II SA/Ke 610/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Krzysztof Armański, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Decyzją z [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z 30 czerwca 2021 r. A. (zwana dalej "inwestorem") zwróciła się do Starosty [...] o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie ewid. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr B. Decyzją z [..]. Starosta [...] ograniczył sposób korzystania z ww. nieruchomości poprzez udzielenie inwestorowi zezwolenia na rozbiórkę istniejącej linii napowietrznej 110 kV [...] i przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] w pasie technologicznym o długości 366,58 m i szerokości 18,0 m (po 9,0 m od osi linii 110 kV) o pow. 6495,28 m2 zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Decyzją z [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania M. J., uchylił w całości ww. decyzję z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wskazując na konieczność: - uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedłożenia ofert kierowanych do właściciela działki nr B w celu wyrażenia zgody na przeprowadzenie ww. inwestycji, - zawarcia prawidłowego rozstrzygnięcia co do rodzaju inwestycji zgodnie z opisem zawartym w decyzji lokalizacyjnej oraz precyzyjnego wskazania przebiegu projektowanych linii elektroenergetycznych na działce nr B; - dokonania analizy uciążliwości inwestycji dla właściciela, przy czym wyniki tych ustaleń powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W toku ponownego rozpoznania, inwestor – w odpowiedzi na wezwanie Starosty [...] – wyjaśnił, że rokowania dotyczące uzyskania zgody właściciela ww. działki na jej udostępnienie w celu wykonania inwestycji zostały zakończone negatywnie, przedstawiając dokumentację w tym zakresie. Decyzją z [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 124 ust. 1, 2, 4-7 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.), zwanej dalej "u.g.n.": 1. ograniczył sposób korzystania z nieruchomości położonej w obrębie ewid. [...] oznaczonej jako działka nr B, stanowiącej własność M. J. przez udzielenie inwestorowi zezwolenia na przebudowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...] w pasie technologicznym o długości 366,58 m i szerokości 18,0 m (po 9,0 m od osi linii 110 kV) o pow. 6495,28 m² terenu trwale ograniczonego zgodnie z załącznikiem graficznym, stanowiącym integralną część tej decyzji; 2. zobowiązał inwestora do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego niezwłocznie po zakończeniu robót wymienionych w pkt 1; 3. wskazał, że jeżeli przywrócenie nieruchomości do stanu poprzedniego stanie się niemożliwe albo spowoduje nadmierne trudności lub koszty, bądź też na skutek zrealizowanej inwestycji zmniejszy się wartość nieruchomości, odszkodowanie zostanie ustalone w odrębnej decyzji; 4. poinformował, że udostępnienie nieruchomości w części w zakresie wskazanym w pkt 1, następuje w celu wykonania czynności związanych z założeniem, a następnie konserwacją oraz usuwaniem awarii jednotorowej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...]; 5. wskazał, że decyzja służy za podstawę do wpisu w księdze wieczystej. W odwołaniu od ww. decyzji M. J. podniósł zarzuty naruszenia: - art. 7 i 77 § 1 K.p.a., gdyż organ nie zbadał, czy ograniczenie korzystania z przedmiotowej nieruchomości jest konieczne i w konsekwencji błędnie uznał, że zaprojektowany przebieg linii elektroenergetycznej 110 kV przez jego działkę, z uwagi na brak innej możliwości, jest uzasadniony poprawą bezpieczeństwa energetycznego i niezawodności zasilania energią elektryczną powiatu [...]; - art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości niezgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji celu publicznego i brak precyzyjnego ograniczenia prawa własności i przyjęcie, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze administracyjnej nie odpowiada w swej treści ograniczonemu prawu rzeczowemu w postaci służebności przesyłu. W piśmie z 27.07.2022 r. inwestor wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, negując zarzuty odwołania. Wojewoda [...], utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, wskazał