II SA/Ke 609/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Agnieszka Banach (spr.), Protokolant Karolina Chrapkiewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. przy udziale Wiesławy Klimontowicz - Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowanej do Prokuratury Okręgowej w Kielcach sprawy ze skargi J.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 29 maja 2019 r. znak: [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji, II. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz J.K. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 maja 2019 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie (w skrócie też jako "GITD") utrzymał w mocy decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 29 marca 2019 r. znak: [...] o nałożeniu na J.K. kary pieniężnej w wysokości 7.000 zł. W motywach decyzji organ drugiej instancji podniósł, że w wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności wykonywanej przez J.K. działalności gospodarczej - zatrudniającego w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli średnio 7 kierowców - w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego określonych w art. 4 pkt 22 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.) zwanej dalej "u.t.d", w tym także warunków dostępu do zawodu przewoźnika drogowego w zakresie dysponowania bazą eksploatacyjną, którą to kontrolą na podstawie upoważnienia z dnia 5 listopada 2018 r. objęto okres od dnia 21 listopada 2017 r. do dnia 21 listopada 2018 r., organ pierwszej instancji stwierdził naruszenia w zakresie: 1. skrócenia dziennego czasu odpoczynku: - o czas powyżej 15 minut do jednej godziny; - za każdą następną rozpoczętą godzinę; 2. niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 u.t.d. - za każdą zmianę; 3. niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Z tytułu naruszeń ujawnionych w protokole kontroli z dnia 6 grudnia 2018 r. organ pierwszej instancji wydał ww. decyzję, od której strona wniosła odwołanie. W wyniku rozpoznania tego odwołania organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie, że zgodnie z art. 5 ust. 2 oraz ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw w przypadku gdy postępowanie administracyjne prowadzone w sprawach dotyczących naruszeń, o których mowa w ust. 1, zostało wszczęte po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a naruszenie lub naruszenia powstały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i zostały ujawnione po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla strony. W przypadku gdy w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w ust. 2, ujawniono naruszenia powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz naruszenia powstałe po dniu jej wejścia w życie, do ustalenia sumy administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy nowe. GITD wskazał na mające zastosowanie w sprawie przepisy ustawy o transporcie drogowym, w szczególności art. 5 ust. 1 - 3, art. 92a ust. 1, ust. 5, ust. 6, ust. 7 pkt 1, 9, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 tej ustawy, a nadto art. 4 pkt 22, wyjaśniając, że obowiązki lub warunki przewozu drogowego wynikają m.in. z przepisów ustawy o transporcie drogowym, a także z rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014) i aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014 tj. rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z późn. zm.) rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017 r. ustanawiającego standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1) - lit. h. Przy czym organ drugiej instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a ust. 1 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. Treść art. 92a ust. 5 i 7 w związku z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do u.t.d., zatem w tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a., na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że zastosowania nie znajduje w sprawie art. 189e k.p.a. oraz art. 189f k.p.a., które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1 u.t.d. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189 § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy wskazał następnie, że analiza zapisów protokołu kontroli oraz danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego po uwzględnieniu zdarzeń lub błędów w postaci przerwy napięcia wykazała, iż kierowca J.K. o godz. 10:44 dnia 3 czerwca 2018 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 7 godzin i 31 minut tj. od godz. 22:12 dnia 3 czerwca 2018 r. do godz. 05:43 dnia 4 czerwca 2018 r. Oznacza to, że kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 29 minut. Nadto kierowca M.K. o godz. 16:08 dnia 18 sierpnia 2018 r. rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 9-godzinny nieprzerwany odpoczynek. W okresie tym kierowca odebrał odpoczynek trwający jedynie 7 godzin i 2 minuty tj. od godz. 20:13 dnia 18 sierpnia 2018 r. do godz. 04:15 dnia 19 sierpnia 2018 r. Kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 58 minut. W sprawie nie stwierdzono zapisów dających podstawę zastosowania art. 12 rozporządzenia nr 561/2006. