczenia dla skarżącego w sposobie zagospodarowania tych działek. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy stwierdził, że Ł. H. powinien być stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 13 listopada 2013r. i wobec powyższego nie ma innej możliwości, jak zastosować przepis art. 138 § 2 kpa i wydać decyzję kasacyjną przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. złożyło [...] S.A. w K. wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniesiono, że z decyzją Wojewody [...] ego nie sposób się zgodzić, gdyż narusza art. 7, 77 § 1 i 138 § 2 kpa na skutek dokonania błędnych ustaleń faktycznych. Plan wprowadza zasadę zagospodarowania całego terenu 2.MW.1 jako jednej inwestycji, jednak teren ten składa się z licznych działek ewidencyjnych, należących do różnych właścicieli, co może to założenie znacznie utrudniać. Dlatego w § 20 ust. 3 pkt 3 uchwałodawca przewidział odstępstwo od zasady wspólnego zagospodarowania całego terenu. Ponadto Plan nie nakazuje, aby zabudowę terenu 2.MW.1 realizował jeden inwestor. Na tej podstawie zarówno skarżący jak i Ł. H. mogą realizować swoje zamierzenia inwestycyjne w ramach odrębnych przedsięwzięć. Autor skargi zakwestionował ustalenie Wojewody, że inwestor przedłożył do zatwierdzenia projekt budowlany obejmujący również nieruchomość Ł. H., gdyż dotyczy on wyłącznie działek nr [...] i w tych granicach obowiązuje ostateczna decyzja Prezydenta Miasta K. z 13 listopada 2013r. W związku ze szczególnymi wymaganiami Planu w zakresie koordynacji zagospodarowania terenu 2.MW.1, skarżący przedstawił informacyjnie hipotetyczną zabudowę na pozostałej części terenu, aby wykazać, że jego inwestycja uwzględnia możliwość zabudowania nieruchomości Ł. H. z poszanowaniem parametrów wymaganych Planem. Skarżący nie objął działek sąsiada wnioskiem o pozwolenie na budowę, nie powołał się na prawo do dysponowania nimi na cele budowlane i nie otrzymał pozwolenia na ich zabudowę. Nie można zatem twierdzić, że decyzja z 13 listopada 2013r. ustala sposób zagospodarowania działek stanowiących własność Ł. H., co skutkowałoby posiadaniem przez niego statusu strony w postępowaniu administracyjnym. W ocenie autora, skargi błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że zostały wprowadzone ograniczenia w sposobie zagospodarowania sąsiednich działek. Zaprzeczył mu sam Wojewoda w decyzji z 14 marca 2014r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta K. z 23 stycznia 2014r. odmawiającą Ł. H. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr [...] i części działki [...] przy ul. C. w K.. Wojewoda uznał bowiem, że przedsięwzięcie projektowane przez Ł. H. jest zgodne z Planem jako realizacja inwestycji na odrębnej działce budowlanej, na podstawie § 20 ust. 3 pkt 3 tego Planu. Decyzja ta dowodzi, że możliwość realizacji inwestycji na działkach sąsiednich nie została zamknięta. Usytuowanie zabudowy na działkach skarżącego nie ogranicza zagospodarowania działek Ł. H. ani pod względem odległości od granicy działki ani pod względem zacieniania, co ustalił organ I instancji w niniejszej sprawie. Inwestycja skarżącego nie wyczerpuje również wskaźników intensywności zabudowy ani powierzchni biologicznie czynnej wymaganych przez plan miejscowy. Skarżący zwrócił także uwagę, że Wojewoda prowadził postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę dla Ł. H. bez udziału [...] S.A., co wskazuje na to, że nie uznał, aby nieruchomości obu podmiotów znajdowały się w obszarze wzajemnego oddziaływania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji objętej skargą (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji należało przede wszystkim odnieść się do zasadności zastosowania przez organ odwoławczy przepisu art. 138 § 2 kpa, który jest wyjątkiem od zasady merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ wyższego stopnia. Stosownie do tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Podkreślenia wymaga, że generalną zasadą postępowania administracyjnego, wynikającą z art. 138 kpa, jest merytoryczne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy. Wyjątkiem od niej jest wydanie decyzji kasacyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, przy czym jeżeli organ II instancji uznaje za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 2 kpa, to przyczyny takiego stanu rzeczy winny znaleźć jednoznaczny wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 1 i 3 kpa). Jak wynika z decyzji Prezydenta Miasta K. z 15 kwietnia 2014r., powodem odmowy uchylenia decyzji własnej tego organu z 13 listopada 2013r. było ustalenie, że działki Ł. H. nr ew. [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji realizowanej na terenie działek sąsiednich nr [...], której projekt budowlany zatwierdzony został decyzją z 13 listopada 2013r. wraz z udzieleniem pozwolenia na budowę, a co za tym idzie nie miał on przymiotu strony i nie zachodzi przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wyrażając taki pogląd, organ I instancji dokonał oceny projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z 13 listopada 2013r. z punktu widzenia spełnienia wymogów określonych przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2002r.75.690 ze zm.), w zakresie odległości od granicy z działkami sąsiednimi należącymi do Ł. H. oraz przesłaniania i zacieniania budynku planowanego na tych działkach. Ustalając, że wymogi te zostały spełnione, organ uznał, że działki nr [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania projektowanego (na datę wydania decyzji z 13 listopada 2013r., a obecnie realizowanego) obiektu i ich właściciel prawidłowo nie został uznany za stronę w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z 13 listopada 2013r. Odmienne stanowisko w zakresie oceny, czy Ł. H. przysługiwał status strony w postępowaniu objętym wnioskiem o wznowienie wyraził natomiast Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co powoduje, że kontrola Sądu w niniejszej sprawie sprowadza się przede wszystkim do zbadania prawidłowości tego właśnie stanowiska. Uznanie go za zgodne z prawem powoduje zaś automatycznie zaakceptowanie konieczności podjęcia decyzji kasacyjnej przez organ II instancji. Podkreślić bowiem należy, że organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa wydaje na podstawie art. 151 kpa decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Stwierdzenie istnienia przesłanki wznowieniowej powoduje zatem konieczność zbadania istoty sprawy, czyli przeprowadzenia postępowania administracyjnego co do meritum, a następnie wydanie nowego rozstrzygnięcia. Jeśli nie można uchylić decyzji z powodu zaistnienia okoliczności, o jakich mowa w art. 146 kpa, organ zobowiązany jest do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa wskazując jednocześnie przyczyny uniemożliwiające podjęcie orzeczenia zgodnego z art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Konsekwencją uznania za zasadne stanowiska Wojewody co do posiadania przez Ł. H. statusu strony, jest ocena, że organ I instancji nie przeprowadził postępowania administracyjnego spełniającego wymogi, o jakich mowa w art. 151 § 1 pkt 2 i § 2 kpa, zaś sytuacja taka spełnia dyspozycję art. 138 § 2 kpa. Nie ulega wątpliwości, że w stanie faktycznym sprawy (nie kwestionowanym przez żadną ze stron w zakresie jego najistotniejszych elementów), organy różnie zastosowały przepis art. 3 pkt 20 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.2013.1409 ze zm.), zawierający ustawową definicję obszaru oddziaływania obiektu, przez co należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Stosownie natomiast do art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak widać zatem, odpowiedź na pytanie, czy działki Ł. H. znajdowały się w obszarze oddziaływania obiektu objętego postępowaniem zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z 13 listopada 2013r., ma kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie. Jak już powiedziano wyżej, organ I instancji badanie powyższej kwestii ograniczył do przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie może być jednak żadnych wątpliwości co do tego, że do przepisów odrębnych, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zaliczyć należy także prawo miejscowe, będące zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji, jednym ze źródeł prawa w Rzeczypospolitej Polskiej. Bezspornym jest, że obszar objęty pozwoleniem na budowę udzielonym w decyzji z 13 listopada 2013r. oraz sąsiadujące z nim działki należące do Ł. H. znajdują się na terenie oznaczonym w obowiązującym planie miejscowym "[...]" (w rejonie ulic Ściegiennego, Obrzeżnej, C. i Husarskiej) symbolem 2.MW.1 – teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej (uchwała nr XXXVIII/649/2008 Rady Miasta w K. z 3 października 2008r., Dz.Urz.Woj.Św. nr 275, poz. 3893), z podstawowym przeznaczeniem pod centrum komercyjno-mieszkaniowe, tj. zespół zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami komercyjnymi. Zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 2 Planu, w granicach terenu 2.MW.1 istnieje obowiązek zagospodarowania terenu jedną inwestycją przewidującą: a) przestrzeń ogólnodostępną, o której mowa w pkt 6 tego ustępu, b) wprowadzenie dostępu do planowanych parterów usługowych od strony dróg publicznych. Przepis § 20 ust. 3 pkt 3 dopuszcza, zachowując warunek z pkt 2 lit.b, zagospodarowanie terenu odrębną inwestycją, przy czym pozostała część terenu musi stanowić jedną działkę budowlaną pod zagospodarowanie jedną inwestycją zachowującą warunki pkt 2 lit.a i b łącznie. Jak wynika z kolei z § 2 pkt 5 Planu, przez inwestycję należy rozumieć obszar objęty zatwierdzonym projektem zagospodarowania terenu o wspólnych cechach funkcjonalnych (zgodnych z przeznaczeniem podstawowym) i architektonicznych (kolorystyka, detal, bryła), stanowiących jeden układ urbanistyczny dla całego zespołu zabudowy, z uwzględnieniem poprawnych rozwiązań komunikacyjnych i infrastrukturalnych. Z powołanych zapisów Planu wynika zatem, że jako zasadę zagospodarowania terenu 2.MW.1 uchwałodawca przyjął realizację