że w niniejszej sprawie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości nastąpiło zgodnie z ostateczną decyzją Burmistrza Gminy i Miasta [...] z [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na przebudowie linii 110 kV relacji [...], która objęła swym zakresem m.in. działkę nr B. Linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczono na załączniku graficznym do tej decyzji, co determinuje zakres i sposób ograniczenia prawa własności. W rezultacie, istniały uzasadnione okoliczności umożliwiające inwestorowi wystąpienie do właściciela działki nr B o wyrażenie zgody na jej udostępnienie w celu zrealizowania inwestycji celu publicznego. Z kolei wniosek inwestora określa ramy postępowania, którymi związane są organy, przy czym wskazane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z decyzją lokalizacyjną. Przebieg linii na działce nr B został sprecyzowany w piśmie z dnia 20 kwietnia 2021 r. i przedstawiony na załączniku graficznym – mapie w skali 1:2000. Inwestor szczegółowo wyjaśnił, że trasa inwestycji została ustalona z podjęciem starania o jak najmniejszą dla właściciela nieruchomości uciążliwość. Materiał dowodowy potwierdza, zdaniem organu odwoławczego, że rokowania prowadzone były w sposób prawidłowy, nie miały charakteru pozornego, a ich przedmiot obejmował wszystkie istotne dla tego etapu okoliczności. Brak pozytywnego ich zakończenia uzasadniał złożenie wniosku przez inwestora. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy podjęto wszelkie niezbędne czynności i kroki do dokładnego wyjaśnienia sprawy i tym samym organ I instancji wypełnił zalecenia przedstawione w decyzji kasacyjnej z 2 grudnia 2021 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. J. zarzucił decyzji Wojewody [...] naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 124 ust. 1 u.g.n. poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości niezgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, brak precyzyjnego i jednoznacznego ograniczenia prawa własności; - art. 124 u.g.n. poprzez jego błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie w sprawie, polegające na przyjęciu, że ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnego nie odpowiada w swej treści ograniczonemu prawu rzeczowemu w postaci służebności przesyłu; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i dokonanie przez organ II instancji dowolnej, niekompletnej i błędnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, brak zebrania pełnego materiału dowodowego, wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego, gdyż w zaskarżonej decyzji nie rozważono, czy ograniczenie korzystania z przedmiotowej nieruchomości jest konieczne oraz innych możliwości, niż ograniczenie prawa własności skarżącego – które obciąża przedmiotową nieruchomość w sposób nadmierny i w konsekwencji błędne uznanie, że z uwagi na brak innej możliwości zaprojektowany przebieg linii elektroenergetycznej przez ww. działkę jest uzasadnione poprawą bezpieczeństwa energetycznego i niezawodności zasilania w energię elektryczną powiatu [...]. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania - na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewodzie [...]; 2. zwrot od organu na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Na rozprawie sądowej 21 grudnia 2022 r.: - pełnomocnik strony skarżącej poparł skargę, - pełnomocnik uczestnika – inwestora wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego. Kontrolą sądowoadministracyjną w niniejszej sprawie została objęta decyzja Wojewody [...], utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z należącej do strony skarżącej nieruchomości przez udzielenie inwestorowi zezwolenia na przebudowę napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV w ściśle określonym pasie technologicznym. Zgodnie z art. 124 u.g.n. starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (ust. 1). Udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3) W świetle powyższych przepisów wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości wymaga spełnienia łącznie następujących przesłanek: - po pierwsze, projektowana