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że zasadne było nałożenie na stronę łącznej kary pieniężnej w wysokości 400 zł z tytułu naruszenia sankcjonowanego przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. (w brzmieniu zgodnym z Dz. U. z 2017 r. poz. 2200). Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym okazanych danych cyfrowych z karty kierowcy oraz urządzenia rejestrującego, protokołu kontroli, protokołu przesłuchania strony zostało także udowodnione, że J.K. w dniach od 1 do 4 czerwca 2018 r. na karcie kierowcy nie rejestrował odpowiedniego rodzaju aktywności, tj. prowadzenia pojazdu. W ww. okresie J.K. umieścił swoją kartę kierowcy w slocie nr 2 pomimo, że nie tworzył załogi z innym kierowcą. W tym czasie na karcie kierowcy została zarejestrowana aktywność -dyspozycja, choć w rzeczywistości kierowca prowadził pojazd wykonując przewóz okazjonalny. Z uwagi na powyższe organ odwoławczy wskazał, że zasadne było nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł za stwierdzone naruszenie zgodnie z przepisem lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. (w brzmieniu zgodnym z Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.). Organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z regulacją art. 34 i 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Konsekwencją powyższego, stosownie do lp. 1.5 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, sankcjonuje się karą pieniężną w wysokości 800 zł niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie. Przedsiębiorca nie dochował obowiązku zgłoszenia odpowiedniemu organowi pojazdu marki Volkswagen o nr rej. [...]do posiadanej licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Pojazd został zgłoszony do licencji w dniu 10 grudnia 2018 r., choć strona wykonywała nim przejazdy w ramach prowadzonej działalności gospodarczej co najmniej od dnia 1 marca 2018 r. Ponadto przedsiębiorca nie zgłosił odpowiedniemu organowi wydającemu licencje zmiany dotyczącej sprzedaży w dniu 13 maja 2018 r. pojazdu marki Renault o nr rej.[...]. Zmiana ta została zgłoszona dopiero w dniu 10 grudnia 2018 r., co zostało potwierdzone przez Starostę Kieleckiego pismem z dnia 4 grudnia 2018 r. Zdaniem organu odwoławczego, zasadne było więc nałożenie kary pieniężnej w wysokości 1 600 zł za stwierdzone naruszenie z lp. 1.5 załącznika nr 3 do u.t.d. (w brzmieniu zgodnym z Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.). Reasumując, Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo nałożył na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 7.000 zł za stwierdzone naruszenia. Przy czym organ ten wyjaśnił, odnosząc się do odwołania, że włożenie przez kierowcę karty kierowcy do slotu nr 2 tachografu jest sytuacją spełniającą przesłanki przepisu sankcjonującego lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Poprzez niewłaściwą obsługę tachografu na karcie kierowcy nie rejestrowały się jego rzeczywiste aktywności. W przypadku użycia przez kierowcę niewłaściwej wykresówki ma zastosowanie lp. 6.3.19 ww. załącznika. Tachograf powinien wskazywać, że karta kierowcy jest zalogowana w slocie nr 2, co bez problemu kierowca powinien zauważyć. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b u.t.d., podkreślając, że strona nie wykazała, aby organizacja i wykonywanie przewozów drogowych odbywała się w sposób wykluczający naruszenie przepisów z zakresu norm czasu pracy. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z powołanych wyżej przepisów unijnych. Do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ww. aktów prawnych należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Podmiot wykonujący transport ma bowiem zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, a nie jedynie stworzyć warunki do przestrzegania przez kierowców czasu pracy kierowcy. Samo przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca tylko pozornie egzekwuje przestrzeganie ustalonych zasad. Ponadto przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Powyższe powinno więc uwzględniać długość tras koniecznych do pokonania przez kierowcę, jak również