II SA/Ke 625/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia NSA Anna Żak, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie specjalnego zasiłku opiekuńczego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. Decyzją z dnia [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego, po rozpoznaniu odwołania Z. P. od decyzji wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w sprawie odmowy przyznania jej specjalnego zasiłku opiekuńczego na N. P. w okresie od 1 lipca 2013r. do 31 październik 2013r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję i w to miejsce orzekło o odmowie ustalenia Z. P. prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z rezygnacją z zatrudnienia i opieką nad N. P. legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że wniosek Z. P., złożony dnia 3 lipca 2013r. o ustalenie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego w związku z opieką nad chorą matką N. P. podlegał rozpatrzeniu na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2013r. Jednym z warunków przyznania specjalnego zasiłki opiekuńczego, o jakim mowa w art. 16a ust. 1 ustawy z 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 992, ostatnia zmiana Dz.U. z 2012r., poz. 1548) jest rezygnacja z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki stałej nad osobą legitymująca się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W ocenie organu skarżąca nie spełnia tego warunku, gdyż nie zrezygnowała z zatrudnienia, jest wyrejestrowana z Powiatowego Urzędu Pracy jako osoba bezrobotna, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe i opiekuje się chorymi rodzicami, którzy nie mogą samodzielnie funkcjonować. Z zatrudnienia skarżąca zrezygnowała w styczniu 2012r., po upływie ponad 9 lat od daty powstania znacznego stopnia niepełnosprawności N. P.. Organ ustalił także, że łączny dochód rodziny osoby wymagającej opieki i rodziny osoby sprawującej opiekę przypadł na osobę w kwocie 455,57 zł, nie przekraczając ustawowego kryterium dochodowego, wynoszącego 623 zł. Decyzją z dnia 12 czerwca 2012r. Z. P. miała przyznane świadczenie pielęgnacyjne z tytułu opieki nad chorą matką w kwocie 520zł miesięcznie na okres od 24 maja 2012r. do 19 lutego 2015r. W stanie prawnym, obowiązującym do dnia 1 stycznia 2013r. świadczenie pielęgnacyjne mogła otrzymać nie tylko osoba rezygnująca z zatrudnienia, ale także nie podejmująca zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Wydane na podstawie przepisów dotychczasowych decyzje o przyznaniu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wygasły z mocy prawa po dniu 30 czerwca 2013r., na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 7 grudnia 2012r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2012r., poz. 1548). Z kręgu podmiotów uprawnionych do specjalnego zasiłku opiekuńczego wykluczone zostały osoby niepodejmujące zatrudnienia z tytułu konieczności sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Sama opieka nad chorym członkiem rodziny nie jest wystarczająca i nie uzasadnia przyznania uprawnień do specjalnego zasiłku opiekuńczego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na decyzję z dnia [...] Z. P. wniosła o przychylne załatwienie jej sprawy, wskazując m.in. na konieczność sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką i ojcem. Na rozprawie w dniu 26 listopada 2014r. Z. P. cofnęła skargę, ponieważ złożyła do organu wniosek o przyznanie zasiłku dla opiekuna w trybie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonane przez skarżącą cofnięcie skargi w sprawie niniejszej oznacza jej rezygnację z dochodzenia na drodze sądowej ochrony tej sfery jej praw i interesów, które były przedmiotem postępowania, a tym samym rezygnację z kontynuowania postępowania sądowoadministracyjnego i realizacji uprawnień wynikających z zasady prawa do sądu. Zgodnie bowiem z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 2170), dalej p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Ta czynność skarżącego jest co do zasady wiążąca dla wojewódzkiego sądu administracyjnego. Związanie sądu wolą skarżącego jest wynikiem zasady, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2007r., sygn. akt I OSK 3/07). Instytucja ta jednak podlega kontroli sądu administracyjnego, ponieważ cyt. przepis art. 60 stanowi, że sąd uzna cofnięcie za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wada nieważności. W sprawie niniejszej Sąd uznał, że nie zachodzą przesłanki określone w cytowanym przepisie, co oznacza że cofnięcie skargi w świetle art. 60 p.p.s.a. było dopuszczalne i skuteczne. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta wadą nieważności. Ponadto zauważyć należy, że ustawą z dnia 4 kwietnia 2014r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. 2014, poz. 567) określono warunki nabywania oraz zasady ustalania i wypłacania zasiłków dla opiekunów osobom, które utraciły prawo do świadczeń pielęgnacyjnych z dniem 1 lipca 2013r. w związku z wygaśnięciem z mocy prawa decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Zasiłek dla opiekuna nie przysługuje za okresy, w których osobie ubiegającej się o zasiłek dla opiekuna zostało ustalone m.in. prawo do specjalnego zasiłku opiekuńczego (art. 2 ust. 5 pkt 1), o które w sprawie niniejszej wnosiła Z. P. Umorzenie niniejszego postępowania sądowego w sprawie ze skargi na decyzję odmawiającą przyznania skarżącej specjalnego zasiłku opiekuńczego oznacza, że w określonym zaskarżoną decyzją okresie Z. P. nie miała ustalonego prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego, wobec czego może skorzystać z uprawnienia przewidzianego w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe.