II SA/Ke 625/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007r. sprawy ze skargi Zakładu Opiekuńczo - Leczniczego "..." J. T. Spółka Jawna w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania J. T. i A. Z. od decyzji Starosty Nr [...] z dnia [...], odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Zakładowi Opiekuńczo – Leczniczemu "..." – J. T., Spółka Jawna, ul. P. – pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku usługowego ze zmianą sposobu użytkowania na dom pomocy społecznej, z wewnętrznymi instalacjami: elektryczną, wodociągową, kanalizacji oraz technologii kotłowni wraz z budową dróg dojazdowych, placu i zjazdów publicznych z drogi powiatowej na działkach o nr ew. gruntu 872/45 i 872/46 przy ul. S. 16 w B., na podstawie art. 82 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania tej decyzji doszło na tle następujących okoliczności. W dniu 2 kwietnia 2007r. wpłynął wniosek Zakładu Opiekuńczo – Leczniczego "...", reprezentowanego przez współwłaścicielki J. T. i A. Z. o udzielenie pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejącego budynku usługowego ze zmianą sposobu użytkowania na dom pomocy społecznej, na działkach nr 872/45 i 872/46, położonych w B.. W dniu 10 maja 2007r. wniosek ten został uzupełniony przez sprecyzowanie zakresu robót. Do wniosku inwestor dołączył m. in. 4 egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, kopię KRS, kopię ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "..." zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy z dnia 24 czerwca 2005r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego Nr 215, poz. 2557 z dnia 6 września 2005r. Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2007r. Starosta na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości poprzez wykazanie, że projekt spełnia wymogi miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności rozdziału 2 §§ 9,10,12,13 oraz uzupełnienia projektu poprzez dołączenie oświadczenia, o jakim mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, uzgodnienia projektu zjazdów z Zarządem Dróg Powiatowych w S.., określenia liczby stanowisk postojowych i przedłożenia oświadczenia właściwej jednostki organizacyjnej o zapewnieniu dostaw wody oraz odbioru ścieków. Pismem z dnia 21 czerwca 2007r., działając z upoważnienia Inwestora autorka projektu ustosunkowała się do nałożonego obowiązku oraz złożyła żądane oświadczenia, uzgodnienie z PZD, warunki techniczne przyłączenia do sieci wod.-kan. oraz opinię urbanistyczną opracowaną w czerwcu 2007r. przez architekta B. G. – G. Decyzją z dnia 6 lipca 2007r. Starosta odmówił Zakładowi Opiekuńczo – Leczniczemu "..." – J. T. Spółka Jawna zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę ze zmianą sposobu użytkowania. W uzasadnieniu organ ten wskazał, że chociaż inwestor przedłożył żądane dokumenty, to przekazana opinia urbanistyczna stanowiąc o możliwości budowy przedmiotowego budynku na terenach zalewowych rzeki K. pozostaje w sprzeczności z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego. Zgodnie bowiem z jego § 13 ust. 4 na rysunku planu określona została granica terenów zalewanych wielkimi wodami rzeki K. i zbiornika B.. Tereny te znajdują się na nieobwałowanych obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi, na których zabronione jest wznoszenie wszelkich obiektów budowlanych, składowanie materiałów budowlanych i innych, zmienianie ukształtowania powierzchni gruntu oraz sadzenie drzew i krzewów oraz wykonywanie wszelkich urządzeń. Obie działki, na których projektowana jest inwestycja, położone są na tym właśnie terenie. W odwołaniu od decyzji organu I instancji Zakład Opiekuńczo – Leczniczy "..." Spółka Jawna J. T., A. Z. zakwestionował to stanowisko wskazując, iż obiekt położony jest na terenie oznaczonym w planie symbolem UI 1- teren istniejącego obiektu byłego sklepu firmowego byłych Zakładów Farb i Lakierów. Dla tego terenu obowiązują ustalenia ogólne, zawarte w rozdziale 2 § 9, 10, 12 i 13. Zgodnie zaś z § 10 ust. 7 planu dopuszcza się rozbudowę, nadbudowę, przebudowę i wymianę istniejących budynków na warunkach ustalonych dla projektowanych budynków. Ponadto skarżący podniósł, że zgodnie z informacją i opinią urbanistyczną Związkowego Biura