czynności przewidziane w trakcie załadunku i rozładunku pojazdu. Organ drugiej instancji podniósł także, że strona nie przedstawiła żadnych dowodów oraz okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania art. 92c u.t d. Wszystkie okoliczności sprawy związane zaś z naruszeniem lp. 5.3, lp. 1.5 oraz lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. były okolicznościami, na które przedsiębiorca miał wpływ i mógł je przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy przejawia się w braku kontroli nad kierowcą oraz braku reakcji na popełniane przez niego naruszenia. Przedsiębiorca nie wskazał wystąpienia żadnych innych okoliczności, na które nie miał wpływu, lub których nie mógł przewidzieć. W opinii organu odwoławczego, postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów k.p.a. Organ pierwszej instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiódł J.K., zarzucając temu rozstrzygnięciu: 1. rozbieżność pomiędzy stanem faktycznym, a ustaleniami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy zawartymi w decyzji o nałożeniu kary; 2. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego wynikających z art. 7 - 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1, art. 80 i art 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie błędnych ustaleń faktycznych; 4. naruszenie art. 7 i art. 11 k.p.a., jak i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie mających istotne znaczenie dla sprawy dowodów przedkładanych i wnioskowanych przez stronę. W uzasadnieniu skargi jej autor przedstawił argumentację powyższych zarzutów, podnosząc w szczególności, że kierowcy zatrudnieni w przedsiębiorstwie mają zapewnione prawidłowe zasady wynagradzania, które nie zawierają składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia (WE) 561/2006 Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2006 r., jak również działań zagrażających bezpieczeństwu w ruchu drogowym. Ponadto posiadają oni stosowne dokumenty, tj. zaświadczenia o dniach wolnych, zapasowe wykresówki, dokumenty transportowe, wypis z licencji, rozkład jazdy, zezwolenia i inne dokumenty. Skarżący podkreślił, że zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy w przedsiębiorstwie, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów unijnych jak i krajowych poprzez system szkoleń kierowców. Odnosząc się do naruszenia Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym określonego w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, skarżący wyjaśnił, że omyłkowo karta kierowcy została umieszczona w drugim slocie. Jednak nie wpływało to w żaden sposób na brak możliwości odczytania danych z karty kierowcy lub tachografu. W sposób jednoznaczny z dostarczonych podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych z kart kierowcy oraz tachografu można odczytać aktywność kierowcy, prędkość pojazdu lub przebytą drogę. Na podstawie tych odczytów organ pierwszej instancji stwierdził naruszenia norm czasu pracy kierowcy, zatem w sposób prawidłowy odczytał ww. rodzaje aktywności. W ocenie skarżącego, nie można nakładać kary za niewłaściwą obsługę tachografu skutkującą nierejestrowaniem na karcie kierowcy aktywności, a jednocześnie karać za przekroczenie norm czasu pracy, które są zapisanymi i możliwymi do odtworzenia aktywnościami z tej karty kierowcy. Jedno naruszenie w sposób oczywisty wyklucza drugie. Skarżący podniósł, że organ obu instancji w żaden sposób nie odniosły się do powyższych argumentów, a co za tym idzie naruszyły art. 7 i art. 11 k.p.a., jak i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie dowodów przedkładanych i wnioskowanych przez stronę mających istotne znaczenie dla sprawy. Zdaniem skarżącego, ww. naruszenie lp. 6.2.1 określone w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej dotyczy sytuacji, w których tachograf został odłączony lub jego obsługa spowodowała brak możliwości odczytania danych z karty kierowcy lub pojazdu. W opisywanym przypadku nie zaistniała taka sytuacja, ponieważ gdyby tak było organ nie byłby w stanie stwierdzić naruszeń norm czasu pracy kierowcy. W opisanej sytuacji byłoby zasadne nałożenie kary określonej w Ip. 6.3.19 załącznika nr 3 do ww. ustawy za niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14. Dalej skarżący, przytaczając treść art. 92c u.t.d., podniósł, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Nadto postępowanie administracyjne związane z kontrolą transportu drogowego podlega ogólnym przepisom procedury administracyjnej, ze szczególnym uwzględnieniem zasad prowadzenia postępowania dowodowego wynikających z art. 7, art. 8, art. 9, art.. 75, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz uzasadniania wydanych decyzji zgodnie z wymogami m.in. 107 § 3 k.p.a. Obowiązek podjęcia wszelkich kroków w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, spoczywa bezsprzecznie na organie prowadzącym postępowanie. Obowiązek zebrania całego materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym oznacza, że organ administracji publicznej winien z własnej inicjatywy gromadzić w aktach dowody, które jego zdaniem będą konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dowody wskazane lub dostarczone przez strony, jeżeli mają one znaczenie dla sprawy. Organ powinien przeprowadzić dowód, na podstawie którego stwierdza naruszenie. W przedmiotowej decyzji nie znajduje to swojego odzwierciedlenia. Przepisy o charakterze administracyjnym lub karnym, a takimi są przepisy ustawy o transporcie drogowym przewidujące kary pieniężne za określone naruszenia, muszą być, zatem stosowane przez organy administracji publicznej w sposób precyzyjny, tj. dokładnie odpowiadający normie prawnej bez stosowania wykładni rozszerzających, analogii lub domniemań. Skarżący stwierdził, że nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszeń, o których mowa w zaskarżonej decyzji i wnósł o jej uchylenie w zakresie naruszenia określonego w lp.6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. polegającego na niewłaściwej obsłudze łub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Na rozprawie w dniu 10 października 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej Kielce - Zachód w Kielcach delegowana do Prokuratury Okręgowej w Kielcach - Wiesława Klimontowicz zgłosiła swój udział w sprawie na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." i wniosła o oddalenie skargi. Pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi i wyjaśniła, że wydruki znajdujące się na kartach 78 - 129 akt administracyjnych dotyczą danych pozyskanych z kart kierowców, a wydruki z kart 130 - 140 akt administracyjnych dotyczą danych pozyskanych z tachografu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd w działaniu organów dopatrzył się nieprawidłowości w procesie subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego w wysokości 7000 zł. Naruszenia będące podstawą nałożenia kary administracyjnej w tej wysokości dotyczyły: 1. niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, 2. niezgłoszenia w formie pisemnej, papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie, 3. skrócenia dziennego okresu odpoczynku. Organy wyjaśniły, że powyższe naruszenia zostały ujawnione podczas kontroli przeprowadzonej w przedsiębiorstwie skarżącego na podstawie upoważnienia z dnia 5 listopada 2018 r. i opisane w protokole z kontroli z dnia 6 grudnia 2018 r. Zasadniczy zarzut skargi dotyczy naruszenia opisanego w lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ocenę słuszności tego zarzutu poprzedzić muszą poniższe rozważania. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły w szczególności przepisy ustawy o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm., dalej "u.t.d.") wraz z załącznikiem nr 3 do tej ustawy. Przy czym zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 1481, dalej jako "ustawa nowelizująca"), do spraw dotyczących naruszeń: 1) obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, 2) o których mowa w art. 140a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2, 3) określonych w załączniku do ustawy zmienianej w art. 4 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy - sankcjonowanych administracyjnymi karami pieniężnymi, powstałych i ujawnionych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. W przypadku, gdy postępowanie administracyjne prowadzone w sprawach dotyczących naruszeń, o których mowa w ust. 1, zostało wszczęte po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, a naruszenie lub naruszenia powstały przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i zostały ujawnione po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy nowe, chyba że przepisy dotychczasowe są względniejsze dla strony (art. 5 ust. 2 ww. ustawy nowelizującej). W myśl art. 5 ust. 3 tej ustawy w przypadku, gdy w postępowaniu administracyjnym, o którym mowa w ust. 2, ujawniono naruszenia powstałe przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy oraz naruszenia powstałe po dniu jej wejścia w życie, do ustalenia sumy administracyjnych kar pieniężnych stosuje się przepisy nowe. Artykuł 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). W niniejszej sprawie na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania przed organami inspekcji transportu drogowego