II SA/Ke 627/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak,, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 grudnia 2012r. sprawy ze skargi G.C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2011 oddala skargę. Decyzją nr [...] z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej ARiMR) w K. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gopodarowania na obszarach górskich i innych o niekorzystnych warunkach gospdarowania (ONW). Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Wnioskiem z dnia 16 maja 2011r. G. C. wystąpiła o przyznanie płatności na rok 2011, deklarując do płatności ONW 6,18 ha. W dniu 25 lipca 2011r. G. C. zwróciła się do organu I instancji z wnioskiem o przesunięcie terminu wykonania koszenia łąk na miesiąc sierpień, uzasadniając to podmokłym i zalewowym terenem, co uniemożliwia terminowe wykonanie koszenia. Następnie producent rolny złożył w dniu 18 listopada 2011r. oświadczenie o wykonaniu koszenia łąk. Decyzją z dnia [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał G. C. płatności ONW w pomniejszonej wysokości 1.457,28 zł. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, po rozpatrzeniu odwołania G. C., uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji – z uwagi na wątpliwości co do prawidłowego ustalenia powierzchni wskazanych we wniosku działek rolnych I, F, G. Kontrola przeprowadzona w gospodarstwie producenta rolnego w dniu 16 marca 2012r. wykazała następujące nieprawidłowości dotyczące: - działki rolnej I (nr ewid. 7 ) – powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 0,32 ha – zamiast deklarowanej we wniosku 0,39 ha, - działki rolnej F (położonej na działce nr ewid. 487) – powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 0,96 – zamiast deklarowanej we wniosku 1,13 ha, - działki rolnej G (położonej na działce o nr ewid. 487) – powierzchnia kwalifikująca się do płatności jest identyczna z powierzchnią deklarowaną 1,03 ha. W uwagach do protokołu kontroli G. C. zakwestionowała wyniki kontroli. Mając na uwadze powyższe ustalenia organ I instancji decyzją z dnia [...] przyznał G. C. płatności ONW w wysokości 1.433,52 zł. W tym zakresie wskazano, że początkowa kwota płatności (1.565,52 zł) została pomniejszona o 132 zł – ze względu na ujawnione podczas kontroli różnice pomiędzy powierzchnią deklarowaną a stwierdzoną – na podstawie art. 16 ust. 5 akapit pierwszy Rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE L nr 25 z 2011r. str. 8). W odwołaniu od ww. decyzji G. C. zakwestionowała przyjętą przez organ I instancji powierzchnię działek I i F. Strona wskazała jednocześnie, że podczas kontroli przy mierzeniu działki I uwzględniono granicę przebiegu działki do rzeki, a urządzenie GPS wykazało, że granica działki przebiega w środku koryta rzeki – z czym wnioskodawczyni się nie zgadza. W tym zakresie wskazano, że na zdjęciu ortofotomapy z dnia 21 stycznia 2011r. szerokość rzeki wynosi ok. 9 m, a na zdjęciu ortofotomapy z dnia 11 grudnia 2011r. szerokość rzeki to jedynie 3 m. Natomiast powierzchnia ewidencyjna przedmiotowej działki wynosi 0,44 ha, podczas gdy powierzchnia zmierzona i stwierdzona to 0,32 ha – z czego wynika, że ok. 30% tej działki znajduje się w rzece, albo na tej części są zarośla i zakrzaczenia. Nie jest to, zdaniem G. C., zgodne z rzeczywistym stanem faktycznym i nie stwierdziła tego kontrola, zwłaszcza że odpowiednich ustaleń w tym zakresie nie dokonano podczas oględzin gruntu. Podobne zastrzeżenia odwołująca się zgłosiła wobec powierzchni działki o nr ewid. 487 ustalonej przez kontrolujących – z tą różnicą, że granicę zmierzono do rzeki, uznając, że pozostała część działki " jest w rzece lub u sąsiada". Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, podzielił w całości ustalenia faktyczne i podstawę prawną powołane przez organ I instancji. Wskazano przy tym, że zawyżenie przez wnioskodawczynię powierzchni o 0,25 ha – co stanowi 4,22 % obszaru uprawnionego do płatności (5,93 ha) – skutkuje pomniejszeniem przyznanej płatności o dwukrotność stwierdzonej różnicy, to jest o 132 zł. Odnosząc się do treści odwołania wyjaśniono stronie, że podczas kontroli została zmierzona cała powierzchnia kwalifikująca się do płatności (powierzchnia łąki) na wskazanej działce ewidencyjnej – od rzeki do granicy sąsiednich działek – i na podstawie przedmiotowego pomiaru (mając na względzie tolerancję pomiaru) stwierdzono, że powierzchnia działki rolnej I kwalifikująca się do płatności wynosi 0,32 ha. Natomiast G. C. obrysowała na załączniku dołączonym do odwołania odcinek za rzeką (widoczną wraz ze szpalerem drzew powyżej wyrysu), który wykracza poza granice ewidencyjne działki nr 7. W tym