Planowania Przestrzennego, działki oznaczone symbolem UI 1 położone są w obrębie terenu określonego w planie zagospodarowania przestrzennego jako tereny zalewane wielkimi wodami, wniesione do planu w oparciu o "Operat przeciwpowodziowy dla województwa" wykonany przez Biuro Projektów Wodnych i Melioracyjnych w 1989r. Tereny te zostały naniesione linią przerywaną – orientacyjną, ponieważ już wtedy rzetelność i dokładność ich określenia budziła wątpliwości autorów planu. Aktualnie opracowane zostało "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej Etap I"/ uzupełnienie do Studium dla obszarów nieobwałowanych, narażonych na niebezpieczeństwo powodzi – Etap" rzeka./ przez MGGP S.A. na zlecenie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, uszczegółowiające zagrożone obszary, z którego wynika, że przedmiotowy teren znajduje się poza obszarami zagrożonymi wodami opadowymi. Dlatego też na tym terenie nie występują ograniczenia wynikające z powyższego zagrożenia. Budynek znajduje się na wysokiej skarpie, na brzegu rzeki znacznie wyższym od przeciwległego brzegu, a dodatkowo na terenie, który będzie zabezpieczony przez projektowany zbiornik wodny. Rozpoznając odwołanie Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1,2 i 3 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi oraz kompletność projektu i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, i w razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie nakłada postanowieniem obowiązek ich usunięcia. Wojewoda wskazał, że po przeanalizowaniu całości akt sprawy podziela stanowisko organu I instancji co do braku zgodności planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z tym planem działki o numerach 872/ 45 i 872/ 46 położone w B., znajdują się na terenie oznaczonym symbolem UI1 – teren istniejącego obiektu byłego sklepu firmowego byłych Zakładów Farb i Lakierów. Ustalenia planu przewidują, że istniejący obiekt pozostawia się do adaptacji trwałej, z możliwością rozbudowy oraz ewentualnej zmiany przeznaczenia, z zastosowaniem ustaleń ogólnych planu. Te zaś ogólne ustalenia są zawarte w rozdziale 2 § 9,10,12 i 13. Ich analiza wskazuje jednoznacznie, że teren planowanej inwestycji znajduje się na nieobwałowanych obszarach, narażonych na niebezpieczeństwo powodzi wielkimi wodami wzdłuż rzeki K. Zgodnie z rozporządzeniem Wojewody Kieleckiego Nr 11/92 z dnia 21 grudnia 1992r. / Dz. Urzędowy Woj. Kieleckiego Nr 18 poz. 200/ na terenach nieobwałowanych zabronione jest wznoszenie wszelkich obiektów, składowanie materiałów budowlanych i innych, zmienianie ukształtowania powierzchni gruntu oraz sadzenie drzew i krzewów oraz wykonywanie wszelkich urządzeń i robót, które mogą utrudnić ochronę tych terenów przed powodzią. Ponadto w pasie o szerokości 15 metrów od brzegów rzeki K. wyznaczony jest pas ochronny terenów dla umożliwienia dostępu do wody w ramach powszechnego korzystania z wód, umożliwiający administratorowi rzeki prowadzenie robót remontowych i konserwacyjnych w korytach, ochronę otuliny biologicznej rzeki. Jak wynika z załączonej do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentacji, planowana rozbudowa budynku zlokalizowana jest w odległości około 20 metrów od brzegu rzeki K. W odległości 10 metrów zaprojektowano budowę wjazdu na działkę z zatoczką postojową. W pasie zatoczki zaplanowano budowę przyłącza kanalizacji sanitarnej i deszczowej. Lokalizacja ta pozostaje w sprzeczności z zapisem § 13 ust. 5 miejscowego planu zagospodarowania. Nadto brak jest zgody administratora rzeki na taką lokalizację. Z części rysunkowej planu zagospodarowania przedstawiającej zasięg terenów zalewowych wynika, iż zarówno przeznaczony do adaptacji istniejący budynek jak i projektowana dobudowa leżą w całości na terenie zalewowym rzeki K. Oznacza to, że budynek ten nie może być ani rozbudowywany ani adoptowany. Nie można również budować nowego skrzydła w części położonej w zbliżeniu rzeki / a jedynie na terenie jej części północnej/. Lokalizacja taka jest zabroniona ustaleniami obowiązującego planu. Zgodnie z jego § 9 ust. 2 w przypadku zaistniałych niejednoznaczności i wątpliwości przy interpretacji lub odczytywaniu planu miejscowego, rozstrzygnięciem może być opinia urbanistyczna lub ustawowy stan prawny. Opinia