ustalono, że w okresie od 1 do 4 czerwca 2018 r. J.K. prowadził pojazd, wykonując przewóz okazjonalny, przy czym kartę kierowcy umieścił w tachografie w pozycji dla drugiego kierowcy (slocie nr 2). Ustalenia te wynikają w szczególności z oświadczenia skarżącego złożonego w dniu 6 grudnia 2018 r. w związku z kontrolą prowadzoną w jego przedsiębiorstwie i w zasadzie w skardze nie były one kwestionowane. Należy tylko zauważyć, że w trakcie przesłuchania J.K. w charakterze strony w dniu 18 lutego 2019 r. w niejednoznaczny sposób wyjaśnił on okoliczności, w jakich doszło do powstania ujawnionych przez organ kontrolny naruszeń przepisów dotyczących transportu drogowego. Niemniej ponieważ jednak wyjaśnienia te złożone zostały w okresie późniejszym w stosunku do tych przedstawionych w oświadczeniu tego kierowcy z dnia 6 grudnia 2018 r. i wprost nie odnoszą się one do okresu 1 - 4 czerwca 2018 r. w odróżnieniu do treści wyjaśnień zawartych w ww. oświadczeniu, należy podzielić ustalenia faktyczne poczynione przez organy obu instancji odnośnie omawianego naruszenia. Wobec powyższego wskazać trzeba, że w myśl art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Z kolei w myśl art. 87 ust. 1 ww. ustawy podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Zgodnie zaś z art. 4 pkt 22 ww. ustawy przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Z uwagi więc na ustalenie organów, że na karcie kierowcy należącej do J.K. nie został zarejestrowany odpowiedni rodzaj aktywności w spornym okresie tj. okres prowadzenia pojazdu z uwagi na umieszczenie karty tego kierowcy w slocie nr 2 tachografu organy zakwalifikowały omawiane naruszenie jako niewłaściwą obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi – lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Sąd nie podziela jednak takiej prawnomaterialnej oceny tego naruszenia. Otóż organy obu instancji orzekające w tej sprawie nie dostrzegają, że wśród naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym ustawa sankcjonuje zachowanie opisane w lp. 6.3.10 ww. załącznika jako: "Wykonywanie przewozu drogowego w załodze kilkuosobowej z włożeniem wykresówki lub karty kierowcy lub wykresówek lub kart kierowcy w nieodpowiednie czytniki tachografu". Kara pieniężna za to naruszenie wynosi 1000 zł. Niewątpliwie regulacja ta dotyczy wykonywania przewozu drogowego w załodze kilkuosobowej, a z taką sytuacją w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia. Niemniej jednak została ona umieszczona przez ustawodawcę w wykazie naruszeń w załączniku nr 3, w części opisanej jako "Naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu" (lp. 6.3). Jednocześnie pod pozycją lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d. ustawa nakazuje penalizować naruszenie opisane jako "Niepoprawne stosowanie wykresówek lub karty kierowcy, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w lp. 6.3.1-6.3.10 i 6.3.14". Regulacja ta również znajduje się w części wykazu naruszeń załącznika nr 3 do u.t.d. opisanej jako "Naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu". Zatem, dokonując wykładni językowej i systemowej wewnętrznej przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym należy stwierdzić, że to z woli ustawodawcy naruszenia związane z umieszczeniem karty kierowcy w nieodpowiednim czytniku tachografu zamieszczone zostały wśród naruszeń związanych z naruszeniem zasad i warunków użytkowania tachografu – lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d. Przepisy lp. 6.3.10 i lp. 6.3.19. załącznika nr 3 do u.t.d. powinny być odczytywane z uwzględnieniem miejsca, w którym w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zostały umieszczone (argumentum a rubrica), czyli tego, że znajdują się w wykazie naruszeń wskazanych w załączniku nr 3 do u.t.d. w części dotyczącej naruszeń zasad i warunków użytkowania tachografu. Oznacza to, że gdy przewóz wykonywany jest w załodze kilkuosobowej z włożeniem wykresówki lub karty kierowcy w nieodpowiedni czytnik tachografu to naruszenie takie sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 1000 zł, zaś w sytuacji gdy przewóz nie jest wykonywany w załodze kilkuosobowej z włożeniem wykresówki lub karty kierowcy w nieodpowiedni czytnik tachografu, wówczas naruszenie takie sankcjonowane jest karą pieniężną wynoszącą 2000 zł – zgodnie z lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d. Ten ostatni przepis stosuje się bowiem zawsze wtedy, gdy niezgodne z prawem zachowanie kierowcy pojazdu wykonującego przewóz nie stanowi żadnego z naruszeń opisanych w załączniku nr 3 do u.t.d. pod pozycjami od lp. 6.3.1. do 6.3.10 i 6.3.14. Równocześnie