jednej inwestycji (określoną nawet obowiązkiem). Wyjątkowo, dopuścił możliwość posadowienia na tym terenie odrębnej inwestycji, ale wówczas spełniać musi ona określone warunki przewidziane w zacytowanym wyżej § 20 ust. 3 pkt 3, przede wszystkim stanowić musi jedną działkę budowlaną pod zagospodarowanie jedną inwestycją. Nie ulega zatem dla Sądu wątpliwości, że zaprojektowanie jednej (pierwszej) inwestycji na obszarze oznaczonym w Planie symbolem 2.MW.1, powoduje – na podstawie wskazanych wyżej przepisów – ograniczenie sposobu zagospodarowania dla pozostałego terenu, gdyż w razie zaplanowania drugiej dopuszczonej przez Plan inwestycji, będzie ona musiała spełnić określone w przepisach prawa miejscowego warunki. Taka właśnie sytuacja miała miejsce w sprawie, co dostrzegł sam inwestor, umieszczając w projekcie zagospodarowania terenu, będącym częścią projektu budowlanego, zatwierdzonego w decyzji z 13 listopada 2013r., "hipotetyczny budynek" oznaczony nr 8, na działkach należących do Ł. H. Nawiązując do argumentacji skargi podnieść należy, że oczywistym jest, że ów budynek nie został objęty przez skarżącą spółkę ani wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę ani samym szeroko rozumianym projektem budowlanym. Okoliczność ta pozostaje jednak bez znaczenia prawnego dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, gdyż najistotniejszy jest fakt ograniczenia w zagospodarowaniu pozostałego terenu 2.MW.1 (w tym działek należących do Ł. H.), jaki wynika z przepisów Planu w razie zrealizowania na części tego obszaru inwestycji – w tym przypadku przez spółkę [...] . Zdaniem Sądu, prawidłowy jest zatem pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że działki Ł. H. znajdowały się w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, a co za tym idzie przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Prezydenta Miasta K. z 13 listopada 2013r. Skoro spełniona została w sprawie przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, to nie było podstaw do zastosowania art. 151 § 1 pkt 1 kpa, w oparciu o który orzekał organ I instancji i zastosowanie przepisu art. 138 § 2 kpa stało się dla organu odwoławczego koniecznością. Wprawdzie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji (str. 4 i 5) można dostrzec próbę skontrolowania zgodności z prawem decyzji z 13 listopada 2013r. (mimo, że nie było takiej potrzeby procesowej, skoro organ ten przyjął, że Ł. H. nie przysługiwał przymiot strony), to jednak nie można uznać, ażeby organ odwoławczy, wyrażając odmienne stanowisko co do oceny zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, miał obowiązek rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, gdyż naruszyłby w ten sposób zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 kpa. Poza tym, po stwierdzeniu zaistnienia przesłanki wznowienia, organ orzeka w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 kpa, zaś podstawą rozstrzygnięcia organu I instancji był przepis art. 151 § 1 pkt 1 kpa. Decyzja Prezydenta Miasta K. z 15 kwietnia 2014r. została zatem wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy (wynikający z zastosowania przy ponownym rozpatrzeniu sprawy art. 151 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 kpa) ma niewątpliwie istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Decyzja organu odwoławczego pozostaje zatem w zgodzie z prawem, co spowodowało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Co do zarzutu skargi, że w sprawie z wniosku Ł. H. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami na działkach nr [...] przy ul. C. w K., Wojewoda [...] wydał decyzję kasacyjną uznając, że przedsięwzięcie projektowane przez Ł. H. jest zgodne z Planem jako realizacja inwestycji na odrębnej działce budowlanej, a co za tym idzie decyzja ta dowodzi, że możliwość realizacji inwestycji na działkach sąsiednich nie została zamknięta, podkreślić należy, że w sprawie, o której wspomina autor skargi, organ brał pod uwagę inne przepisy i inne przesłanki, niż w sprawie niniejszej. Dla rozstrzygnięcia kwestii zasadniczej w tym przypadku bez znaczenia pozostaje zgodność z prawem inwestycji projektowanej przez Ł. H., gdyż najistotniejszą jest kwestia pozostawania należących do niego działek w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia, dla którego udzielono pozwolenia na budowę decyzją z 13 listopada 2013r. Nie ma także wpływu na ocenę prawidłowości decyzji kontrolowanej aktualnie przez Sąd, podnoszony w skardze fakt, że Wojewoda prowadził postępowanie w przedmiocie pozwolenia na budowę dla Ł. H. bez udziału [...] S.A. Sytuacja prawna obu podmiotów jest w tych sprawach różna (chociażby dlatego, że pierwszym projektem budowlanym zatwierdzonym przez organ architektoniczno-budowlany był projekt przedsięwzięcia skarżącej spółki i z punktu widzenia przepisów Planu inwestycja Ł. H. nie może już ograniczać sposobu zagospodarowania działek objętych tym projektem), poza tym kwestia kręgu stron tamtego postępowania pozostaje poza kognicją Sądu w niniejszej sprawie.