nie zwalnia od przestrzegania innych przepisów szczególnych. Wypełniając zalecenie zawarte w postanowieniu Starosty z dnia 4 czerwca 2007r. Inwestor przedłożył opracowaną przez mgr arch. B. G. – G. opinię urbanistyczną, dotyczącą zgodności inwestycji z planem. Z opinii tej wynika, że zastosowane w projekcie rozwiązania są zgodne z ustaleniami obowiązującego planu. Natomiast lokalizacja inwestycji wynika ze "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – Etap I, rzeka K." opracowanego przez MGGP S.A., na zlecenie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Z analizy urbanistycznej wynika, że przedmiotowy teren znajduje się poza obszarami zagrożonymi wodami powodziowymi, określonymi w tym Studium. W konsekwencji powoduje to, że na terenie planowanej inwestycji nie występują ograniczenia wynikające z zagrożenia wielką wodą. Stosownie jednak do art. 81 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. ochrona przed powodzią oraz suszą jest zadaniem organów administracji rządowej i samorządowej. Obszary bezpośredniego zagrożenia powodzią obejmują między innymi strefę wezbrań powodziowych, określoną w planie zagospodarowania przestrzennego na podstawie studium ochrony przeciwpowodziowej / art. 82 ust. 1 pkt 3 Prawa wodnego/. Studium ustalające zasięg wód powodziowych sporządza dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej – dla potrzeb planowanej ochrony przed powodzią. W myśl art. 84 tej samej ustawy obszary określone w Studium uwzględnia się przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium to nie stanowi samo w sobie aktu prawnego. Zgodnie z art. 83 ust. 2 dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej może w drodze aktu miejscowego wprowadzić zakazy, związane z potrzebą ochrony wód i terenów podlegających zalaniom. Do czasu wprowadzenia ustaleń Studium do zapisów miejscowego planu zagospodarowania nie stanowi ono obowiązującego aktu prawnego. Przedstawiona przez inwestora opinia została sporządzona w sprzeczności z ustawą Prawo wodne oraz prawem miejscowym, to jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Niezależnie od powyższego Wojewoda wskazał, że brak jest ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego oraz przebudowywanego uzbrojenia, stwierdzającej jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającej oddziaływanie wywołane wzniesieniem nowego obiektu, co stanowi naruszenie § 206 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków.../ Dz. U., Nr 75 za 2002r. poz. 690 ze zm./; brak jest zgody administratora rzeki na lokalizację inwestycji w 15 – metrowym pasie ochronnym rzeki; że projekt nie spełnia § 9 ust. 5 lit. "a" obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ planowana jest budowa i rozbudowa budynku o 3 kondygnacjach / parter, piętro i użytkowe poddasze/, a plan wprowadza ograniczenia kubaturowe budynków do max. 2 kondygnacji / preferowana wysokość to jedna kondygnacja z użytkowym poddaszem zlokalizowanym w drugiej kondygnacji/; że w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu nie pokazano granic działki oraz urządzeń do brzegu rzeki, do czego zobowiązują przepisy § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003r. / Dz. U. Nr 120 poz. 1133/; że istnieje rozbieżność między opisem technicznym oraz częścią rysunkową projektu zagospodarowania terenu, a projektami branżowymi jak również złożonym przez Inwestora wnioskiem odnośnie projektowanych przyłączy, oświetlenia terenu, sieci ppoż.; że brak jest oceny możliwości włączenia istniejących budynków do projektowanej sieci przy uwzględnieniu istniejącego zainwestowania działek oraz, że brak jest zgody zarządcy drogi na lokalizację przyłączy w pasie drogowym. W związku z tym Wojewoda wskazał, że nie istnieją podstawy do uchylenia decyzji Starosty. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał, że nie podziela stanowiska, iż teren planowanej inwestycji leży na terenach przeznaczonych pod zabudowę albowiem z zapisów obowiązującego planu nie wynika, aby ustaloną linię terenu zalewowego należało traktować jako oznaczenie orientacyjne. Linia przerywana stanowi ustalone przez urbanistę oznaczenie terenu. Powoływane nowe Studium nie stanowi prawa miejscowego, a ponadto do dnia dzisiejszego nie zostało ono podpisane przez jednostkę zlecającą – Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Nowe Studium może stanowić prawo, gdy zostanie wprowadzone do planu miejscowego – zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Do tego czasu stanowi materiał poglądowy. W skardze na tę decyzję / sprecyzowanej na rozprawie poprzez określenie strony skarżącej/ Zakład Opiekuńczo – Leczniczy ".." J. T. Sp. J. zarzucił naruszenie przepisów art. 35 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez uznanie, iż przedmiotowy projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w szczególności, że narusza on postanowienia § 13 ust. 4 planu, podczas gdy zdaniem skarżącego projekt ten planu nie narusza. Skarżąca Spółka wskazała, że określony w § 13 ust. 4 planu zakaz dotyczy jedynie wznoszenia wszelkich obiektów budowlanych. Zgodnie natomiast z poglądem Sądu Najwyższego wzniesienie budynku oznacza budowę od podstaw, od fundamentów / na powierzchni/, a nie roboty stanowiące nakłady na budynek już istniejący. Przy takim zapisie użytym w uchwale przepis ten nie może stanowić podstawy do odmowy rozbudowy czy nadbudowy istniejącego już budynku. Wykładnia rozszerzająca zakaz na rozbudowę i nadbudowę prowadziłaby do oczywistego naruszenia praw osób występujących z wnioskiem o pozwolenie. Jeżeli intencją autorów uchwały było objęcie zakazem także rozbudowy i nadbudowy na terenach objętych zalewami, powinno to być wprost wyrażone w przepisie. Wprowadzenie zakazu poprzez wykładnię rozszerzającą jest niedopuszczalne. Skarżący zarzucił także, że nie można się zgodzić ze stanowiskiem organów obu instancji, że nie mają znaczenia ustalenia Studium dla Potrzeb Ochrony Przeciwpowodziowej – Etap I, Rzeka K., z którego wynika, iż teren na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja, znajduje się poza obszarami zagrożonymi wodami powodziowymi, albowiem dokonane w Studium ustalenia stanowić będą element planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Dlatego też niezależnie od tego, że zdaniem skarżącego ograniczenia zawarte w planie zagospodarowania przestrzennego nie mogą dotyczyć rozbudowy i nadbudowy budynku, to zgodnie z powołanym Studium obiekt nie znajduje się na terenie objętym ograniczeniami. W związku z tymi zarzutami skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do jej zarzutów wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę sprawdza się m. in. zgodność planowanej inwestycji z ustaleniami obowiązującego w dacie składania wniosku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a z porównania tego planu z dokumentacją projektową wynika, że teren działek projektowanej inwestycji nie leży w całości na obszarze przeznaczonym pod zabudowę, gdyż objęty jest ochroną, wynikającą z przepisów ustawy Prawo wodne – obszarów zalewowych rzeki K. Zasięg strefy ochronnej oznaczony został w części graficznej planu linią przerywaną. Rodzaj linii jest ustalony przez urbanistę jako oznaczenie danego terenu / w granicach pomiędzy liniami/. Poza wskazanymi obszarami budowa budynków jest możliwa. Rozbudowa budynku istniejącego oraz dobudowa nowego skrzydła do budynku istniejącego w strefie, w której obowiązuje bezwzględny zakaz budowy, narusza ustalenia obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego "..." Realizacja obiektów na tym terenie może spowodować wystąpienie zagrożenia życia przebywających w obiekcie osób jak również poważnymi konsekwencjami dla organu udzielającego pozwolenia na budowę. Powoływane przez inwestora "Studium dla potrzeb ochrony przeciwpowodziowej – Etap I, rzeka K." nie zostało wprowadzone do planu miejscowego. Odnosząc się do zarzutu związanego z tym, co należy rozumieć pod pojęciem "budowa" Wojewoda wskazał, iż stosownie do art. 3 ust. 