powyższe prowadzi do konstatacji, że umieszczenie wykresówki lub karty kierowcy w nieodpowiednim czytniku tachografu nie stanowi o wykonywaniu przewozu drogowego z ingerencją w działanie tachografu lub dane rejestrowane przez tachograf (lp. 6.2. załącznika nr 3 do u.t.d.), ale stanowi naruszenie zasad i warunków użytkowania tachografu (lp. 6.3 załącznika nr 3 do u.t.d.). Odmienna wykładania analizowanych przepisów prowadziłaby do wniosku, że wyłączenie, o którym mowa w lp. 6.3.19 załącznika nr 3 do u.t.d., w zakresie w jakim wyklucza przypadek opisany w lp. 6.3.10, byłoby zbędne. Należy bowiem rozważyć, jakie naruszenia wymagałyby zastosowania regulacji lp. 6.3.19, które nie stanowiłyby naruszenia opisanego w lp. 6.3.10. Nie byłoby naruszeniem opisanym w lp. 6.3.19. wykonywanie przewozu w załodze kilkuosobowej z włożeniem wykresówki lub karty kierowcy w odpowiedni czytnik tachografu – bo takie zachowanie nie jest sankcjonowane w świetle przepisów o transporcie drogowym. Nie znalazłby zastosowania przepis załącznika nr 3 do u.t.d. w zakresie lp. 6.3.19 również wtedy, gdyby przewóz wykonywany był w załodze kilkuosobowej bez włożenia wykresówki lub karty kierowcy do czytnika tachografu, bo takie zachowanie sankcjonowane byłoby na podstawie załącznika nr 3 lp. 6.3.3. (posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą), bądź 6.3.4. (jednoczesne używanie kilku wykresówek przez kierowcę), bądź 6.3.5. (niedopuszczalne wyjęcie wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych) - w zależności od okoliczności danego naruszenia. Reasumując, Sąd uznał, że rację ma skarżący, iż naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu przez skarżącego z umieszczeniem karty kierowcy w nieodpowiednim czytniku tachografu (bo w slocie nr 2) stanowi naruszenie opisane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym lp. 6.3.19., za które kara pieniężna wynosi 2000 zł, nie stanowi zaś naruszenia opisanego w tym załączniku jako niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi (lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d.). Z tych powodów Sąd stwierdził, że organy obu instancji, wydając kwestionowane skargą decyzje, dopuściły się naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię prawa materialnego tj. przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, bo w konsekwencji doprowadziło do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej w nieprawidłowej wysokości. Błąd subsumcji doprowadził do wymierzenia kary pieniężnej stanowiącej sumę kar za ujawnione naruszenia w wysokości 7000 zł, podczas gdy wysokość kary za jedno z tych naruszeń wynosi nie 5000 zł, a 2000 zł. Aczkolwiek należy zgodzić się z organami, że w zakresie omówionego wyżej naruszenia zastosowanie jako względniejsze winny mieć przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym zgodnie z Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm. W zakresie dwóch pozostałych naruszeń przepisów prawa o transporcie drogowym Sąd ocenił, że zarówno ustalenia faktyczne dotyczące tych naruszeń, jak i wysokość kar określona za te naruszenia przez organy jest prawidłowa. Odnośnie naruszenia polegającego na niezgłoszeniu w formie pisemnej, papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym w wymaganym terminie, w zasadzie w skardze strona nie formułuje żadnych zarzutów. Skoro więc, jak ustalił organ - a okoliczności te nie zostały przez stronę zakwestionowane - zmiana danych dotycząca niezgłoszenia pojazdu marki Volkswagen do posiadanej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób, którym strona wykonywała przejazdy od marca 2018 r., nastąpiło w dniu 10 grudnia 2018 r., a nadto również w dniu 10 grudnia 2018 r. strona dokonała zgłoszenia zmiany wynikającej ze sprzedaży pojazdu marki Renault, to zasadnie nałożona została kara pieniężna na skarżącego w kwocie 1600 zł, (800 zł za każde naruszenie). Niemniej i w tym wypadku Sąd dostrzega, kierując się dyspozycją art. 5 ust. 2 ustawy nowelizującej, że względniejsze dla sprawcy deliktu administracyjnego na gruncie ustawy o transporcie drogowym było jej dotychczasowe brzmienie w zakresie lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200), skoro stanowiła ona, że: "Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8, w wymaganym terminie". Obecnie zaś naruszenie to ustawa formułuje w nastepujący sposób – "Niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie - za każdą zmianę" (lp. 1.5. załącznika nr 3 do u.t.d.). Zatem ustawa w nowym brzmieniu wprost nakazuje sankcjonować brak zgłoszenia każdej zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 u.t.d., podczas gdy