zakresie organ podkreślił, że pomiar wykonany w dniu 16 marca 2012r. biegł wzdłuż linii drzew położonych przy korycie rzeki. Tymczasem z gruntów położonych za rzeką, która przecina działkę ewidencyjną nr 7 – zgodnie z danymi z systemu działek rolnych – można zakwalifikować powierzchnię 0,03 ha, jednak ze względu na to, że jest to powierzchnia mniejsza od 0,10 ha i niespójna ze zmierzoną powierzchnią 0,32 ha (powierzchnie rozdziela rzeka o szerokości powyżej 2 m) nie może ona zostać włączona do stwierdzonej powierzchni działki rolnej I. Wskazano ponadto, że inspektor obsługujący urządzenie GPS wykonując pomiary nie mierzył powierzchni działki ewidencyjnej nr 7, tylko powierzchnię łąki w obrębie działki ewidencyjnej – co w praktyce oznacza, iż nie miał obowiązku dokonywać pomiarów po granicach ewidencyjnych (kamieniach granicznych), tylko miał obowiązek mierzyć po granicy uprawy. Powyższe odnosi się również do działek rolnych F i G. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach G. C. zarzuciła ww. decyzji z dnia [...] naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, 8, 9, 77 i 80 K.p.a., wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu powtórzono argumentację przedstawioną w odwołaniu, dodając zarzut o braku odniesienia się przez organ II instancji do zgłoszonych w tym piśmie uwag i zastrzeżeń co do sposobu dokonania pomiarów ww. działek. W tym zakresie skarżąca po raz kolejny wskazała, że pomiary powierzchni zgłoszonych przez nią do płatności działek były całkowicie dowolne i niezgodne z rzeczywistością, zwłaszcza że w ostatnich latach zostały zwiększone zabiegi pielęgnacyjne, przez co rzeczywiste powierzchnie działek wykorzystywanych rolniczo uległy powiększeniu. Strona zwróciła także uwagę na okoliczność, że decyzja, przyznająca jej kwotę 1.433,52 zł z tytułu płatności ONW, jest dla niej jeszcze mniej korzystna niż poprzednia decyzja z dnia [...], w której wysokość tej pomocy ustalono na 1.457,28 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – t. j.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, obowiązującym w dniu ich wydania. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. W pierwszej kolejności wskazać należy, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi: - ustawa z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2007r. nr 64, poz. 427), - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009r. nr 40, poz. 329 ze zm.), - rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE. L. nr 25 z 2011, str. 8). W tym miejscu wskazać trzeba, że zgodnie z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia z dnia 11 marca 2009r. płatność ONW przysługuje rolnikowi jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. 1, ze zm.). Zgodnie z ostatnim z powołanych przepisów jeżeli w jakimkolwiek momencie w ciągu danego roku kalendarzowego nie są przestrzegane podstawowe wymogi w zakresie zarządzania lub zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska i jeżeli jest to wynikiem działania lub zaniechania, które można bezpośrednio przypisać beneficjentowi składającemu w danym roku kalendarzowym wniosek o płatność na mocy art. 36 lit. a) ppkt (I)-(V) oraz art. 36 lit. b) pkt (I), (IV) i (V), wtedy na podstawie szczegółowych zasad, o których mowa w ust. 4 redukuje się całkowitą kwotę płatności, która została lub zostanie przyznana temu beneficjentowi na dany rok kalendarzowy, lub wyklucza się z niej beneficjenta. Jak wynika z kolei z art. 16 rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011, stanowiącego doprecyzowanie powołanych przepisów, w przypadku gdy obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw (ust. 3), pomoc w takim przypadku oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę, którą stwierdzono, jeżeli różnica ta przekracza albo 3 % albo dwa hektary, ale nie więcej niż 20 % zatwierdzonego obszaru (ust. 5). Stosownie do art. 3 pkt 7 ustawy z 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 poz. 86 - j. t.) pojęcie "działka rolna" oznacza działkę rolną w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65, z późn. zm.), o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Jak wynika z kolei z art. 2 pkt 1 rozporządzenia nr 1122/2009 "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw. Należy zatem stwierdzić, że płatność ONW przyznawana jest do działek rolnych stanowiących w istocie powierzchnie upraw. Spór w niniejszej sprawie pomiędzy ARiMR a G. C. dotyczy przede wszystkim przyjętych przez organy ustaleń faktycznych w zakresie powierzchni gruntów kwalifikujących się do żądanych przez stronę płatności. Zdaniem Agencji powierzchnia stwierdzona jest bowiem w istocie mniejsza o 4,22 % od powierzchni zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności, co w efekcie skutkowało zmniejszeniem przyznanej pomocy. Powyższe ustalenia organy poczyniły w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 16 marca 2012r. w gospodarstwie skarżącej metodą inspekcji terenowej, której wyniki zawarto w protokole z czynności kontrolnych, do którego dołączono zdjęcia na płycie CD oraz mapy dokumentujące stan zagospodarowania powierzchni zgłoszonej do płatności – przedstawione również w raporcie z kontroli administracyjnej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania administracyjnego podkreślenia wymaga, że pomoc finansowa z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych o niekorzystnych warunkach gospodarowania jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w odrębnych przepisach (art. 10 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich [...], zwanej dalej ustawą) i to na nim spoczywa ciężar udowodnienia faktów, z których wywodzi on korzystne dla siebie skutki prawne (art. 21 ust. 3 ustawy). Rolą organu rozpatrującego wniosek nie jest aktywne poszukiwanie dowodów, co nie oznacza jednak jego bierności, skoro zgodnie z art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy na organie ciąży obowiązek rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Równocześnie organ udziela niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych bądź prawnych mających wpływ na ustalenie praw i obowiązków stron, wyłącznie na ich żądanie (art. 21 ust. 2 pkt 3 ustawy), a na żądanie stron zapewnia im także czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy). W orzecznictwie sądowym oraz doktrynie podkreśla się, że w postępowaniu w sprawie przyznania producentom rolnym płatności nastąpiło odejście od zasady prawdy obiektywnej, co powinno wpłynąć w praktyce na uaktywnienie stron tego postępowania. Ustawodawca zastosował bowiem regulację odmienną od art. 7 k.p.a., zgodnie z którym to organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W postępowaniu w sprawie przyznania płatności to nie organ administracji publicznej, a posiadacz (faktycznie korzystający) gruntów ma przedstawić wszystkie dowody niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Jest to zatem oparcie postępowania dowodowego w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę w toku postępowania, a tym samym przeniesienie ciężaru dowodowego na osobę, która z faktu wywodzi skutki prawne. Zaznaczenia wymaga, że klauzula "ciężaru udowodnienia" została przejęta z art. 6 K.c. Po przeanalizowaniu zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego zasadnym jest stwierdzenie, że ustalenia organów obu instancji dokonane zostały w zgodzie z cyt. powyżej art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy i wbrew zarzutom sformułowanym w skardze nie można im skutecznie postawić zarzutu dowolności. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 16 marca 2012r. przez inspektorów terenowych ARiMR jednoznacznie wykazano bowiem, że z uwagi na nieprawidłowości wykryte na działkach rolnych I i F powierzchnia kwalifikująca się do płatności (5,93 ha) jest w istocie mniejsza o 0,25 ha (4,22 %) od powierzchni zadeklarowanej przez G. C. we wniosku o ich przyznanie (6,18 ha). Fakt rzeczywistego areału gruntów, których dotyczy wniosek skarżącej, wykazany został protokołem z czynności kontrolnych (do którego załączono szkice z kontroli oraz materiał fotograficzny), mającym szczególne znaczenie w postępowaniu z wniosku producenta o przyznanie płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Jak wynika z art. 20 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. UE L nr 25 z 2011r. str. 8) właściwy organ kontroli przeprowadza kontrole na miejscu w zakresie wymogów i norm, za które odpowiada, obejmujące przynajmniej 1 % wszystkich beneficjentów składających wnioski o płatność na mocy m. in. art. 36 lit. a) ppkt I rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, dotyczących środków ukierunkowanych na zrównoważone użytkowanie gruntów rolnych poprzez wsparcie w zakresie płatności z tytułu naturalnych utrudnień dla rolników na obszarach górskich. Uszczegółowieniem powyższych zasad na gruncie ustawodawstwa krajowego są przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003r. nr 229, poz. 2273). Zgodnie z art. 7 tej ustawy Agencja przeprowadza kontrole udzielenia i wykorzystania pomocy w zakresie zgodności z prawem i ustaleniami planu zgodnie z przyjętym planem kontroli (ust. 1), a Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzanie kontroli, o których mowa w ust. 1, innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi (ust. 1 a), przy czym osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza z tych czynności protokół (ust. 5), który jest podpisywany przez osobę wykonująca czynności kontrolne oraz podmiot kontrolowany (ust. 6). Kierując się treścią cyt. przepisów stwierdzić trzeba, że dowodowi z protokołu kontroli – z racji przeprowadzania kontroli przez podmioty wyspecjalizowane – co do zasady należy przypisać przymiot wiarygodności. Niewątpliwie ustalenia wynikające z protokołu kontroli mogą zostać podważone. Fakt, że z czynności kontrolnych sporządzony jest protokół i że jest on dowodem na okoliczność spełnienia warunków przyznania płatności nie wyłącza – na zasadach ogólnych – dopuszczenia innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008r. o sygn. akt II GSK 492/07, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Ocena dowodów z protokołu kontroli oraz załączonych do niego szkiców i zdjęć, jak również raportu z kontroli administracyjnej – stwierdzających nieprawidłowości w powierzchniach deklarowanych przez G. C. do przyznania płatności ONW – jest prawidłowa, a przyjęty przez organy stan faktyczny w zakresie stwierdzonej powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Strona skarżąca nie dostarczyła bowiem organom dostatecznych argumentów, skutecznie podważających dowód z protokołu kontroli, a w konsekwencji ustaleń w zakresie przyjętej przez organy powierzchni kwalifikującej się do płatności. Wprawdzie skarżąca zgłaszała uwagi do kontroli lecz nie uszczegółowiła zastrzeżeń do wykonywanych pomiarów. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących pominięcia przez organ zadeklarowanej we wniosku powierzchni użytków położonych za rzeką należy uznać je za niezasadne. W tym zakresie należy wskazać, powołując się na cyt. powyżej art. 3 pkt 7 ustawy w zw. z art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, że "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha. Tymczasem, jak wynika z wyjaśnień organu II instancji, zawartych w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] – w odpowiedzi na ww. zarzuty podniesione przez stronę już na etapie odwołania – ze zgłoszonych do płatności gruntów położonych za rzeką, która przecina działkę ewidencyjną nr 7 – zgodnie z danymi z systemu działek rolnych – można zakwalifikować powierzchnię 0,03 ha. W tym miejscu podkreślić trzeba, że – jak prawidłowo wskazano w zaskarżonej decyzji – powierzchnia ta jest mniejsza od minimalnej powierzchni działki rolnej (0,1 ha), nie spełniając zarazem kryterium zwartości (spójności) z pozostałą częścią zadeklarowanych we wniosku użytków – wobec rozdzielenia tych gruntów przez rzekę o szerokości powyżej 2 m. Za zasadne należy również uznać stanowisko organu odwoławczego o tym, że płatności przysługują do powierzchni gruntów rolnych spełniających warunki do ich przyznania – niezależnie od tego jaka powierzchnia użytków rolnych figuruje w akcie własności lub ewidencji gruntów i budynków. W świetle powyższych ustaleń organy obu instancji zasadnie stwierdziły zawyżenie przez G. C. zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności jednolitej powierzchni o 0,25 ha – co stanowi 4,22 % obszaru rzeczywiście uprawnionego do płatności (5,93 ha). W rezultacie w niniejszej sprawie prawidłowo zastosowano przepis art. 16 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 i przyznano przedmiotową płatność w pomniejszonej wysokości. Jak wynika bowiem z powołanego przepisu, jeżeli obszar zadeklarowany we wniosku o płatność jest większy niż zatwierdzony obszar przypisany do tej grupy upraw, pomoc oblicza się na podstawie zatwierdzonego obszaru pomniejszonego o podwojoną różnicę. Mając na uwadze, że przedmiotowa różnica wynosi w rozpatrywanej sprawie 4,22 %, początkowa kwota płatności ONW – 1.565,52 zł została pomniejszona o 132 zł, czyli o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. W rezultacie powyższych obliczeń – przedstawionych szczegółowo w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji – prawidłowo ustalono płatności ONW dla G. C. za 2011r. na 1.433,52 zł. Ustosunkowując się do zarzutu skargi, że ponowna decyzja organu I instancji (poprzednia decyzja tego organu została uchylona) przyznaje płatności w kwocie niższej od pierwotnie przyznanych należy wyjaśnić stronie, że przepis art. 139 K.p.a. – zakaz reformationis in peius – nie ma zastosowania do decyzji organu pierwszej instancji wydanej w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 4 maja 1998r., FPS 2/98, ONSA 1998, nr 3, poz. 79). Wynika to z wykładni językowej przepisu art. 139 K.p.a., który wyraźnie ogranicza swój zakres do postępowania i decyzji organu odwoławczego. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.