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew zawartemu w niej zarzutowi zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w tym w szczególności art. 35 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego. Na wstępie rozważenia wymaga, czy faktycznie teren planowanej inwestycji położony jest na terenie, na którym niedopuszczalne jest wznoszenie budynków / a także prowadzenie innych robót /. Skarżący powołuje się tutaj na opracowane we wrześniu 2004r. przez Małopolską Grupę Geodezyjno – Projektową S. A., na zlecenie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej, "Studium dla obszarów nieobwałowanych narażonych na niebezpieczeństwo powodzi", z którego zdaniem skarżącego wynika, że teren planowanej inwestycji nie jest zagrożony. Okolicznością bezsporną jest jednak to, iż zarówno w dacie składania wniosku o zatwierdzenie projektu i udzielenie pozwolenia na budowę jak i w dacie wydawania przez organy decyzji w niniejszej sprawie, Studium to nie zostało wprowadzone do obowiązującego na tym terenie planu miejscowego i nawet nie można co do niego stwierdzić, iż zostało ono sporządzone, stosownie do art. 79 ust. 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne / tekst jedn. Dz. U. Nr 239 za 2005r. poz. 2019 ze zm./ przez właściwego dyrektora regionalnego zarządu gospodarki wodnej. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane organy przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę mają obowiązek sprawdzić zgodność projektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a więc zgodność z aktualnie obowiązującym planem, nie zaś planem, który być może będzie w przyszłości zmieniony. Ten zaś aktualnie obowiązujący plan, uchwalony przez Radę Gminy w dniu 24 czerwca 2005r., w § 13 ust. 4 stwierdza, iż "na rysunku miejscowego planu określona została granica terenów zalewanych wielkimi wodami wzdłuż rzeki K. i Zbiornika B. Tereny te znajdują się na nieobwałowanych obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi". Okolicznością niesporną jest to, planowana inwestycja została zlokalizowana na tym właśnie terenie. Następnie w § 13 ust. 4 planu przytoczona jest treść Rozporządzenia Nr 11/92 Wojewody Kieleckiego z dnia 21 grudnia 1992r., zgodnie z którym to rozporządzeniem na obszarach nieobwałowanych, o których mowa wyżej zabronione jest: a/ wznoszenie wszelkich obiektów budowlanych, b/ składowanie materiałów budowlanych i innych, c/ zmienianie ukształtowania powierzchni gruntu, d/ sadzenie drzew i krzewów oraz wykonywanie wszelkich urządzeń i robót, które mogą utrudnić ochronę tych terenów przed powodzią. W ocenie Sądu takie uregulowanie oznacza, iż uchwała Rady Gminy w sposób samodzielny ustaliła granice terenów zalewanych wielkimi wodami, natomiast jeśli chodzi o wprowadzone na tym terenie zakazy, nie są one wprowadzone przez Radę Gminy a jedynie organ uchwalając plan miejscowy niejako dla przypomnienia przytoczył treść rozporządzenia. Ewentualny problem z tym związany to okoliczność, iż Rozporządzenie Wojewody po wprowadzeniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne straciło swą aktualność. Obecnie bowiem to przepisy tej właśnie ustawy, w odniesieniu do obszarów bezpośredniego zagrożenia powodzią, wprowadzają stosowne zakazy. Mianowicie, zgodnie z art. 82 ust. 2 na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią zabrania się wykonywania robót oraz czynności, które mogą utrudnić ochronę przed powodzią, w szczególności: 1/ wykonywania urządzeń wodnych oraz wznoszenia innych obiektów budowlanych; 2/ sadzenia drzew lub krzewów, z wyjątkiem plantacji wiklinowych na potrzeby regulacji wód oraz roślinności stanowiącej element zabudowy biologicznej dolin rzecznych lub służącej do wzmacniania brzegów, obwałowań lub odsypisk; 3/ zmiany ukształtowania terenu, składowania materiałów oraz wykonywania innych robót, z wyjątkiem robót związanych z regulacją lub utrzymaniem wód oraz brzegu morskiego, a także utrzymywaniem lub odbudową, rozbudową i przebudową wałów przeciwpowodziowych wraz z ich infrastrukturą. W § 13 ust. 4 planu zagospodarowania przestrzennego użyto terminu "tereny zalewane wielkimi wodami" ze wskazaniem, że "tereny te znajdują się na nieobwałowanych obszarach narażonych na niebezpieczeństwo powodzi". W ocenie Sądu pojęcie to jest tożsame z ustawowym pojęciem obszaru bezpośredniego zagrożenia powodzią, który to obszar obejmuje, zgodnie z art. 82 ust. 1 Prawa wodnego, m. in. tereny między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano trasę wału przeciwpowodziowego. Okolicznością niesporną jest to, iż teren planowanej inwestycji, oddalony od rzeki K. o ok. 20 m / jeśli chodzi o odległość projektowanego nowego skrzydła budynku, gdyż inne urządzenia związane z inwestycją zostały zaprojektowane w jeszcze