inwestycja pozostaje w zakresie przedmiotowym hipotezy normy zawartej w art. 124 ust. 1 u.g.n.; - po drugie, ograniczenie sposobu korzystania pozostaje zgodne z planem miejscowym, a w przypadku braku planu (co ma miejsce w niniejszej sprawie) zgodne z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; - po trzecie, właściciel (użytkownik wieczysty) nie wyraża zgody na jej realizację na jego działce; - po czwarte, udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami inwestora z właścicielem (użytkownikiem wieczystym). Analizując szczegółowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji Wojewody i akta administracyjne niniejszej sprawy należy stwierdzić, że organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że w niniejszym przypadku wszystkie ww. przesłanki zostały spełnione. Przede wszystkim nie ulega wątpliwości, że wnioskowana inwestycja mieści się w zakresie określonym w art. 124 ust. 1 u.g.n., jako że jej istotą jest przebudowa linii 110 kV relacji [...]. Inwestycja ta stanowi także realizację celu publicznego w rozumieniu art. 6 pkt 2 u.g.n., zgodnie z którym celem takim jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Budowa – a zatem i przebudowa – fragmentu sieci elektroenergetycznej stanowi inwestycję celu publicznego, co znajduje odzwierciadlenie w powołanym poniżej orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Realizowanie sieci energetycznej jako inwestycji liniowej jest realizacją celu publicznego. Ma na celu poprawić bezpieczeństwo energetyczne, a także pozostaje niezbędne dla rozwoju ekonomicznego regionu, jest inwestycją o charakterze ogólnospołecznym. Mamy tu zatem do czynienia zarówno z interesem społecznym, jak i gospodarczym, bowiem budowa sieci elektroenergetycznej służy zapewnieniu stałego dopływu energii do licznych gospodarstw i przedsiębiorstw na większym obszarze. Inwestycja omawianego typu ma znaczenie nadrzędne w odniesieniu do słusznego interesu właściciela nieruchomości, któremu ograniczono sposób korzystania z niej, a który to interes sprowadza się do możliwości niezakłóconego korzystania z nieruchomości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 20 września 2019 r., sygn. akt I OSK 2713/17; 12 października 2016 r. , sygn. akt I OSK 3417/15). Znaczenie lokalne lub ponadlokalne danej inwestycji należy wiązać z urzeczywistnieniem konkretnego interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości, przynamniej na poziomie lokalnym a takim bez wątpienia jest modernizacja sieci elektroenergetycznej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18.5.2016 r. , sygn. akt II OSK 1529/15, dostępny, jak wszystkie powołane orzeczenia, na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Planowane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości jest także zgodne ze ustaleniami – obowiązującej dla terenu planowanej inwestycji – ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na przebudowie linii 110 kV relacji [...] (K-I-70), która objęła swym zakresem m.in. działkę nr B. Decyzji tej skarżący w żaden sposób nie zakwestionował. Podkreślenia jednocześnie wymaga, że ocena kolejnej decyzji, wydanej na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n., nie może uwzględniać okoliczności dotyczących ustalenia lokalizacji inwestycji i ewentualnych nieprawidłowości, jakie zaistniały przy ustalaniu tej lokalizacji, ponieważ lokalizacja ta jest przedmiotem odrębnej decyzji, która nie może być podważana w procedurze wydawania decyzji o zezwoleniu na czasowe zajęcie nieruchomości w celu wykonania inwestycji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 15 maja 2014 r. o sygn. akt I OSK 2587/12, z 5 stycznia 2022 r. o sygn. akt I OSK 84/19). Należy także podkreślić, że jak wynika z ustaleń Wojewody (str. 2 i 3 decyzji), w wyniku realizacji przedsięwzięcia dojdzie do zmiany parametrów użytkowych i technicznych dotychczas istniejącej linii, jako że "inwestycja będzie polegać na rozbiórce istniejącej linii napowietrznej 110 kV, której zły stan techniczny i przestarzałe rozwiązania technologiczne nic pozwalają na jej dalszą eksploatację. Po trasie zdemontowanej linii zostanie przeprowadzona nowa linia wykorzystująca istniejący korytarz przestrzenny. Realizacja inwestycji nie spowoduje zwiększenia długości linii oraz napięcia znamionowego w porównaniu do stanu istniejącego". W złożonym wniosku inwestor wskazał bowiem, że planowana przebudowa, której dotyczy żądane ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, będzie polegać na: - rozbiórce istniejącej napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji [...], - zawieszeniu napowietrznych przewodów linii elektroenergetycznej 110 kV, - funkcjonowaniu napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji po jej wybudowaniu w obszarze pasa technologicznego, którego powierzchnia na działce nr B wynosi 6495,28 m2. Jest to o tyle istotne, że wobec zadeklarowanej zmiany parametrów użytkowych i technicznych planowanej do przebudowy linii w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 124b ust. 1 u.g.n. Jak wynika z tego przepisu Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, w drodze decyzji zobowiązuje właściciela, użytkownika wieczystego do udostępnienia nieruchomości w celu wykonania czynności związanych z konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii, przewodów i urządzeń, nienależących do części składowych nieruchomości, służących do przesyłania energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, a także usuwaniem z gruntu tych ciągów, przewodów, urządzeń i obiektów, jeżeli właściciel nie wyraża na to zgody. Decyzja o zobowiązaniu do udostępniania nieruchomości może być także wydana w celu zapewnienia dojazdu umożliwiającego wykonanie czynności. Tym samym przepis art. 124b ust. 1 u.g.n. stanowi podstawę prawną ograniczenia prawa własności poprzez udostępnienie nieruchomości, w celu przeprowadzenia remontu, konserwacji lub usunięcia awarii m.in. przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Pod pojęciem remontu lub konserwacji na gruncie u.g.n. należy rozumieć "działania dotyczące ciągów, przewodów i urządzeń już istniejących i eksploatowanych, które nie zmieniają ich zasadniczych parametrów (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 22 grudnia 2020 r. o sygn. akt I OSK 3218/18, 14 listopada 2019 r. o sygn. akt I OSK 3218/18). Przez remont należy przy tym rozumieć prace w obiekcie, który już istnieje, i nie mogą one prowadzić do zmiany pierwotnego stanu obiektu. Wobec tego remont nie może stanowić przebudowy, rozbudowy, nadbudowy czy zmiany przeznaczenia obiektu (E. Bończak-Kucharczyk, Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz aktualizowany, LEX/el.; powołany tam wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 14 września 2017 r. o sygn. akt II SA/Po 753/17, Lex 2383020; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 grudnia 2018 r. o sygn. akt I OSK 406/17, Lex 2608633). W tym zakresie tut. Sąd w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 7 lutego 2020 r. o sygn. akt I OSK 2376/18 o tym, że "art. 124 ust. 1 u.g.n. obejmuje zarówno roboty inwestycyjne celu publicznego realizowane od podstaw, jak i polegające na przebudowie już istniejącej inwestycji celu publicznego w zakresie przekraczającym zwykłe prace konserwatorskie, bieżące remonty czy usuwanie awarii, których to robót dotyczy art. 124b ust. 1 u.g.n. Inna interpretacja uniemożliwiałaby przebudowę jakiejkolwiek linii energetycznej, skoro art. 124b u.g.n. dotyczy wyłącznie prac związanych z bieżącą konserwacją, remontem czy usuwaniem awarii". Tym samym, organy administracyjne prawidłowo określiły podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Sąd podziela także stanowisko organu odwoławczego co do tego, że wydanie decyzji zostało poprzedzone rokowaniami (potwierdzonymi dokumentacją przedstawioną przez inwestora), prawidłowo przeprowadzonymi z właścicielem działki – który nie wyraził zgody na realizację inwestycji na jej działce. Mianowicie, pismem z 21.12.2021 r. inwestor wystąpił do skarżącego z prośbą o zgodę na udostępnienie przedmiotowej nieruchomości w oparciu o umowę cywilnoprawną, której wzór został przedstawiony w załączeniu. Jednocześnie poinformowano stronę o zakresie planowych prac na jej działce oraz przesłano załącznik graficzny z mapą przedstawiającą naniesioną