ustawa w brzmieniu poprzednio obowiązującym - lp. 1.4. załącznika nr 3 do tej ustawy - nie wskazywała, że za każdą niezgłoszoną zmianę należy wymierzyć karę administracyjną w kwocie 800 zł. Stosownie jednak do art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej za każde naruszenie. Zatem niezgłoszenie przez skarżącego zmian dotyczących zarówno pojazdu marki Volkswagen jak i pojazdu marki Renault to w istocie dwa naruszenia opisane w lp. 1.4. załącznika nr 3 do u.t.d. (w brzmieniu t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1220 ze zm.). Stąd kara pieniężna w świetle uprzednio obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym, jaka powinna zostać nałożona na przedsiębiorcę również wynosiłaby kwotę 1600 zł w związku z niezgłoszeniem opisanych wyżej zmian. Dlatego dostrzeżone przez Sąd naruszenie prawa materialnego wydaniem decyzji organów obu instancji w oparciu o przepis prawa obowiązujący w brzmieniu obowiązującym na datę orzekania (Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm.) nie miało wpływu na wynik sprawy i nie mogłoby samoistnie prowadzić do wyeliminowania zaskarżonej decyzji (ani poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji) z obrotu prawnego. Z kolei w zakresie naruszenia polegającego na skróceniu dziennego okresu odpoczynku Sąd w pełni podziela zarówno ustalenia faktyczne organów, jak również ich ocenę prawnomaterialną dokonaną przez te organy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że w tym wypadku zasadnie organy zastosowały l.p. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. w brzmieniu dotychczasowym tej ustawy (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200) tj. sprzed zmiany wprowadzonej ustawą nowelizującą jako względniejszej dla skarżącego. Okoliczności, że J.K. wykonywał przewóz okazjonalny w dniach 1-4 czerwca 2018 r. zostały przez niego przyznane w oświadczeniu z dnia 6 grudnia 2018 r., a potwierdzone złożonymi przez tę stronę wydrukami z wykonanych odczytów z tachografów. Nałożona z powodu skrócenia dziennego okresu odpoczynku o 1 godzinę i 29 minut z 3 na 4 czerwca 2018 r. i o 58 minut z 18 na 19 sierpnia 2018 r. kara pieniężna została określona w prawidłowej wysokości. W każdym razie prawidłowość tych ustaleń faktycznych ani ich ocena prawnomaterialna w świetle przepisów ustawy o transporcie drogowym nie została skutecznie podważona przez stronę zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak też w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Sąd zaaprobował również argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji w zakresie braku przesłanek do zastosowania w niniejszej sprawie przepisów art. 92b i art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym. Zauważyć należy przy tym, że do ujawnionych naruszeń przepisów prawa o transporcie drogowym doszło w głównej mierze wskutek zachowania samego przedsiębiorcy J.K., nie zaś zatrudnionych przez niego kierowców. Niezrozumiałą więc wydaje się ta część uzasadnienia zarzutów skargi, która dotyczy zapewnienia kierowcom zatrudnionym w przedsiębiorstwie organizacji pracy i dyscypliny pracy umożliwiającej przestrzeganie przepisów unijnych jak i krajowych oraz twierdzenie, że skarżący jako przewoźnik nie miał żadnego wpływu na powstanie naruszeń, o których mowa w decyzji administracyjnej. Strona obszernie odniosła się w skardze do zasad postępowania administracyjnego, jakie obowiązują także organy orzekające w trybie ustawy o transporcie drogowym, nie wskazując jednak ani w toku postępowania, ani też w skardze na żadne konkretne dowody, których organ nie przeprowadził, ani też na konkretne okoliczności, których nie wyjaśnił, umożliwiające wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ujawnione delikty administracyjne. Niemniej z powodu wyżej przedstawionego uchybienia przepisom prawa materialnego dotyczącego umieszczenia karty kierowcy w nieodpowiednim czytniku tachografu przez J.K. konieczne stało się wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organów obu instancji w całości, skoro wymierzona została w nieprawidłowej wysokości tymi decyzjami jedna, łączna kara pieniężna, bo za wszystkie ujawnione w czasie kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego naruszenia. Z tych powodów na zasadzie art. 145 §1 pkt 1 lit. a i art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji (pkt I sentencji wyroku). Na podstawie art. 200 p.p.s.a. i § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221 poz. 2193) Sąd zasądził od organu GITD kwotę 280 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które złożył się wpis od skargi (pkt II sentencji wyroku).