mniejszej odległości/ nie jest oddzielony od tej rzeki wałem przeciwpowodziowym. Co więcej, jak to wynika zarówno z projektu architektoniczno – budowlanego jak i opinii urbanistycznej sporządzonej przez architekta B. G. – G. / opinia w tej części miała tłumaczyć odstępstwa od przewidzianej w miejscowym planie zabudowy dwukondygnacyjnej/ projektowane nowe skrzydło budynku, położone na północ w stosunku do rzeki K., ma być zgodnie z projektem usytuowane w obniżeniu terenu – częściowym wykopie. Tak więc nie tylko, że ta nowa część budynku miałaby być usytuowana bliżej rzeki i na niższym terenie niż dotychczasowy stary budynek / prawie cała pierwsza kondygnacja stanowiąca parter nowego skrzydła budynku znalazłaby się poniżej skarpy od strony rzeki/, to dodatkowo budowa nowego skrzydła wiązałaby się z prowadzeniem wykopów w istniejącej skarpie, stanowiącej naturalny wysoki brzeg. Nie ulega zaś wątpliwości, iż w świetle powołanego już art. 82 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego tego typu zmiana ukształtowania terenu jest niedopuszczalna. Odnośnie zarzutu, iż rozbudowa i nadbudowa nie mieszczą się w pojęciu wznoszenia obiektu budowlanego wskazać należy, iż zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Aczkolwiek ustawodawca nie definiuje w tej ustawie pojęcia wznoszenia obiektu, tym niemniej zdaniem sądu pod tym pojęciem należy rozumieć także rozbudowę polegającą, zwłaszcza tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie, na dobudowaniu do już istniejącego budynku drugiego budynku, o wymiarach niewiele mniejszych niż ten dotychczasowy. Ponadto, zdaniem sądu, definiując pojęcie "wznoszenia obiektu budowlanego" użyte zarówno w powołanym przez miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Rozporządzeniu Wojewody jak i w art. 82 ust. 2 pkt 1 Prawa wodnego należy mieć na uwadze, jakie inne zakazy / poza wznoszeniem obiektu/ zostały dla danego terenu wprowadzone. Skoro zabronione jest wykonywanie urządzeń wodnych, sadzenie drzew, krzewów, składowanie materiałów budowlanych oraz wykonywanie innych robót, nie do przyjęcia jest uznanie, że ustawodawca jednocześnie zezwolił na prowadzenie rozbudowy czy też nadbudowy istniejących na obszarach bezpośredniego zagrożenia powodzią obiektów. Mając powyższe na uwadze prawidłowo Wojewoda uznał, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, sytuując inwestycję na terenie zagrożonym powodzią, narusza przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania terenu, którą to okoliczność miał obowiązek zbadać zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nadto projekt ten narusza także przytoczone wyżej przepisy art. 82 ust. 2 pkt 1 i 3 Prawa wodnego / a obowiązek zbadania zgodności projektu z innymi przepisami, w tym Prawa wodnego, wynika z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego/. Powyższe naruszenia nie zostały usunięte i dlatego też prawidłowo organy na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do innych wykazanych przez organ II instancji nieprawidłowości w dokumentacji, bowiem bez wcześniejszego wezwania do ich usunięcia w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie mogłyby one stanowić samodzielnej podstawy do odmowy zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Co prawda w decyzji Wojewody mylnie wskazano jako osoby wnoszące odwołanie J. T. i A. Z. w sytuacji, gdy zarówno wniosek o pozwolenie na budowę jak i odwołanie od decyzji organu I instancji zostały wniesione przez Spółkę Jawną Zakład Opiekuńczo – Leczniczy "..." / która to spółka stosownie do przepisów ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych – Dz. U. Nr 94 poz. 1037 ze zm. jest spółką handlową i z mocy art. 8 § 1 tego kodeksu ma osobowość prawną /, w imieniu której działały J. T. i A. Z., tym niemniej jest to uchybienie, które nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy i ostateczną ocenę, że wniesione przez skarżącego odwołanie jest niezasadne. Mając powyższe na uwadze, skoro w sprawie nie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U, Nr 153 poz. 1270 ze zm./, to jest naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy, oraz określone w art. 156 kpa przyczyny nieważności, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 tej ustawy.