infrastrukturę elektroenergetyczną. Pismem z 10 stycznia 2022 r. skarżący złożył propozycję wynagrodzenia za zgodę na realizacje inwestycji w wysokości 25.000 zł, na co inwestor odpowiedział, że kwota ta jest zbyt wysoka i poinformował, że sprawy zostanie skierowana na drogę administracyjną. W rezultacie, wobec braku pozytywnego zakończenia prawidłowo prowadzonych rokowań uzasadnione było złożenie przez inwestora wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyroku z dnia 6 lipca 2016 r. o sygn. akt I OSK 1723/15, przepis art. 124 ust. 3 u.g.n. nie określa formy prowadzenia rokowań ani dokumentów, z jakimi inwestor musi wystąpić do właściciela gruntu w celu uzyskania zgody na udostępnienie nieruchomości, ani też nie nakłada na inwestora obowiązku poinformowania właściciela na piśmie, że rokowania w sprawie uważa za zakończone. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w sposób określony w art. 124 ust. 3 u.g.n. nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań oprócz obowiązku zainicjowania. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań jako przesłanka wszczęcia postępowania o uzyskanie zezwolenia na zajęcie nieruchomości oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi określone warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n., a druga strona ich nie zaakceptowała lub też nie odpowiedziała na propozycję. Rokowania z art. 124 ust. 3 u.g.n. nie oznaczają przy tym konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Wystarczy wzajemne poinformowanie się obu stron o swoich stanowiskach i możliwym zakresie wzajemnych ustępstw celem zawarcia umowy lub innego satysfakcjonującego obie strony rozwiązania zasad korzystania z danej nieruchomości. Ponadto, jeśli druga strona (właściciel) sprzeciwia się wyraźnie wskazując, że tak zaproponowane warunki są nie do przyjęcia, lub nie zajmuje stanowiska, wówczas inwestor nie musi dalej prowadzić rokowań, gdyż nie można wymagać od inwestora, aby niezależnie od propozycji właściciela nieruchomości był zmuszony do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki właściciel nie zmieni swojego stanowiska. Proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność. W przeciwnym wypadku nigdy nie można byłoby wszcząć procedury co do wydania decyzji w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. W postępowaniu prowadzonym w tym trybie nie podlegają ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 lipca 2016 r. o sygn. I OSK 179/15, z 24 listopada 2017 r. o sygn. I OSK 970/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 29 listopada 2018 r. o sygn. II SA/Łd 540/18, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 lipca 2016 r. o sygn. II SA/Kr 526/16). Jeśli chodzi o przebieg linii 110 kV przez działkę skarżącego, to należy zaznaczyć, że decyzja z 27 czerwca 2022 r. zawiera analizę uciążliwości inwestycji dla właściciela – co trafnie zauważył organ odwoławczy. Mianowicie, sprecyzowano, ze przebieg tej linii elektroenergetycznej przez przedmiotową działkę został zaprojektowany z podjęciem starań o jak najmniejszą uciążliwość dla jej właściciela nieruchomości, a posadowienie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej oraz funkcjonowanie tej linii w obszarze pasa technologicznego o szerokości po 9,0 m od osi linii stanowi minimalną, niezbędną szerokość pasa potrzebną inwestorowi do prawidłowej eksploatacji, remontów lub usuwania ewentualnych awarii. Tym samym, organ zasadnie stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie ograniczy aktualnego sposób użytkowania ww. nieruchomości, zwłaszcza że zgodnie z ewidencją w części posadowienia linii znajdują się pastwiska trwałe. Jedyną uciążliwością będzie zatem strefa ograniczonego użytkowania – ściśle określonego w podjętej decyzji pasa terenu – o długości 366,58 m i szerokości 18,0 m o powierzchni 6495,28 m2, zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, że organy w niniejszym przypadku w sposób wyczerpujący – wystarczający dla wykazania przesłanek art. 124 ust. 1 i 3 u.g.n. – zgromadziły materiał dowodowy i dokonały jego pełnej, a zarazem prawidłowej oceny. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.